Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
28 augustus 2014, om 07:23 uur
Bekeken:
343 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
168 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Klappertanden, ondanks een paar Noorse wollen sokken"


Fred van der Wal verwierf grote faam in de zestiger en zeventiger jaren met zijn beeldend werk. Zo tentoonstelde de nu reeds vergeten artiest zijn werken in Engeland, Duitsland, België, Frankrijk, de V.S. en in mindere mate in Nederland, waar hij sinds 1972 geen galerie meer kon vinden die genoeg interesse in zijn werk kon opbrengen.

Waar niet is verliest zelfs de keizer der realisten zijn recht.

In Friesland woonde hij meer dan vijfentwintig jaar maar zou er nooit tentoonstellen. De Friese Pers voerde sinds 1978 een fanatieke boycot tegen Fred van der Wal. Tussen 1996 en 2012 weigerde de Leeuwarder Courant over hem te schrijven en stuurde Sikke Doele vanuit de redactie per email een doodswens aan de veel geplaagde kunstartiest.

De laatste jaren vervaardigt onze artistieke vriend nog maar een of twee werken per jaar en lijkt te zijn uitgeschilderd, maar nog niet ten volle uitgeblust, dat laat hij graag over aan overbetaalde geborneerde percentageregelingsstaatskunstenaars met digitale cameraatjes en een zak vol pretenties.

 

 ” Kijk eens meneer-het was, pak um beet, een jaar of tien geleden, zit ik op kosten van een niet nader te noemen maecenas in mijn eentje op hotelkamer ergens in Lower South Soho, New York, de pop art buurt, te klappertanden ondanks mijn Noorse wollen sokken tegen de centrale verwarming aan want het was min dertig graden en ik zie in beide sokken me toch een paar immense knollen ter hoogte van de grote teen die al lang donkerblauw begon te verkleuren naar zwart toe en een lucht dat er vanaf sloeg, gangreen, amandelen, dat wil je niet weten en laat ik nou op moment suprème constateren dat alle invalshoeken van het realisme om die reden door mij uitbundig waren geëxploreerd. Op een gegeven moment kun je niet verder, zakt je broek er van af en vallen je tenen uit, doch laat ik ter zake komen.

Eigenlijk waren alle vormen van realisme door mij uittentreure in extenso en ad ultimo beoefend en ik wist dat ik mij moeiteloos Meester kon noemen en waar Meesters zijn daar zijn de slaven, anders hebben de Meesters niks omhanden.

En dat schiet niet op als die werkeloos in het seksjuwelen spring in het veld moeten toe kijken hoe anderen met de buit er van door gaan. Met andere woorden: alles wat met pen en penseel bereikt kon worden had ik al jaren geleden bereikt, het was mij spelenderwijze aan komen vliegen, dus wat deed ik in dat morsige hotel waar in de duistere lobby donkere Lombroso tie pes met gleufhoeden en dikke bobbels ter hoogte van niet alleen het kruis, maar vooral de oksel, die het juchtlederen foedraal van de punt 45 verborg, onderdehand feile vrouwen het hof leken te maken met vel te korte minirokjes, pruimbedekkertjes, slechts zo’n slordige tien centimeter onder d’r lui zullie d’r kudt, een klederdracht waar ik altijd furieus op tegen ben geweest en dan veel liever de pronte Staphorster vrouwen in ogenschouw neem. Dat kon niet gezond wezen die mini jupes had ik op de zondagsschool in de Moreelsestraat geleerd.

 En om een potje te gaan kutbikken van een rijke bejaarde weduwe voelde ik me net iets te goed die periode. Zegt Lucebert niet zo overtuigend: aan iedere pisbuis een pater? Nou dan! En heel even dacht ik toen: wat doe ik hier eigenlijk, temeer daar de openbare jacht op kut spek van ouds her niet zo aan mij is besteed?

Ik genoot namelijk van jongs af aan met mijn homoseksjuwelen broer heel wat meer van Body Builder Blaadjes en Homo Fiksie boekjes waarin mannen het openlijk met mannen deden, maar wist dat mijn weg de hunne niet was, want via andermans poepertje kun je geen bruin kindje krijgen. Dus toen dacht ik bij mijzelf: moeten we daar mee door gaan met die tegennatuurlijke smeerpijperij?

Het blijft per slot van rekening toch bruinwerken!

Een eigen wilsbeschikking om er mee te stoppen na rijp overleg. Fantasties, hè, dat de mensen zich zelf anno nu de dag nog zulke vragen stellen en bij zich zelf te rade gaan voor het eigen gerief.

 

(wordt vervolgd)

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.