Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
12 juni 2014, om 14:53 uur
Bekeken:
375 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
222 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Fragment 3 "Schrijversblokkade""


En die tuin die kwam uit op de Adriatiese zee, dus ik begon de ochtend met pootje baaien tot ik een verdwaalde barracuda aan mijn teen had hangen, die later geamputeerd is door de gangreen die zich begon te ontwikkelen.

Nog even en mijn hele voet was naaar de kloten geweest.

In dezelfde tijd kwam Jef Geeraerts langs, de Belgiese auteur, die was toen nog autoverkoper, geen hond kende hem, de buren keken op hem neer en hij zei; laat die teen eens kijken. Hij keek er zo eens naar en mompelde wat, zo iets van: Gotsalmetruttenbollen! Jij bent nog eens spekkoper! Gangreen!

Toen zei ik: Gangreen, wat is dat nou weer?

'Dat is de titel voor mijn nieuwe  boek! Over neuken met nikkers en negerinnen! Dat doet het goed in deze tijd! Ik zal de Jan Cremer van Vlaanderen worden! Zeker weten!'

Wat een goed idee, daar ging hij een paar boeken over schrijven, nou, dat is later die beroemde Gangreen serie van hem geworden, waarin ie wat afkankert over zijn eerste wijf en over hoe lekker het is om met negerinnen te neuken, viespeukerij dus, de flamoezenv loegen je om de oren alsof het niks kostte, maar  dat werd wel een internationaal succes, want al die kerels herkenden zich daar in, die hadden het allemaal gezien met hun wijf na een paar jaar, die wilden ook op die hete zwarte wilde wijven klimmen om ze eens stevig van jetjes te geven in hun Kongolese achterwerk.

Boeken waarin op elke pagina een negerin op neokoloniale wijze werd gepakt in de missionaris positie, de auteur hield ze er letterlijk onder om ze de westerse cultuur bij te brengen en er in te pompen. Die negerinnen in het wild communiceren hoofdzakelijk het seksjuelen leven.

Het blijven natuurmensen die voor een reep sjokola de broek uit gaan. Het is voor hun hetzelfde als het kijken naar een peertjes schilderij voor ons.

Maar ja, het kan toch raar lopen in het leven.

Na zes jaar wilde mijn vrouw terug naar België, ze miste de petattekes en de kasseien van Antwerpen. Ze was Vlaamse van oorsprong.

Een gezelligheidsmens, die opgevoed was met de radioquizz Alles of Niets.

Wat mijzelf betreft was het eerst alles en werd het uiteindelijk dus niets.

Toen ben ik pas echt manies geworden, want dat zag ik helemaal niet zitten.

Alleen dat vreselijke klimaat al  in West Europa. Rainy Day Women.. Een benauwde flat in het centrum. Dag en nacht autoverkeer voor de deur. Uitlaatgassen.

De vogeltjesmarkt. Ik ken maar twee soorten vogels: schijtlijsters, die hangen in de lucht en doen het met opzet op je kop en drijfsijssies, die zwemmen in de stinkende stadsgrachten.

Die toestanden met Dutroux gingen toen spelen en dat vond ze echt heel interessant, dat wilde ze van dichtbij mee maken.

Ze heeft een hele correspondentie met hem gevoerd.

Toen ben ik pas echt  door een diep dal gegaan, want daar kon ik niet achter gaan staan. Jonge meisjes tegen hun zin naaien, okee, dat is een stuk van hun opvoeding, daar moeten ze doorheen breken, dat is een leerproces, maar ze opsluiten en laten verhongeren was iets anders, dat is voor mijn gevoel heel erg in tegenspraak met elkaar.

Het vlees gaat verleppen als je niet geregeld voedsel, fruit, vitamines en een slok water naar binnen krijgt. Had ze dan eventueel net als in de middeleeuwen vast geketend aan de muur, regel maat afgezweept, aan hun duimen opge hangen en op water en droog brood gezet, daar had ik nog enig begrip voor kunnen op brengen.

Elke echte vrouw vindt het fijn om met de zweep te krijgen. Je moet ze keihard aanpakken, pas dan leven ze.

Ik kon het niet meer aan en gooide het roer om.

Vrienden hadden al vaker gezegd dat ik het helemaal over een andere boeg moest gooien, dat heb ik toen ook gedaan. Ik heb in drie maanden er toen vijfhonderduizend gulden door heen gejaagd.

Ik wilde een groot rock ’n roll festi val organiseren en contracteerde de grootsten ter wereld zoals The Velvet Underground, Lou Reed, Bob Dylan, The Rolling Stones, allemaal sixties groepen en blues zangers die plotse ling verschrikkelijk duur waren, want ze roken geld.

Ik zat dag en nacht te brassen in luxe hotels, overal ter wereld. In New York huurde ik een hele etage van het befaamde Chelseahotel af. Daar zaten al die popschilders. Ik leefde op coke anders had ik het niet vol gehouden, al leen als je daar te veel van neemt word je zo gek als een deur, volkomen paranowiede. En het kostte niet niks want de hele crew was ook stevig aan de coke, er ging per dag met gemak zes, zevenduizend gulden alleen aan coke door heen, dat betaalde ik allemaal omdat ik dacht dat het in de pop sien zo hoorde. Ik sloeg soms hele suites van dure hotels in puin en dan lag daar de volgende dag de rekening. Nee, hoor, het management vond het echt geen bezwaar, zo lang ik maar betaalde. Ik bleef een welkome gast tot de geldzak leeg was. 

 

(wordt vervolgd)

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.