Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
30 juni 2014, om 19:24 uur
Bekeken:
387 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
180 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"De Pater Familias"


“Maar”,  vervolgt paps op geheimzinnige toon: ”Het kwam verdulleme ook geregeld voor dat je zei, boys (vert.: jongens), het is prachtig weer, ga gotverdegotver in gotsnaam alsjeblieft als de wiedeweerga buiten spelen en zanik me niet aan mijn houten drankkop of ik trap jullie naar buiten en dat ze dan ondanks de dreigementen liever met Lego bezig bleven in die bedompte zelfgebouwde plaggenhut waar ze in no time allemaal aan asthma, reumatiek, kruipknie en vocht achter de longen  leden, dus werd het weer regelmatig dokterswerk.

Nou, ja, gaf allemaal niks;de verzekering dekte de schade en groot word en ze toch vanzelf wel! Kinderen zijn hinderen. Hoe eerder het huis uit, des te liever! Opgerot met die handel! De graftakken na!”

Een groot pluspunt voor mevrouw des huizes is dat ze nu weer in een zangkoor kan zingen en zing en dat kan ze, dat moet zelfs Fred van der Wal, overtuigd anti Amerikaan helaas toegeven, maar wat gezegd moet worden moet ook gezegd worden.

En echt dom was ze ook niet!

Een koor?

Zoiets was er in dat achterlijke dorp Zwiggelte niet.

Zij prijst zich zeer gelukkig dat de deur nu niet langer plat gelopen wordt door onguur ogende pseudo kollektanten met bivakmutsen die uit een TBS inrichting ontsnapt leken en ander onwelriekend psychopaties ogend zigeunervolk, gewa pend met een lange lijst van nabuurtige boertige intekenaars met een extreem grote kollektebus ter grootte van een ouderwetse melkbus.

Schokken zal je en gaat het niet goedshiks dan maar kwaadschikds

Niet zelden haalden de nijvere kollektanten behalve een nagemaakte identiteits kaart een stiletto of vlindermes te voorschijn om hun verzoek om een behoorlijke financiële bijdrage op landelijke wijze eens flink kracht bij te zetten.

Een overtuigend gebaar dat de dagelijkse opbrengst altijd aanzienlijk deed stijgen vergeleken bij die dagen dat het mes naar de scharensliep moest om het geronnen bloed uit de dichtgeslibde bloedgleuf in het lemmet op te diepen

“Je werd er door dat volk ook nog op aan gekeken als je niets gaf en meer dan eens moest ik in uiterste gewetensnood vanuit het achterhuis de pitbull te hulp roepen,” zegt ze meesmuilend.

Verdwenen is ook de gigantiese druk om regelmatig bonte dinsdagavond en in het dorpshuis te bezoeken waar het bier bij hektoliters vloeide en hikkend en boerend terwijl de scheten door de lucht vlogen en luidkeels moest worden gelachen om ontuchtige, kluchtige scenes in een onverstaanbaar boers dialekt.

Bovendien konden de aanwezigen nimmer de grove, eeltige knuisten uit de dames slipjes en bloesjes thuis houden.

De grote stad biedt vele voordelen voor de stoege buitenman die paps tot voor kort was.

Alles wat nodig is om een gelukkig mens te worden be vindt zich volgens paps en mams onder hand bereik,het bordeel aan de overkant, daar naast de drankwinkel om de hoek is en even verder naast een delikatessen zaak, een bakkertje, een gereformeerde kerk waar het ware Woord door dominee Bralleput nog wordt gebracht zoals het altijd eeuwen lang werd gebracht en de naaste medemens, die niet lid is van de kerk van paps en co  nog steeds op Bij belse wijze verketterd wordt, naar de hel gewenst of belachelijk gemaakt.

“We drinken altijd ongesteriliseerde noch gepasteuriseerde verse, romige mogelijk tuberkuleuze melk, zo onder de koei’n vandaan, dat haal ik bij een Grunningse, gereformeerde, authentiek stinkend keuterboertje met zo’n pittoreske Noorde ijke rukkers kop en een paar ongewassen poten die konstant naar de stront stinken alsof ie de hele dag in zijn eigen of andermans reet, dat welig tierende aambeien bed, zit te boren met nagels als beitels van de firma Nooitge dagt.

Drie kwartier fietsen bij goed weer en ik ben er en nog drie kwartier terug dan is de melk al bijna over gekookt en ik zelf ook” roept paps.

Zijn stemgeluid klinkt triomfantelijk en wordt onderstreept door een gemaakte, aanstellerige, hoge, ietwat nichterige, klokkende lach, alsof hij als door gewinterde akademikus de geniale oplossing van een heel moeilijk probleem- het wereldraadsel-  heeft gevonden.

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.