Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
5 juli 2014, om 20:36 uur
Bekeken:
422 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
207 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Ik kon het niet meer aan en gooide het roer om."


Ik kon het niet meer aan en gooide het roer om. Vrienden hadden al vaker gezegd dat ik het he lemaal over een andere boeg moest gooien, dat heb ik toen ook gedaan. Ik heb in drie maan den er toen vijfhonderduizend gulden door heen gejaagd. Ik wilde een groot rock ’n roll festi val organiseren en contracteerde de grootsten ter wereld zoals The Velvet Underground, Lou Reed, Bob Dylan, The Rolling Stones, allemaal sixties groepen en blues zangers die plotse ling verschrikkelijk duur waren, want ze roken geld. Ik zat dag en nacht te brassen in luxe ho tels, overal ter wereld. In New York huurde ik een hele etage van het befaamde Chelseahotel af. Daar zaten al die popschilders. Ik leefde op coke anders had ik het niet vol gehouden, al leen als je daar te veel van neemt word je zo gek als een deur, volkomen paranowiede. En het kostte niet niks want de hele crew was ook stevig aan de coke, er ging per dag met gemak zes, zevenduizend gulden alleen aan coke door heen, dat betaalde ik allemaal omdat ik dacht dat het in de pop sien zo hoorde. Ik sloeg soms hele suites van dure hotels in puin en dan lag daar de volgende dag de rekening. Nee, hoor, het management vond het echt geen bezwaar, zo lang ik maar betaalde. Ik bleef een welkome gast tot de geldzak leeg was. Ik haalde popgroepen op met luxe- touringcars, compleet met televisieschermen en een bar vol flessen van de duurste champagne, dan waren ze met zijn twintigen en zopen alles achter elkaar op. Daarna logeer den ze  in het duurste hotel van Antwerpen, twee honderd gulden per persoon per nacht, nou, dat telt behoorlijk aan, dat is nogal begrotelijk.

 

Alleen was ik vergeten publiciteit te maken dank zij al die ingedronken en opgesnoven pret.Ik dacht; dat gaat allemaal vanzelf in zo’n kleinkloteland.

In het stadion waar met gemak vijftigduizend mensen in passen zaten mis schien een kleine honderd. Het werd dus een ongelooflijke flop.

De musici vonden dat ook zwaar kut, dus ze raffelden hun nummers snel af en pakten zo snel mogelijk een lijnvlucht back home.

En toen ik dat zag, diezelf de dag stortte ik totaal in en met mij mijn luxe wereldje want ik had geen cent meer te makken, alleen maar enorme schulden.

Toen werd ik twee jaar lang heel depressief. Ben een paar keer ‘s nachts langs de snelweg lopend opgepakt door de rijkswacht en terug gebracht naar het gekkenhuis.

Ik wilde me voor een aanstormende truck gooien. Met de vlam in je pijp de pijp uit gaan, dat leek me wel wat. Ze zeggen dat je een orgasme krijgt als je dood gaat, doordat de endorfinen door je lijf heen gieren op dat moment supreme. Dat wilde ik wel eens mee maken. Het is de ultieme kick van je leven, daarom wil ik ook lid worden van een gemengd wurgsex groepje in Ukkel, dat schijnt ongeveer hetzelfde ef fekt te hebben. Je moet alles ten minste een keer in je leven hebben mee gemaakt. Ik wil al leen om gaan met mensen die er ook zo over denken. Een vriendin van mij uit Haarlem is zo heterosexueel als de pest maar is toch een keer met een mooie dame naar bed gegaan om het eens allemaal uit te proberen en te ervaren waar de lesbiese Saras de mosterd vandaan haal den, maar ze vond het niet leuk genoeg om er mee door te gaan. Daar heb ik veel respect voor. Zij durft een standpunt in te nemen. Zij heeft het lef zich te laten gaan. Ze gaat door alle roeien en ruiten. Ze was gehwud met een Nederlandse filmer. Ik vind haar nog steeds heel spannend. Dat vond ik al vroeger. Ik ken haar van veertig jaar geleden. We zaten bij elkaar op school in Bloemendaal. Ze was altijd goed gekleed. Zo’n meisje van het tiepe uit de Londense Mod scene. Helemaal mijn tiepe, maar ik was toen veel te verlegen om haar te benaderen. Nee, ik noem geen namen. Ik zou anders mijn geloofwaardigheid ten opzichte van haar verliezen. Niemand mag het weten. Soms –voor wie ik lief heb– wil ik de discretie zelve zijn.

