Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
2 juli 2014, om 18:41 uur
Bekeken:
392 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
208 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Het (on)navolgbare leven van een Blogger (deel 2) "


Het (on)navolgbare leven van een Blogger (deel 2)

 

Ze stond op. Mascara vergeten te verwijderen. Niet de eerste keer.

Anders weer dikke, rooie, bloed doorlopen ogen morgen op werk.

Zou koffiejuffrouw Misja weer treiterig opmerken; “Heb je weer stennis gehad met je vent? Huilen is voor jou te laat op jouw leeftijd, meid. Nog een koffie verkeerd om het af te leren? Blauw past bij jou met die opoewangen, kuttekop. Met melk en suiker of doen we zonder vandaag. Scheelt weer een halfje op de begroting, hahahaha!”

Die meid had altijd wat te katten.

Badkamer. Keek in de spiegel. Schrok. Wat ze zag was geen brok.

Leek steeds meer op die ronde, pyknische onderdeur Sylvia Witteman.

Nog even en ze ging als uitgewoonde ouwe doos met pretenties kutstukkies over bezoekjes aan supermarkten schrijven voor de Volkskrant.

Kamerolifant. Volkskrant?

De linkse Telegraaf.

PopieJopie koleretiefusreetveegkutkrant voor op de plee. Het papier was al pap voordat je er met je vinger doorheen stak bij het vegen van de bruine ster.

Hoe vaak vergat ze niet dat ze niet van achteren naar voren moest vegen maar van voren naar achteren. Voor je het wist had ze anders weer blaas ontsteking. Bijna niet meer re genezen met antibiotica. Voor je het wist een nierbekkenonsteking.

Die kerels hadden het maar makkelijk. Konden overal pissen zonder te gaan zitten en dan nog seken ze er meestal naast op het damestoilet bij de Ikea. Door die lange urinebuis weinig vatbaar voor ontstekeningen, behalve voor een druiper, dan leek het alsof er een scheermes door hun pisbuis gleed.

Eigenlijk net goed voor die vreemdgangers, mijmerde ze.

Na het opheffen van het Vkblog had ze gelijk het abonnement opgezegd.

Martine was ook de internet redactie uitgeknikkerd, ook als koffiejuffrouw was ze niet te gebruiken, deze ex-habitué van discotheken It en Roxy, maar die kon tenminste nog na een cursus natuurgeneeskunde aan de lopende band weer pekingeenden en natuurtaarten gaan bakken met een koksmuts van een halve meter op haar kop.

Leek ze wat groter ook nog.

High Heels er onder en ze kon door de vleeskeuring met een paars stempel op haar schoften als een geslacchte dikbil koe hangend aaan een vleeshaak. Wat trok zoiets toch een vliegen aan.

Dubbele agenda die Martine.

Was wel gebleken. Van Roomse huize. Gluiperig tot op het schaambeen. Labiel type.

Zij niet.

Een keukenprinses werd ze nooit, dat was tegen de emancipatie.

Het was al heel wat als de aardappelen gaar waren.

Koken kon ze niet. Net als haar huisman.

En verder maar naar oto matiek ‘De Vette Bek’ voor een Berenhap of petatje oorlog.

Achter de toonbank stond Kobus Kutszooi te firten en berenhappen te bakken. Hij lustte alleen maar gebakken, liefst met een vetrandje er aan. Kogelrond. Fatso. Vrijetijds kunstschilder.

Lekker de WW in die Martine en hele dagen de CD van Hildegard von Bingen draaien.

Roomse sijkmuziek, die ijle klanken, dat etheriese.

Mannetje werkjes doen voor vrouwtje, dat was het ware leven voor Martine met hoofdletters WW.

IJle treurmuziek van die Hildegard voor aseksjuwelen met een Maagd Mariakoekiesblik in de ogen.

Of de lichte pingelmuziek van de nooit uitgebotte tengere kleuter Bibi Soerabaja op zetten.

Luisterde ook geen hond meer naar.

Een faillissement heeft geen gouden randje. Elke wolk een zilveren rand? Niet waar.

Achterhaald die Bibi Soerabaja met zijn witte handschoentjes en kinderstemmetje.

Had ie soms eczeem?

Candida Albicans?

Teveel anaal gevingerd?

Mannen!

Smeerlappen!

Schoften!

Kolerelijers!

Gotsammetruttenbollen, waar had ze haar tas nou weer gelaten? Liever zo’n rare vierkanten houten tas van Vutton dan een plestik zak.

Waar lag dat kolereding?

In de tram?

 

De strips Oxazepam en Diazepam om kalm te blijven. Zonder die tabletten zou ze met liefde de halve afdeling van het redactie secretariaat in mekaar rammen en de ogen van GeertJan, chef internetredactie uit zijn kop krabben, maar eerst zijn bril met een liefdevol gebaar afzetten om vervolgens op de grond aan splinters te trappen.  Echt zo’n aaarogante acaemicus die Geertjan.

Alleen Baas Beer Broertjes zou ze sparen, die had een zwak voor haar na de dertiende kerstborrel.

Eerder niet. Hij moest een beetje wazig zijn voor ie los ging. Aimabel mens.

Ombudsman Thom Gemeen kon ook een paar rammen krijgen voor zijn opgetogen babyface vurrukkulluk bek.

Arbeidsconflict.

Vloog er binnenkort ook vast uit door die kop.

Net goed.

Een kinderwens kwam plotseling in haar op toen Beer Broertjes voor haar troebele geestesoog voorbij trok.

Een warm gevoel.

Vlinders in haar buik, vlammen door haaar kut.

Kon je zo hebben als overgeschoten vrouw.

Was ze maar de moeder van een weblogger. Zo’n klein Beertje met broertjes. Kindergekrijs. Poepluiers. Stront met de buren.

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.