Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
8 augustus 2014, om 18:56 uur
Bekeken:
423 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
227 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Het rokerige zaaltje ergens op de klei van Groningen "


Het rokerige zaaltje ergens op de klei van Groningen waar net honderd man met passen en meten in gaan is stampvol met boeren, burgers, buitenlui, hoeden en petten en damescorsetten. Een avond bij de bond van onbevredigde plattelandsvrouwen die van mannen en vrouwen houwen. De geur van uitdampende zure regenjassen en twee maan den ongewassen derde oksels over heerst.

 De artiest zelf lijkt in zijn nopjes en is al voor de aanvang van zijn exposé voortdurend aan het woord, met een hoed op zoals al decennia lang de grote mode is onder provin ciale kunstartiesten onderdehand druk in de weer is met de onwillige caroussel van een ouderwetse, roestige Leitz diaprojector.

 “Ik doe zoiets pas na lang wikken en wegen, zo’n lezing vergt een wekenlange voorberei ding, want alleen in mijn werken kan ik wonen, de wereld is mijn atelier na mijn ziekte en over de atoombom maak ik mij ook zorgen, dat schijnt verschrikkelijk te zijn als ze die eenmaal gaan gooien, dan is alles weg, die geleerden maken wele en atoombom, maar we begrijpen er niets van” merkt hij langs zijn neus weg wijsgerig op.

 “En het derde wereldprobleem van de honger plus de watervoorziening in Soweto houden mij ook nog steeds bezig als geëngageerd kunstenaar op mijn ateliertje”, voegt hij er aan toe. In elk geval bekt het lekker.

 

 “Ik heb ook een hekel aan burgers, want het zijn de burgers die er toch met ze allen voor hebben ge zorgd dat er een atoombom is gekomen, dat zijn faksisten en als vrijetijds fotograaf heb ik ook verder helemaal niets te zeggen, net als die schilder uit Westeremden Hank Duvelsjas. Daar vinden wij elkaar als Groningers woordeloos in, dat gaat diep, heel diep!

 Soms vallen wij als kunstbroeders elkaar in de armen als we elkaar treffen bij de EO producer Hans van Deventer en zijn echtgenote JoAnn, die ondanks haar rheumatiek en kruipknie dansend een schaal dampende brownies binnen komt brengen.

Deventer koek als de brownies op zijn of van die fijne enige echte Groninger snijkoek. Die kleffe troep van JoAnn is met een halve liter Pepsi nog wel weg te werken en het mensje bedoelt het goed met haar Amerikaanse tongval! Ik zal er niets van zeggen, want ze hebben zo hun relaties in Maine, misschien kan ik daar nog wel eens tentoonstellen in een bioscoop of een kutkerk en gratis een maand wonen bij meneer de dominee.

Brownies zijn nu zelfs mondjesmaat verkrijgbaar in Irak bij de benzinepomp. Over een paar jaar lopen daar net zoveel goed gevulde vetzakken rond als in de V.S.

De export van de kamerbrede coca cola dictatuur.

Ik heb niets met Amerika.

Ben wel een paar keer uit genodigd om er naar toe te gaan, maar ik encanailleer mij niet met trigger happy cow boys! Bovendien was er geen kamer meer vrij in heart breakhotel, down at the end of lonelystreet!

 En het gaat daar allemaal om de olie, hè, heb ik me laten vertellen! Eigenlijk zijn die Amerikanen de oliesjeiks. Ik ben ook tegen Bush, dat is een Bible Belt faksist, die de Bijbel helemaal verkeerd inter preteert, dat lees je ook in de Da Vinci Code.

Die zogenaamde Jezus, dat was één van de vele Jezussen en die rotsooide met die hoer Maria Magdalena en die hebben in Frankrijk kindjes gemaakt en dat wer den later de Oranjes en andere koninklijke families. En ik draai veel Hildergard von Bingen die kon namelijk goed zingen, die is zwaar in de mode in Rotterdam. Net zoiets als de Havenzangers!”.

 

 Een uiterst aandachtig gehoor, zittend, hangend tegen de bar, leunend op elkaar of gewoon staand met een glas dood geslagen pils en een zelfgedraaide peuk van de Weduwe in de andere hand, op het eerste gezicht vertegenwoordigers van de manlijke en vrouwelijke kunne, maar ook wat androgiene tussen innetjes, die bij het kuikensexen niet gemakkelijk van seksjuwelen identiteit bepaald kunnen worden, maar in elk geval specimen van de menselijke soort van uiteenlopende leeftijd. Toevallig bijna even veel mannen als vrouwen die avond.

 “Een geweldige avond. In één woord geweldig”, zegt de organisator na afloop tevreden en slaat de ahnden verrukt in een.

 Een EO man met een camera kijkt wat besmuikt. De kunstenaar heeft iets waars, maar onaardigs ge zegd over zijn omroep en dat kan hij omwille van de smeer en een moge lijke oekaze van directeur Andries Knevel niet zonder te knippen zo maar uitzenden. Weer extra werk aan de winkel en de band moet morgen gemonteerd zijn.

 Een paar fijnchristelijke fans met een gebroken bierglas al vast dreigend in de hand dringen naar voren en eisen op hoge toon een handtekening, want anders willen ze wel even het gezicht van de spreker verbouwen tot de lappen vlees er bij hangen. In elk geval zullen zij een klacht indienen bij de commis sie voor gelijke behandeling als ze over het hoofd worden gezien en dan gaat meneer de artiest een zware pijp roken.

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.