Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
27 augustus 2014, om 23:09 uur
Bekeken:
339 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
175 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Mijn expositie in La Chapelle de Corbelin "


Hollandse gefrustreerde Rotterdamse artiest R .B. misdroeg zich tijdens opening expositie in de Bourgogne en maakte zich belachelijk

 

Ik was mijn expositie aan het inrichten in het Romaanse kerk je La Chapelle de Corbelin (zie foto) in de Bourgogne toen ik een schorre, woedende stem buiten in de felle zonlicht hoorde schelden en vloeken op mij en mijn werk. De Godvers vlogen door de lucht als een zwerm gierzwaluwen. Ik houd wel van een relletje en was gelijk geamuseerd.

Ik ben als ruim denkende artiest wel wat gewend van de Hollandse beeldende kunstenaars dus keek er niet van op dat er weer een zoveelste ruziezoeker op mij af kwam. Zwaaiend van tred en met maaiende armen kwam hij binnen met een van woede vertrokken gezicht.  

Waarschijnlijk had de man zich moed ingedronken. Ik stak mijn hand uit want ik had hem één keer op een Brocante markt even gesproken. Stralen zweet dropen van zijn asgrauwe gezicht .

Ik stak mijn hand uit om hem te begroeten.

“Een hand ?” brulde hij. ”Een hand?”

“Ja, een hand, goed gezien!” zei ik laconiek .

“Een hand? Vuile gore klootzak! Lul! Rotzak! Lafbek! Hufter! Fascist! Vuile flikker!” schreeuwde hij

“Aangenaam, mijn naam is Fred van der Wal”, zei ik .

“Wie denk je wel dat je bent om hier tentoon te stellen met je rotsooi ? Je bent op mijn terrein in de Bourgogne!” was zijn constatering.

“En Wie denk jij wel dat je hier zo binnen kan komen als ik een expositie aan het inrichten ben. Man je bent dronken ! Dit is geen openbare ruimte. Je bent hier niet welkom!” zei ik terug.

“Dit is wèl een openbare ruimte” schreeuwde hij.

Ik zag dat hij een pak 80 grams A 4 papier in zijn hand had waar hij mee zwaaide voor het gezicht van de organisatrice van de expositie, een vrouw die heel rustig bleef ondanks zijn ordinaire geschreeuw.

Hij had een uitdraai gemaakt van mijn VK blogteksten die volgens hem pornografie waren en strafbaar. De staatsgesubsidieerde moralist zou mij aanklagen.

Nierproblemen, was het eerste dat ik dacht toen ik het grauwe gelaat van de woedende man zag. Zo meteen krijgt hij ook nog een attaque of een hartaanval, kunnen wij weer eens de rotsooi opruimen want die lui laten altijd alle lichaams sappen gelijk lopen.

Uit zijn verwarde betoog begreep ik dat hij bezwaar maakte dat ik mijn foto realistische tekeningen in zijn woonomgeving exposeerde, want hij beschouw de dat als zijn gebied waar geen andere kunstenaar zich zou mogen manifeste ren. Territoriumdrift.

Hij begon in het Frans te brullen tegen de organisatrice dat ik een pornograaf was, een schoft, een peintre criminel, een psychopaat en of ze wel wist wie ik was. Hij had artikelen van mij gekopieerd van mijn weblog en wilde ze verta len.

“Ga je gang ! Het is altijd prima voor een auteur als hij vertaald wordt!” zei ik.

“Ik zal er voor zorgen dat je van het internet af moet  en verbannen wordt van de Volkskrant! Voor goed! Ik heb daar invloed! Iedereen kent mij daar!” schreeuwde hij.

Hij bedoelde het Volkskrantweblog. Ik haalde mijn schouders op.

“Je doet maar!” zei ik.

“Ik zal alles vertalen in vlekkeloos Frans wat jij hebt geschreven aan pornogra fie en dat stuur ik naar de Burgemeester van La Chapelle en van Couloutre en naar de Conseil General en de politie!” schreeuwde hij.

“Vooral doen ! Vergeet Sarkozy niet en Segolène Royal, die zullen zich ernstig zorgen maken over de impact van je acties! Misschien kun je subsidie aan vragen! Een eigentijds kunstproject!” smaalde ik.

De kunstartiest R.B. zou me behalve in Nederland ook nog “een proces aan doen in Frankrijk” vanwege in Nederland gepubliceerde verhalen van mijn hand, want volgens hem bestond er geen vrijheid van meningsuiting in Frankrijk .

“Ga je gang ; we hebben een uitstekende advocaat in Cosne die onze zaken behartigt, bovendien vergis je je deerlijk! Ik woon hier al vijf jaar! Jij bent maar een toerist! zei ik rustig.

“Ik zal er voor zorgen dat je in heel Frankrijk en Nederland niet meer aan de bak komt. Nooit meer. En je wijf ook niet! “ raasde hij verder.

“Frankrijk is heel groot, daar kun je dan een dagtaak van maken. Je hebt hier niets te vertellen. Bon courage !” antwoordde ik.

Ik raadde hem aan weg te gaan.

“Je bent niet uitgenodigd op de opening” zei ik koel.

“Dit is een openbare ruimte. Ik kom hier wanneer ik, Rommert Boonstra dat wil! Er is een ploeg Friezen onderweg met een bus om je in elkaar te slaan!”

“Daar kijk ik van op! Laat maar komen. Kunnen ze een glaasje mee drinken. Kunnen ze de weg wel vinden?” vroeg ik.

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.