Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
31 augustus 2014, om 11:13 uur
Bekeken:
386 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
169 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Ik heb toen gezegd in 1964; dat schilderen lijkt mij wel wat!"


Ik heb toen gezegd in 1964 tegen mijn lustige vriendin Els D. ; 'Dat schilderen lijkt mij nog eens een fatsoenlijke broodwinning en je staat ook hoog in aanzien bij leden van de vrouwelijke kunne als je jezelf een artistieke uitstraling aan meet'.

Dus dat werd gelijk stennis en matschudding in de tent want voor een gereformeerde juffrouw zijn schilders en acteurs allemaal veneriese God loochenende hoerenlopers, drankorgels en gedrogeerden.

Ik wil ook geen cliché artiest worden.

En dan bedoel ik natuurlijk zo’n halve zool op sandalen met een lange bef baard zoals die Sinterklaas uit Westeremden Henk Helmantel.

Dat was me wel een zware tijd in het begin, want ik had geen cent te makken en geen nagel om mijn gat te krabben. Ondanks mijn zeer vermogene familie!

Het plestik boterhammenzakje was dan wel net uit gevonden, maar die droeg ik niet over mijn sokken omdat mijn tweedehands soldatenschoenen met aangekoekte voetschimmel van de vorige eigenaar lekten.

Ik kon de reparatie van mijn halve zolen niet eens betalen en ook geen boterhammenzakjes bij de Vana.

Ik liep gewoon monomaan mompelend half waanzinnig door.

Hele einden door het Vondelpark. Steeds hetzelfde rondje want je kon niet anders. Het regende toen constant. Dat is toen mei 1968 veranderd na de eerste grote aankoop door het Rijk der Nederlanden, toen pas werd het alle dagen feest en thee met chocolade kransjes. Ik was toen vijf en twintig. Ik kocht gelijk een paar fijne Ibizalaarzen, een strakke, roze broek, die mijn geslachtsdeel extra prononceerde, een overhemd met Paisley motieven en een viersporen bandrecorder waar ik constant Blonde on Blonde en Subterranean Homesick Blues van Bob Dylan op draaide. Dat is nu bijna veertig jaar geleden. Ik spring nog steeds uit de band omdat ik nog steed The Freewheelin’ Fred van der Wal ben. Forever Young and beautifull. En lekker ruiken dat ik doe na een Spritz uit mijn dure fles parfum van het merk Opium op mijn zeven heilige plaatsen. Dat wil je gewoon niet weten !

 

 Zoveel succes in Uw leven, zo veel vermogen, zo veel compassie met de minvermogende artistieke medemens, een leven dat niet al te rooskleurig begon, geeft dat geen jalousie de métier bij al die talentloze vakgenoten die drie hoog achter in de Grote Stofstad moeten leven, werken en ster ven?

 

 Waar niet is verliest de keizer zijn recht. Dat is nog boterzacht uitgedrukt. De jaloezie is inderdaad van traag stromend vloeibaar vulkanies gesteente nu eindelijk tot koel glimmend hard plestik met chrome coating geworden. En dat begrijp ik ook wel. Hun schild ende betrouwen. Daar heb ik geen moeite mee. Ik spiegel mij daar aan en ontbloot mijn tanden. Men vindt dat heel kwalijk, zo’n vrolijke, met alcohol overgoten Bourgondiese eigenheimer als ik, die zelf wel even zal uitmaken wat goed voor hem is en voor alle anderen op cultureel gebied, daar word je toch ook stapelkrankjorum van als culturele minimumlijder die geen cent te makken heeft? Ik vind dat ze die maar eens flink moeten aanpakken. En wie ben ik dan zult U vragen ? Nou, dat wil ik U wel even mededeen, hoor ! Een man die een oeuvre heeft geschapen dat staat als een Maison de Maître. En een echte Lebemann van Wein, Weib und viel Gesang. Wienerknaben ook. Daarom heet ons huis in Frankrijk Maison l’Ermitage vertaald in het Nederlands “Kloeck en Moedigh”! Twaalf enorme kamers, twee ateliers en een werkkamer met zes computers. Een tuin van een halve hectare. Toplocatie. Uitzicht naar alle kanten tot aan de horzion. Als je die mogelijkheden kunt grijpen zou je toch ook wel gek zijn om in dat bekrompen Holland te blijven. Ik ben nooit te beroerd om mijn nek uit te steken en nog elke dag sta ik op een zes meter hoge stellage om het huis nog verder te verfraaien. Mijn werk spreekt daarnaast steeds nieuwe toeschouwers aan in een afkalvende kunstmarkt, omdat ik een genie ben. Iemand die uitsluitend afkalft, dat is toch ook om totaal radeloos te worden voor de gemiddelde moderne kunstenaar, zoals de hasj doorrookte Rik Lina, die het uitsluitend van de subsidies, de daarbij behorende pseudoprogressieve vriendjespolitiek en de zelf aan gemeten status als onbegrijpelijke philosophische tobber moet hebben? Dat is niet prettig voor zulke minder getalenteerde mensen om geconfronteerd te worden met iemand zoals ik, dat maak je mij niet wijs. Ik ben GVD geen Rommert B.! Wat zullen we nou beleven ? Ik lul tenminste niet met iedereen mee zo lang ‘ t maar wat op levert, want daarvoor, meneer, heb ik diepe, diepe minachting ! Fred van der Wal is namelijk niet te koop, als enige in het kunstenaarsplantsoen! Vergeet niet dat emaille bordje op het hek met die dwingende tekst: Wie hier als artiest aan komt wordt er zo weer uitgestompt.

 

 Kunt U overtuigende voorbeelden geven van die jaloezie?

 

 Ach, kijkt U eens. Het spreekt natuurlijk vanzelf dat Fred van der Wal, zoals drs. Hans Redeker al in 1976 in het NRC schreef, de Nederlandse kunst als een van de meest vooraanstaande vertegen woordigers van het realisme heeft veranderd en richting gegeven al lang alle kunstprijzen en een zak met poen had moeten hebben. Dat spreekt vanzelf. Ik ben de enige realistiese kunstschilder die zijn email adres vermeldt: krietak@ hotmail.com En dat heeft ge leid tot heel veel reakties en heel wat intieme vrienden en vriendinnen. Die op zichzelf al een heel interessant scala van de samenleving weer geven, waar ik mee lezen en schrijven kan. Voeling met je eigen tijd houden. Niet verstrammen en verstrakken. Zo heb ik weet van lagere school leerkrachten die de open boord van hun krijtwitte overhemd óver het colbertje dragen en in een veel te wijde korte broek voor de klas staan waardoor de kinderen villa schoonzicht hebben op…ja, waar op eigenlijk? Worden ze daar mee op hun toekomst voorbereid? Dan kan je net zo goed de Candy of de Chick bij het stil lezen verspreiden als de anderen naar het godsdienstuurtje gaan. Wie denkt U eigenlijk wel dat ik ben ?

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.