Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
13 juli 2014, om 20:57 uur
Bekeken:
405 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
207 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Ik ben al eens door een stoel gestort..."


BEKENTENIS PROZA UIT HET LAND VAN DE ARTISTIEKE KLAPSCHAATS ON TOP OF THE HILL

Toevallig houd ik sinds vanochtend weer heel veel van de Leeuwarder Courant, Omroep Friesland èn de Friese collegae, alleen houden zij niet van mij en daar leg ik mij dan maar bij neer want het is niet anders en waar niet is verliest zelfs de Keizer, ik dus als genie, zijn recht. Kan mij wat verdommen!
Wat de collegae betreft uit het Noorden des lands is het net zoals de Grote Elvis Presley eens zong“A Onesided Love Affair” op zijn eerste LP. Toen het nog leuk was in the dull Fifties en Elvis nog The Pelvis was.
 Toch bleef ik het tegen beter weten in het proberen in het Friese kunstenaarsplantsoen want ik ben min of meer tegen One Sided Love Affairs maar wel voor bilateraal overleg.
Bijbedoelingen? Welnee.

Ik ben zo blank van binnen als een witte duif.
Zo placht ik de omvangrijke K., vol gevreten in- en intevreden tiep met zichzelf, dankzij hoge bloeddruk tiepe van de immer blozende moederoverste van Kunstkring Uytdenboze, regelmatig te omvamen in artistiek getinte extase als ik weer eens door de inspiratie uitmondend in een uitbarsting van ejaculatio praecox heftig geteisterd werd, edoch…mijn armen waren te kort en ik waande mij een softenon kindje met armpjes ter lengte van gebroken pollepels, die als machteloze vleugeltjes op mijn schouderbladen zaten geplant. Toen ik mij van heur schoot los maakte bleek dat ik alles had onder gespoten. Ook dat nog, riep zij en haalde een ruitenwisser.

DNA foutje, bedankt.

In “De Witte Klok” ben ik al eens door een stoel gestort tot groot vermaak van de artistieke aanwezigen die wisten dat de poten van het houten zitmeubel half waren doorgezaagd.

Friese artiestenstreken. Typerend PVDA gedrag.

 Ook hield ik uit voorzorg op platonische wijze ruim op afstand van de felle, extreem-linkse BBK activiste Martine Bakker in de tachtiger jaren, die mij nog eens een briefkaart stuurde met een aanmoedigend woord om haar te vragen met mij te bedde te gaan.
 Nee, nu zullen we het helemaal krijgen en lik me reet is ook en wals, dacht ik gelijk want dara had ik helemala geen zin in en wilde alleen maar een kopje thee met haar drinken en over de aanstaande revoluutsie het hebben.
Ik ben tegen de zogenaamde Vrije Sex.

Uitsluitend interesse in gebonden sex. BDSM. Sex met een grote S en geen kleine v van slaap verwekkende vanille sex.
 Hevig ontsteld door dit in extreem linkse kunstenaarskringen als normaal bevonden seksjuweel openbaar toegankelijk gedrag stuurde ik Martine B.  in een moment van verwarring wèl een bos bloemen. 

Rozen.

Symbolisch die bloemen, mijmerde ik bij mijzelf.

Freud zei het al. Fred van der Wal zegt het hem na. 

Rozen!

Wat zijn rozen symbolisch gezien?  

Kutten op steeltjes met doornen.

Bloedbruiloft.

De maandstonde.

Al deze asssociaties schoten door mij heen als giftige pijlen die het hert doorwonden. Ik had beter een giftig paarse cyclaam kunnen geven aan het BBK meisje in een Hema pot.
Een bedankje voor mijn hoffelijke geste was er niet bij.
Sans rancune en sodemieter nou gauw op, denk ik maar altijd als ik een Friese kunstartieste aanschouw.
Toch moest ik bij die invitatie tot het tot niets verplichtend gebruik van heur artiesten tumtummetje even denken aan de pispot van Marcel Duchamp, de biechtvader van bijna elke los geslagen bevlogen kunst artiest(e) met ambities in de museale richting.

Elke moderne en toch zo eigentijdse kunstenaar hangt zijn virtuele lul en klotsende ballen in de pispot van Duchamp.

Alsof dat normaal is!
 Het heeft allemaal niet geholpen wat mijn goede bedoelingen met de kunstzinnige  ku(ns)tcollegaatjes betreft en bij elke expositie werd mijn werk door de modieus linkse artistieke kliek geweerd, aankopen geweig erd door kunstcommissies, lidmaatschappen van kunstklups gecanceld en zelfs een op het eerste gezicht reuze aardig vrouwtje als Gea Koevoets loste haar belofte om eens gezellig samen op de koffie te komen niet in. Onbetrouwbaar volkje die artisten wijven.


Ik was vanaf 1978 de eeuwige Outsider maar dronk geen Cider. Liever de zwaardere stuff.
Nog vreemder was het gedrag van de beeldhouwster Eja Siepman met haar saaie beelden in de trant van It’s Trad Dad.
In elk geval heeft het meisje een zeefdruk van mij verworven toen we het nog goed hadden met elkaar en de Lode Piemelaer is al lang doodt. Incidenteel kwamen we bij elkaar op bezoek tussen 1978 en 1985.
Zaten wij thuis bij Eja en Lode een avond lang te schateren van het lachen om al die rare contraprestatie trekkertjes met hun pretenties, maar zag je ze bij een expositie in het Fries Museum deden ze net alsof ze mij niet kenden, want de BBK collegaatjes zouden er iets van denken.
Friese kunstartiesten hebben als kunstkwasten streken.

Beslist imposant daarentegen is de gotsijdanck bont opgeverfde W. Kocken te O. die als squaw (indianen vrouw) op oorlogspad gaat in haar teepee (indianentent) en imponeert door haar kwaliteiten van het restaureren van Old Timers. Voor mij is deze aan design verwante kunde/kennis even veel waard als –en heel vaak van meer waarde- dan de resultaten van de zogenaamde vrije kunstenaars waar ik geen hoge pet van op heb. 
Het ondergewaardeerde surrealistische ras talent Rhodis te O. zal in de provincie Friesland helaas niet aan bod komen waar de kunst bonzen een klatsj klatsj kwast als boerenlul D. I. hogelijk waarderen en prefereren boven een kunstenares met een door de kenners niet opgemerkte artistieke potentie .
 Soms bevangt mij een min of meer machteloze woede, maar ik drink er geen pint minder om. 

Mag ik ook eens? 

Ja dat mag, meneer van de Wallen!


 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.