De laatste keer dat ik uit die inrichting weg liep nam ik na een uur een taxi en kwam aan bij een café en elk café beschouw ik tegenwoordig zo’n beetje als mijn huis. Op blote voeten met een volgescheten ouderwetse gestreepte pyama stapte ik niets vermoedend naar binnen, dat kon helemaal niet, dat stoot de mensen af. Dan krijg je meteen alle aandacht van de wereld hoor. Links en rechts werden mij drankje aangeboden en ik kon gelijk met het mooiste wijf mee naar huis als ik gewild had. Ze dachten dat het een geslaagde studentengrap was. Een ontgroening. Sloegen me op de schouders. Het zijn misschien ongelooflijke verhalen, maar het is werkelijk zo gebeurd; ik hoef het alleen maar op te schrijven. In die zoveelste diepe depressie heb ik toen besloten om mezelf naar de top te schrijven, dat leek me een kleine moei te als je ziet wat er zo al gepubliceerd wordt. Nee, dat moet na de dood van W.F. Hermans toch echt geen Sisyfus klus wezen om boven te komen drijven in literatuurland.

In Amsterdam heb ik in de zeventiger jaren kort gewoond en daar maar twee verhalen geschreven, maar hier in Frankrijk schrijf ik elke week wel een verhaal. Ik ratel ze uit mijn toetsenbord, het gaat razend snel, ik denk er geen moment over na, de woorden, ik hoef er niet naar te zoeken,  pagina na pagina, met gemak schrijf ik per dag tien, twaalf, twintig bladzij den. Geen enkel probleem. Je merkt het aan mijn proza, die enorme snelheid. Ik hoef nergens over na te denken. De zinnen spuiten er uit. Vormen zichzelf. Hier is het wel zo van: hoe som berder, hoe beter die verhalen. Vreemd hè, die fascinatie? Het kwam misschien allemaal door die cultuur shock, dat leven in de Bourgogne heeft niets te maken met die kalvinistiese kanker lijerskultuur die ik in Holland gewend was. Ik haatte Holland gewoon, omdat alles er zo muis grijs was, zo inert, zo voorspelbaar. Vooral Friesland was een ramp. Misschien had ik gewoon alleen naar Italië terug moeten gaan, naar de Po vlakte, maar dan had ik weer geen mooie boeken geschreven. Het leven in België was dan toch een heel stuk beter.

Het schrijven lukte meteen en een jaar later kwam “Executoriale Verkoop” uit met het verhaal Maison Alimentation. De verhalen daarin spelen zoals “De kauwgummi directeur” voorname lijk in Italië, maar de verhalen komen steeds dichterbij, steeds dieper uit mijn binnenwereld, zoals “Gaskamer Boebe” over een pasgehuwd stel waarvan de vrouw zulke atmosfeer verpes tende roffelende scheten laat in de slaapkamer dat de wanhopige echtgenoot een dozijn spuit bussen dennegeur naast zijn bed heeft staan en bij elke eruptie van zijn wederhelft een spuit bus leeg spuit onder de dekens om het fris te houden. Ze komt om door drijfgas vergiftiging. En in die otobiografiese verhalen, daar moet ik snel verandering in brengen, want dat kost me heel veel, ook als mens. Je kunt niet uit de school blijven klappen je hele leven lang. Als ik met die verhalen nog verder ga dan speelt het niet buiten mijzelf af, maar alleen nog maar in mijn hoofd en is de cirkel rond,  dan kan ik zo weer het gesticht in. Mijn nieuwe boek moet het einde worden van een voor goed afgesloten periode. Mijn wereldbeeld, mijn kijk op de mensheid is wel inktzwart. Ja, dat zeg ik zonder aarzelen: inktzwart, daarom moet ik elke avond vier flessen SuidAfrikaanse roodwijn opzuipen, anders kan ik niet slapen.

Mijn favoriete letter is de Times New Roman, een onpersoonlijke krantenletter, dat zegt ge noeg. Ook inktzwart. Dat beeld moet ik nu gaan bij kleuren. Nee, niet naar grijs, dat heb ik al genoeg gezien in Friesland. De Haagse School van schilders, alle maal grijs wat de klok slaat. Ik denk dat ik voor rood kies. Bloedrood of Ferrari rood. Neon blauw, elektries paars, flikker roze, poep bruin, eco groen, pisgeel, maar niet dat supermarkten geel. In die tinten wil ik nu gaan schrijven, niet langer alleen maar in het zwart. Alhoewel, zwart blijft toch wel de mooi ste kleur. Black is black, I want my baby back. 

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.