Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
9 oktober 2014, om 09:35 uur
Bekeken:
415 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
171 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Angst als drijfveer om te emigreren?"


ANGST ALS DRIJFVEER OM TE EMIGREREN HEB IK NOOIT GEKEND. WALGING WEL EN IN HET BIJZONDER VAN FRIESLAND…

 

Walging. Voor mijn grootmoeder en tante was Frankrijk de Heilstaat bij uitstek en de Franse taal superieur aan alle andere talen. Ik vond dat al heel vroeg totale nonsens, want hoe kan de ene taal superieur zijn aan de andere? Enfin ; in mijn familie –vooral de Bigot tak- was het burgerlijkheid troef, hier verkoopt men toverballen.

Ik heb zodoende tien jaar lang tegen mijn zin Franse les gehad, eerst drie jaar op die lagere school, daar na een jaar op het Vossius gymnasium van een strenge zwartharige juffrouw met een bril op van het tiepe dat figureert in Amerikaanse strips waarin een strenge, zwaar bebrilde dame met paardenstaart onderdanige dames en heren met de riem afrost.

Het Vossiusgymnasium, waar van ik net als de auteurs Gerard van het Reve en Arnon Grunberg ben weg gestuurd kreeg je Frans, daarna een jaar op het Christelijk lyceum te Amsterdam met een Franse leraar die een hekel aan mij had om dat ik erg timide was en vervolgens drie jaar op de Gerrit Bargerschool te Heemstede van een onderwijzer met een lager akte die weg gestuurd werd omdat hij zich aan jonge meisjes vergreep en daarna nog twee jaar Frans op de Da Costa kweekschool te Bloemendaal van leraar C.P. Hoek, weliswaar een vreselijke droogkloot met een uitgestreken smoel en een stiff upper lip, hij leek veel meer op een Engelsman dan op een Fransman.

Je leerde bij hem bijvoorbeeld aan de hand van de kaart van Parijs een wandeling maken van de Place de l’ Etoile naar het Louvre of zoiets, dat was grote onzin, want als je er nooit geweest bent leer je op die manier daar nooit de weg vinden.

Hij woonde twee of drie hoog op de Nassaukade in Amsterdam (als ik van 1972-1978 mijn atelier in de Tweede Nassau straat te Amsterdam naar de Bilderdijkkade liep kwam ik langs zijn huis, mijn atelier lag op een paar honderd meter van zijn woning, maar voelde er weinig voor aan te bellen.

Ik voelde intuitief dat we elkaar niets te vertellen hadden en wilde niet door mijn verleden worden achtervolgd. Traumas vanuit mijn verleden heb ik gotzijdank niet), maar verder niets op aan te merken, hoor, een uitstekende docent, waarbij we Sartre en Guy de Maupassant in het Frans lazen. Ik vond de Maupassant heel wat boeiender dan het uitzichtsloze gefilosofeer van sombermans Sartre. Trouw ens: All Philosophers Are Phonies. Ik was heel wat beter in Engels omdat ik van af mijn dertiende al regelmatig de Popular Electronics kocht en die met behulp van een woorden boek zat uit te spellen. Ik zat in de klas met twintig leerlingen tijdens die Da Costa kweekschool periode van 1960-1966. Een leerlinge, Anneke Junge, kreeg een prijs voor d’r Frans van het maison Descartes in de tweede klas. Een dik meisje met een zware bril, een blozende bolle wang enhapsnoet en een paar biljartpoten, dat weet ik nog wel. Twee leerlingen uit die klas zijn uit onvrede met Nederland naar Frankrijk vertrokken. Tien procent is geemigreerd. Uit een parallelklas vertrokken twee leerlingen naar Nieuw Zeeland, die dachten dat op korte termijn een regen van atoombommen heel Europa met de grond gelijk zou maken. Angst als drijfveer om te emigreren heb ik nooit gekend. Walging wel.’ Daarmee heeft U nog steeds geen antwoord op mijn vraag gegeven.

 

‘In 1978 verhuisden ik met mijn echtgenote van uit Amsterdam naar Fries land, in feite een ongelukkige Move, dat heeft eigenlijk onmiddellijk het einde van mijn tot dan toe zeer voorspoedige carriere als gearriveerd beeldend kunst enaar betekend en daar is in die achterlijke provincie mijn werk in de vierentwintig jaar dat wij daar woonden mijn werk genegeerd en gediscrimineerd door de per ongeluk bij gebrek aan gewicht omhoog gevallen boeren van de Frie se Pers en het Friese Kunstinstituut, maar ook door Groningse instellingen en hun vertegenwoordigers als die in zijn vrije tijd schilderende tekenleraar, de zwaar brillende kikkerkop Diederick Kraaijpoel en de amateurfilosoof drs. Hans van Seventer uit Aduard, alleen omdat ik ex-Amsterdammer was, dat konden ze niet hebben.

Wat stellen Friese kunstenaars eigenlijk voor ? Het stro komt ze van onder de pet vandaan. De koeienstront pekt aan hun zitvlak. In Leeuwarden kocht de vrouw van een raadslid kunst aan voor de gemeente, een kogelronde boerin met bloemkool permanent, Moeke Faber heette dat vreselijke mens, ze liep rond met een boerenzakdoek met vier knopen op d’r hoofd vastgespeld op die vette varkenskop, een op het hoofd geplette parasol tegen de zon, langs bloed armoe dige kunstmarkten. 

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.