Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
12 juni 2014, om 21:32 uur
Bekeken:
350 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
174 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Links en rechts boden zij mij drankjes aan"


Ik haalde popgroepen op met luxe- touringcars, compleet met televisieschermen en een bar vol flessen van de duurste champagne, dan waren ze met zijn twintigen en zopen alles achter elkaar op. Daarna logeerden ze  in het duurste hotel van Antwerpen, twee honderd gulden per persoon per nacht, nou, dat telt behoor lijk aan, dat is nogal begrotelijk. Ze braken hele hotelsuites af, dat hoorde bij het popbestaan.

Alleen was ik vergeten publiciteit te maken dank zij al die ingedronken en opgesnoven pret. Ik dacht; dat gaat allemaal vanzelf in zo’n kleinkloteland.

In het stadion waar met gemak vijftigduizend mensen in passen zaten misschien een kleine honderd. Het werd dus een ongelooflijke flop.

De musici vonden dat ook zwaar kut, dus ze raffelden hun nummers snel af en pakten zo snel mogelijk een lijnvlucht back home.

En toen ik dat zag, diezelf de dag stortte ik totaal in en met mij mijn luxe wereldje want ik had geen cent meer te makken, alleen maar enorme schulden.

Toen werd ik twee jaar lang heel depressief. Ben een paar keer ‘s nachts langs de snelweg lopend opgepakt door de rijkswacht en terug gebracht naar het gekkenhuis.

Ik wilde me voor een aanstormende truck gooien. Met de vlam in je pijp de pijp uit gaan, dat leek me wel wat. Ze zeggen dat je een orgasme krijgt als je dood gaat, doordat de endorfinen door je lijf heen gieren op dat moment supreme. Dat wilde ik wel eens mee maken. Het is de ultieme kick van je leven, daarom wil ik ook lid worden van een gemengd wurgsex groepje in Ukkel, dat schijnt ongeveer hetzelfde ef fekt te hebben.

Je moet alles ten minste een keer in je leven hebben mee gemaakt. Ik wil alleen om gaan met mensen die er ook zo over denken. Een vriendin van mij uit Haarlem is zo heterosexueel als de pest maar is toch een keer met een mooie dame naar bed gegaan om het eens allemaal uit te proberen en te ervaren waar de lesbiese Saras de mosterd vandaan haal den, maar ze vond het niet leuk genoeg om er mee door te gaan. Daar heb ik veel respect voor. Zij durft een standpunt in te nemen. Zij heeft het lef zich te laten gaan. Ze gaat door alle roeien en ruiten. Ze was gehuwd met een Nederlandse filmer.

Ik vind haar nog steeds heel spannend. Dat vond ik al vroeger. Ik ken haar van veertig jaar geleden. We zaten bij elkaar op school in Bloemendaal. Ze was altijd goed gekleed. Zo’n meisje van het tiepe uit de Londense Mod scene. Helemaal mijn tiepe, maar ik was toen veel te verlegen om haar te benaderen. Nee, ik noem geen namen. Ik zou anders mijn geloofwaardigheid ten opzichte van haar verliezen. Niemand mag het weten. Soms –voor wie ik lief heb– wil ik de discretie zelve zijn.

De laatste keer dat ik uit die inrichting weg liep nam ik na een uur een taxi en kwam aan bij een café en elk café beschouw ik tegenwoordig zo’n beetje als mijn huis.

Op blote voeten met een volgescheten ouderwetse gestreepte pyama stapte ik niets vermoedend naar binnen, dat kon helemaal niet, dat stoot de mensen af.

Dan krijg je meteen alle aandacht van de wereld hoor. Links en rechts werden mij drankjes aangeboden en ik kon gelijk met het mooiste wijf mee naar huis als ik gewild had.

Ze dachten dat het een geslaagde studentengrap was.

Een ontgroening.

Sloegen me op de schouders. Het zijn misschien ongelooflijke verhalen, maar het is werkelijk zo gebeurd; ik hoef het alleen maar op te schrijven.

In die zoveelste diepe depressie heb ik toen besloten om mezelf naar de top te schrijven, dat leek me een kleine moei te als je ziet wat er zo al gepubliceerd wordt. Nee, dat moet na de dood van W.F. Hermans toch echt geen Sisyfus klus wezen om boven te komen drijven in literatuurland.

In Amsterdam heb ik in de zeventiger jaren kort gewoond en daar maar twee verhalen geschreven, maar hier in Frankrijk schrijf ik elke week wel een verhaal. Ik ratel ze uit mijn toetsenbord, het gaat razend snel, ik denk er geen moment over na, de woorden, ik hoef er niet naar te zoeken,  pagina na pagina, met gemak schrijf ik per dag tien, twaalf, twintig bladzij den. Geen enkel probleem. Je merkt het aan mijn proza, die enorme snelheid.

Ik hoef nergens over na te denken. De zinnen spuiten er uit. Vormen zichzelf. Hier is het wel zo van: hoe somberder, hoe beter die verhalen.

Vreemd hè, die fascinatie?

Het kwam misschien allemaal door die cultuur shock, dat leven in de Bourgogne heeft niets te maken met die kalvinistiese kanker lijerskultuur die ik in Holland gewend was.

Ik haatte Holland gewoon, omdat alles er zo muis grijs was, zo inert, zo voorspelbaar. Vooral Friesland was een ramp. Misschien had ik gewoon alleen naar Italië terug moeten gaan, naar de Po vlakte, maar dan had ik weer geen mooie boeken geschreven. Het leven in België was dan toch een heel stuk beter.

 

(wordt vervolgd)

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.