Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
27 augustus 2014, om 07:11 uur
Bekeken:
392 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
149 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Ik leidde een volmaakt dubbelleven..."


In die tijd woonde ik in B. met een vent samen van rijke huize, die lag de hele dag in de zonnestudio of was in de fitness club bezig mussels te kweken, maar dan was ik in mijn rol als vrouw, als zijn echtgenote, volledig in dames kleding en niemand in het flat gebouw heeft ooit vermoed dat ik een man was.

Ik leide een volmaakt dubbelleven.

Die vriend werkte bij The New York Times. Ik geloof dat ie Pippi Lull heette en een soort mislukte kunstfotograaf die toen maar reportages is gaan maken met zijn Hasselblad.

’s Nachts ging ik op pad met C. en J. en als ik dan weer ‘s ochtends thuis kwam dacht iedereen dat ik zijn vrouw was.

Niet veel later kreeg C. een baantje bij Café Chin Chin, een off-Broadway produktie en A. kwam naar de voorstelling en hij liet haar in een van zijn films spelen en we zagen elkaar vaak in Max’s Kansas City om naar ‘The Velvet Underground’ te luisteren.

Lekkere rampetamp garage rock.

Ik ben nog met Lou Reed op stap geweest die leefde toen in Chelsea Hotel met een travestiet en Nico ging ook wel mee en een of andere Hollandse schrijver, die ook wat schilderde maar niet geod genoeg was voor de New York Sien.

Ik speelde toen een rol in ’Trash’ met Paul Morrissey. Die jaren met die schoft Andy waren fantasties maar we waren arm als kerkratten omdat Andy ons weiger de uit te betalen.

Die geblondeerde mafkees uit Holland, een schrijver die een soort ‘On The Road’ had geschreven maar dan in Holland klein kolere land.

Ik geloof dat ie Jen Criemer heette van de novel I Jan Cremer, de pocket kwam uit bij Shorecrest.

Nooit meer wat  van gehoord. Hij woonde ook jaren lang in het Chelsea Hotel in de tijd dat Last Exit to Brooklynn uit kwam, dat was echt de hottest homo porn novel die we ons toen konden voorstellen.

Uit armoede gingen we elke middag naar The Factory om uitnodigingen voor feestjes op te halen zodat we tenminste nog iets te eten hadden, dat waren dan altijd heel chique feestjes van de jet set en openingen van dure tentoonstellingen van Warhol, Rauschenberg, Wesselmann, met blokken kaas, kaviaar en veel wijn.

Toen ‘Trash’ uit kwam zei iedereen: ‘Die film heeft een hele hoop poen opge bracht, waarom lopen jullie in godsnaam in de steun terwijl A. als Dagobert Duck bergen poen verzamelt en op zijn magere flikker reet kan zitten om mooi weer te spelen in de art scene?’

Nou, dat vroeg ik me dan ook af en ging naar The Factory en zei:’Ik weet wel dat je me gedwongen hebt afstand te doen van mijn rechten, maar ik heb honger en kan mijn huur niet betalen en jij strijkt al het geld op, gore kloot zak’.

Andy hield zijn poot stijf en ik kreeg naar goed Amerikaans grootkapitalisties voorbeeld geen cent.
Viva Superstar en Edie Sedgwick kwamen voor ons bij The Factory, maar die waren rijk van huis uit, verwende, nuffige nesten met kutkuren en pretenties, die wat met Bob Dylan scharrelden omdat ie beroemd was en neer keken op traves tieten, maar wel onze presentaties imiteerden naar buiten toe. Ze gingen dus met onze image aan de haal zoals zo vaak gebeurt. Eerst heb je de revolutie en dan heb je de klerken.

Al gauw raakten travestieten in en iedere man uit de jet set wilde zijn eigen traves tiet onderhouden. Zelfs Lou Reed die nog even met Nico een sexuele relatie onder hield lag liever met een travestiet in bed.

Chicks with Dicks waren het helemaal. Een meid met een lul was hot.

Als ik me omkleedde deed ik dat dan ook perfekt. Travestie vond ik altijd een vervelend, beladen woord. Je zag er echt uit of je zag er niet uit.

Voor mij als travestiet waren Hedy Lamarr en Lana Turner vanzelfsprekend mijn grote voorbeelden, daar kon ik mij in alle gemoedsrust aan spiegelen.

Iedereen moet zijn eigen identieit vinden en dat gaat via identifikatie.

C. had ook zo haar voorbeelden: Kim Novak en Jean Harlow en Jack ie keek weer naar die malloot Lucille Ball.

We waren echt gek op die vrouwen, maar het duurde wel meer dan twintig jaar voor ik er tegen kon om travestiet genoemd te worden. Nu is het een grote eer om zo genoemd te worden, maar wij, de baanbrekers hebben die eer wel moeten be vechten op de tegenstanders.

 

(wordt vervolgd)

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.