Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
10 september 2014, om 12:25 uur
Bekeken:
373 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
159 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Een bepaaldelijk zeer aangename dame (deel 2) "


Een bepaaldelijk zeer aangename dame (deel 2)

 

Jarenlang om die reden piano lessen gevolgd bij Frater Ambrosius de Jongere, de zoon van Frater Ambrosius de Oudere, de bekende monnik met tien duimen in plaats van vingers aan zijn handen en jaren lang heb ik al zijn luimen verdragen waaronder veel gegraai in niet nader te noemen erogene zones en nog kon ik na afloop met hoogrode konen geen noot lezen, maar wel een blues of een boogie woogie spelen en heel veel andere dingen die hij mij geleerd heeft en waarmee ik nog elke dag in het Bois de Boulogne mijn voordeel mee doe na twaalf uur des avonds bij het beukenoten rapen. 

Ook op de elektrische guitaar die naast mijn Toshiba lap top, een van mijn acht computers, staat. En dan moet U aan de tunes van John Lee Hooker denken met zijn bezwangerde stem geluid.

Swamp Blues.

Gassig en Moerassig, die subterranean homesick blues klanken. En hoe dat een modern mensch allemaal aan pakt laat ik dat liever voor mij houden.

 

BEN NOG STEEDS EEN ONZETTEND STOUTE JONGEN MET GODEZIJDANK TWEE GEZONDE LONGEN EN KAN NOG BEST WAT JONGEN

 

Ik ben en blijf een beschroomde laatbloeier en een ontzettend stoute jongen, die het volgens drs. M. uit Friesland flink achter zijn elleboog heeft met al zijn artistieke fratsen en gezegend is met een getroubleerde geest om over de streng gereformeerde Groningse kunstschilder H. te W., bij genaamd de miljonair op klompen maar helemaal te zwijgen want die beweerde in een bewogen smeekgebed eens voor het eten dat ik mij al jaren bevond In De Laatste Duister nisse Der Duisternissens Die Ons Verstand Verduistert, Alwaar Het Vlees Niet Verteert En De Worm Knaagt Aan Het Gebeente!

U begrijpt het al: meneer had het over Uw toegewijde schrijver F. die de bescheidenheid èn de onnozelheid zelve is.

Tieperende, griffermeerde E.O. dominees retoriek dat smeekgebed van H. te W.

Religieuzerig gebral.

Van je griffermeerde of piëtistische gristullukke vrienden hoef je het niet te hebben, hè, Ruurd!

 

Ik begrijp uit die intieme omgang met de kortademige Frater Ambrosius, die goede vriend van Monseigneur Simonis, ook veel beter de eenzaamheid van de Godsman en de goesting van de alleengaander voor intermenselijk contact wat het ondernavelse betreft, resulterend in de wederzijdse handreiking naar elkanders intiem met een ddoortaatstendheid van grijpen waat jee grijpen kunt en heb je eenmaal beet met je fiberglas vishengeeltuig dan is het hebben, houwwen, kutje kauwen en dat is niet misselijk, daar moet je iets aan doen als mens achter de kunstenaar, toch.

De nood lenigen en daarna de zondaar stenigen.

Andermans- vrouws kruis op je nemen, over berg en dal klinkt hoorngeschal, okee, je gaat lekker gewoon lekker je gang met die last op je schouders, kan jou wat verdom men, natte plek in je nek, eczeem, mij een biet, doet mij altijd denken aan de propagan da van het kortgeknipte feministischlesbisch leninistisch kutsap collectief maar ga niet direkt misbruik maken van mijn positie want dan ben ik nog van zessen klaar. 

Zo lang je je kraag op zet; niets aan de hand. Gooi je de handdoek in de ring als het je teveel wordt.

 

(wordt vervolgd)

 

 

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.