Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
12 juni 2014, om 21:34 uur
Bekeken:
379 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
201 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Bloedrood of Ferrari rood"


Het schrijven lukte meteen en een jaar later kwam “Executoriale Verkoop” uit met het verhaal Maison Alimentation. De verhalen daarin spelen zoals “De kauwgummi directeur” voornamelijk in Italië, maar de verhalen komen steeds dichterbij, steeds dieper uit mijn binnenwereld, zoals “Gaskamer Boebe” over een pasgehuwd stel waarvan de vrouw zulke atmosfeer verpestende roffelende scheten laat in de slaapkamer dat de wanhopige echtgenoot een dozijn spuit bussen dennegeur naast zijn bed heeft staan en bij elke eruptie van zijn wederhelft een spuit bus leeg spuit onder de dekens om het fris te houden.

Ze komt om door drijfgas vergiftiging.

En in die otobiografiese verhalen, daar moet ik snel verandering in brengen, want dat kost me heel veel, ook als mens. Je kunt niet uit de school blijven klappen je hele leven lang. Als ik met die verhalen nog verder ga dan speelt het niet buiten mijzelf af, maar alleen nog maar in mijn hoofd en is de cirkel rond,  dan kan ik zo weer het gesticht in.

Mijn nieuwe boek moet het einde worden van een voor goed afgesloten periode.

Mijn wereldbeeld, mijn kijk op de mensheid is wel inktzwart.

Ja, dat zeg ik zonder aarzelen: inktzwart, daarom moet ik elke avond vier flessen SuidAfrikaanse roodwijn opzuipen, anders kan ik niet slapen.

Mijn favoriete letter is de Times New Roman, een onpersoonlijke krantenletter, dat zegt genoeg. Ook inktzwart. Dat beeld moet ik nu gaan bij kleuren. Nee, niet naar grijs, dat heb ik al genoeg gezien in Friesland. De Haagse School van schilders, allemaal grijs wat de klok slaat. Ik denk dat ik voor rood kies.

Bloedrood of Ferrari rood. Neon blauw, elektries paars, flikker roze, poep bruin, eco groen, pisgeel, maar niet dat supermarkten geel. In die tinten wil ik nu gaan schrijven, niet langer alleen maar in het zwart. Alhoewel, zwart blijft toch wel de mooi ste kleur. Black is black, I want my baby back. Mijn eerst vriendin droeg ook altijd zwart flu weel, daar gooide ze bij alle medeleerlingen van die vreselijke kweekschool hoge ogen mee op het jaarlijkse schoolfeest. Iedereen wild eer boven op. Mijn eerste vrouw droeg ook altijd zwart en Catharina ook, die had een zelf gemaakte Chanel jurkje in het zwart wat haar reuze flatteerde omdat ze ook zwart haar had en met mascara omlijnde ogen. Een make up die aan Egyptiese vorstinnen deed denken. Zo’n lijntje rond de ogen dat in de ooghoeken naar omhoog liep. Heel exoties. Mijn tweede vrouw droeg ook altijd zwart op mijn uitdrukkelijk verzoek. Ik heb een hele mooie vrouw, ik ben nog niet juridies gescheiden, daarom zeg ik dat ik een vrouw heb, alhoewel ze al lang bij me weg is en bij een realistiese kunstschilder schijnt te wonen waar ze heel wat meer lol mee heeft. Kunstschilders vormen een oppervlakkig volk je, die tobben niet, die omhelzen het leven, die neuken zich een breuk en zuipen zich een hart verzakking. Ik heb er geen hoge pet van op. Schrijvers zijn denkers. Zoekers naar het wereld raadsel. Schilders niet, die handelen uit impulsen. Dat zij is weg gegaan, dat is ook zo’n ramp. Zo’n enorme ramp. Daar heb ik ongelooflijk veel spijt van, maar het was met geen moge lijkheid af te wenden. Je zag al vanaf het begin dat het mis zou gaan. Ik besloot te wachten tot de wal het schip keerde. Het is niet verstandig geweest. Ik ben veel te toegevend geweest. Op een gegeven ogenblik nemen de dingen in een relatie hun eigen loop als je geen initiatief toont en heb je het niet meer in de hand, dat heb ik nu al zo vaak mee gemaakt. Een vrijge maakt gereformeerde vriend van mij uit een klein Gronings dorp heeft nog geprobeerd te be middelen, maar het hielp totaal niet, integendeel. Ze moest niets van die moralistiese Bijbel verhalen en christelijke, ethiese smoesjes hebben, daar was ze te veel een realist voor, die trap pen daar niet in, dat zijn Realpolitiker. Zij is blij dat het voorbij is, hangt elke avond rond in discotheken en kleedt zich twintig jaar jonger om niet op te vallen tussen die tieners, maar ik, waar sta ik in het grote geheel… het is voor mij eenzaamheid wat de klok slaat. Die een zaamheid is nog erger dan al die jaren van depressies. Alleen thuis komen in een groot, koud, donker huis waar niemand op je wacht, alleen gaan slapen, alleen op staan, alleen ontbijten, alleen in bad. Gelukkig hadden we geen kinderen. Het is allemaal zo ontzettend moeilijk als er niemand op je wacht. Ik weet in de verste verte niet wat er fout is gegaan. 

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.