Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
11 juli 2014, om 20:11 uur
Bekeken:
411 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
196 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Het eerste symptoom van een depressie is energieverlies"


Het eerste symptoom van een depressie is energieverlies. Ik ga mijn leven niet weg gooien of versjagge rijnen. Zo lang er leven is, is er lol.

Hele diepe dingen roeren wij nou aan. Morele en fysieke moed is belangrijk. Lef! Guts moet je hebben!

De sprong in het ongewisse. Kieregaard? Geen centje waard! Ik voel mij pas écht leven als ik mijn eigen lot achteloos in de weegschaal gooi. Het ongewisse trekt aan. Het plotselinge, daarom ben ik ook gek. Vrouwen die initiatieven nemen en onverwachte invallen hebben zoals Zoenvis, die boeit me en blijft me boeien. De meeste mannen en vrouwen durven absoluut niets. Zoenvis wel, die durft alles, die loopt binnenkort over een stalen draad die over de Niagara gespannen is, dat is een makkie voor haar.

Griffermeerde collegas schuwen elk risico. Kalvinistische kutkankerkoppen die hun leven verstjeren. Ik ben geen man die niemand wil beleren of bekeren; als ik een schilderij of een verhaal maak dan laat ik blijken wat ik bedoel. Duidelijkheid. Okee, onder elk schilderij in mijn atelier heb ik liggen neuken dat de stukken er van af vlogen. Maar wat brengen de meeste Nederlandse Schrijvers en schilders: 't is één burgermanstroep die elkaar overeind houdt. Zo’n Harry Mulisch, Martin Hartkramp of Remco Ekkers met zijn reutelende toffeetabakspijp, die man maakt nooit iets mee. Ik vind Mulisch altijd op Guus Geluk lijken van Donald Duck. En Armando zit te dementeren in een rolstoel op een lullig flatje. Ik ga ook niet om met collegas behalve met de interessante Isis Nedloni, maar dat is bekend. Gelukkig is ze blank.

Daar spreekt de man van extreem rechts?

Helemaal niet! Ik stem SP! Ik ben een cultuur anarchist, maar dat begrijpt men niet. Mijn overbuurman in Friesland dacht dat ik bij de Mossad hoorde. We werden afgeluisterd! Niemand krijgt inzage in mijn Ge heime Seksjuwelen Leven dat achter gesloten deuren wordt geleefd. Wat daar gebeurt, dat gaat elke be schrijving te boven. En die mooie vrouw die dan in lingerie in de touwen hangt aan een kruis of een bouw steiger daar zwijg ik liever over. Ophijsen tegen het plafond en dan laten vallen? Maar eerst even Van Onderen roepen! Nee, dan moet je geen mondknevel in hebben.

Nou, dan worden ze in Friesland hysterisch als ze dat horen, buiten alle proporties.

Fred staat op, vult een pan met water uit de waskraantafel en brengt hem aan het zingen op de percola tor. Uit een oude blikken doos giet hij groene theeblaadjes in een grote pot. Heet water in de pot, een grote theemuts met oren er over. Groene thee; goed tegen kanker, maar niet om te zuipen. Twee van de vijf katten zitten elkaar grommend aan te staren op de vensterbank. De derde piest in de brood trommel. De vierde hangt in de gordijnen. Door de gordijnen sijpelt een schraal winterlicht.

"Friese kunstenaars zijn theemutsen en kurken. Alleen voor Huub Mous heb ik veel respect", zegt hij volkomen onverwacht. 

Fred: Ik ben nooit ziek. Hooguit om de paar jaren een verkoudheid als ik weer in contact ben, geweest met Hollanders, dat zijn vaak dragers van kwaadaardige ziektekiemen, daarom blijf ik bij ze uit de buurt een paar uitgezonderd.

Ik ben van koud gewalst ijzer, olijfolie van de eerste koude persing, like ice, like fire, ook in moreel opzicht . Dat is niet altijd zo geweest. Dat heeft zich langzaam aan in mij ontwikkeld. Op de lagere school was ik het zie elijke, verlegen jongetje, doodnerveus, bang, extreem verlegen, maar haalde de hoogste cijfers, lag verschrikkelijk met mezelf in de war door die constante dreiging van een vader en moeder die ik nooit gezien had maar mij in het slechtste weeshuis van Nederland wilde hebben. Elke week moest ik een dag naar Pro Juventute waar je als kind van de staat werd behandeld. Ze voerden tot mijn eenen twintigste een oorlog tegen mij. Ze hebben allebei een periode in een gekkenhuis gezeten, misschien ver klaart dat die onverklaarbare, demonische haat.

Maar het heeft je leven toch een vreemde draai gegeven?

Fred (nadenkend): Ach, dat is het lot. Ik heb een onverwoestbaar geloof in het toeval, in het "onver mij delijke". Als je iets nastreeft, krijg je het niet. Alles is mij altijd komen aanwaaien. Als de afgrond onaf wendbaar leek, was er altijd wel een onverwacht telefoontje of een Aha Erlebniss. Een click; Een instant flash of lightning. Zoals met Zoenvis toen in dat resaturant in Weesp na haar tentoonstellings opening. We zaten de hele avond ronduit met elkaar te flirten. Alsof je elkaar al jaren kenden. Als ik ergens niet op had kunnen rekenen, maar toch verscheen zij aan de horizon van mijn bestaan.

Half Arnhem staat nu op zijn kop; ik krijg hatemail van vol gevreten, gepensioneerde akademie leraren tot een winkelbediende uit die kringloopwinkel Cascade aan toe.

Ik ben in Friesland, Groningen, Arnhem, Amsterdam en Haarlem nog steeds de bontste hond volgens drs. Harald Klinkenberg en dat houden we zo. 

Met welke Nederlandse kunstenaars voel je verwantschap? Wie komt bij jou over de vloer?

Ik ga om met beeldhouwers, jazzjongens, guitaristen , niet met schilders, behalve met Zoenvis, maar dat spreekt voor zichzelf, die is niet uit te vlakken, verder met bankwerkers, timmerlieden, schoonmakers, soldaten, noem maar op. Maar als er een subsidie vretende kunstartiest komt aanwaaien, dan zeg ik: opzouten of je krijgt een stoot voor je eikel. Nederlands lees ik en veel Engels. De enige Nederlandse kunstenares die mij zeer na aan het hart ligt is Isis Nedloni, daar eet ik mee spaghetti of macaroni en daar steek ik ook nog wat van op. Wat wil je nog meer weten? Hoe we het doen? Sodemieter nou gauw op!

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.