Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
13 juni 2014, om 08:14 uur
Bekeken:
388 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
218 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Al word je zo oud als Methusalem"


 

Ik ben wel eens de Bukowski van België genoemd. Ik stond vaak straal bezopen voor een publiek van tweeduizend studenten voor te lezen. Ik heb een nadere keer stinkendstraalbezopenstront lazerus in een televisie uitzending in het wilde weg zitten ouwe hoeren zonder dat de redactie het door had.

En als ik iets klasse vind van mijzelf!

Ik voel me verwant aan Bukowski, Heeresma, Hermans, Campert en Jan Arends, alleen spring ik daarom nog niet uit het raam van een kamer aan de Roelof Hartstraat.

Ik ga wel heel wat verder dan Jan Arends, dat wel.

Ten minste, uit het raam springen zie je mij voorlopig nog niet doen want ik heb hoogtevrees.

En Maarten Biesheuvel, hè, die overal op straat gebruikte damessslipjes vindt en die mee naar huis neemt om ze voor de spiegel aan te trekken.

Daar bedank ik dus voor want voor je het weet heb je een schimmel tussen je benen, hangt je zak op je rug en ik ben geen Sinterklaas. Als het nou nog schone slipjes waren, dan was het iets anders, dan zou ik daar wel in mee kunnen gaan.

De “Angstkunstenaar” dat is toch een schitterend verhaal en dat verhaal over zijn werk als classificeerder ook. Zo voel ik mij ook, de classificeerder van de tank van mijn onbewuste waar ik in afdaal.

Steeds vaker heb ik last van die angstaanvallen. Biesheuvel is ook manies depressief, al jaren heeft hij niet meer geschreven. Erg, hè, verschrikkelijk moet dat zijn. Ik zou hem wel eens willen interviewen omdat je toch gelijk ervaringen hebt met die ziekte. Ik schrijf nu negen maanden niet; wat zal het zijn om jaren niet te kunnen schrijven. De auteur Moonen die gaat naar het boekenbal met dameslingerie over zijn kleding aan, net als een soort Madonna, die danst en springt daar vrolijk rond in een beha, tangaslipje, jarretelgordel, nylons en op pumps met palen van hakken, die heeft overal schijt aan. Maarten ’t Hart loopt er in een jurk rond. Ik wou dat ik ’t ook kon dan had ik geen last meer van die depressies, die dans je er dan wel uit. Ik wil begeerd, gestreeld, gekust en bevredigd  worden en als ik me daarvoor als een wijf moet verkleden en mijn gelaat blanketten dan moet dat maar.

Weet je, de grootste frustratie is dat je nooit de genialiteit van een Hermans of een Bukowski zult kunnen bereiken. Nooit, al word je zo oud als Methusalem. Het blijft moeizaam doorzeul en en sjouwen met je rugzak vol bazalt, alsof je een zware handkar tegen een brug op moet duwen maar weet dat je krachten met de minuut af nemen. Ik heb pas geleden een verhaal ge schreven over een blonde kampbewaakster in een nazi concentratiekamp, Gretchen, die Jood se vrijwilligers uit zocht onder de gevangenen die dan een half jaar vet gemest werden en een prima leventje hadden, maar op een dag een voor een bij Gretchen moesten komen om haar te neuken waarbij ze verboden werden om klaar te komen, want bij Gretchen was het van hoe langer hoe liever. Kwam een kandidaat toch te vroeg klaar dan liet ze het elastiek van haar jarretelgordel even knallen op haar blote dij en dat was het teken voor een S.S.-er om haar minnaar die niet had voldaan aan haar hoge sexuele eisen met een nekschot af te knallen. Er was één van de gevangenen die in de dertiger jaren de techniek van het uitgestelde orgasme jaren lang had beoefend, die was er op afgetraind om niet klaar te komen en die heeft het over leefd. Na de oorlog kon hij alleen nog maar klaar komen als een vrouw haar jarretelles liet knallen. Zoiets intrigeert me verschrikkelijk. Ik kan dan aan niets anders meer denken. Afwijk ende sexualiteit obsedeert mij. Ik zoek het bijzondere, het decadente, het abnormale, het per verse. Ik behoor zelf ook niet tot  de familie doorsnee.

Van de genialiteit van Hermans kunnen we alleen maar dromen. Wij allemaal hoor, ook Heeresma en Claus, die ik de meest overschatte over het paard getilde schrijver van het westelijk half rond vind. Ik noem hem altijd het Vloamse Suikerzakje en als ik Heeresma een brief schrijf dan zet ik op de envelop altijd Heer Heere Herpes Heeresma.

Daar heeft hij het zelf naar gemaakt. Hij zat in Leidsepleinkroegen eind zestiger jaren te klagen tegen kantoor meis jes dat hij zo eenzaam was, maar die vonden hem met zijn vijfendertig jaar gewoon een ouwe lul en lachten hem achter zijn rug vierkant uit. 

 

(wordt vervolgd)

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.