Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
11 juni 2014, om 16:03 uur
Bekeken:
430 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
200 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Twips, twips, twips, twips"


Het ging precies zo als ik het in mijn boek beschrijf in het verhaal “Twips”, dat was in de zestiger jaren een populair liedje. Twips, twips, twips, twips, met je handen op je heupen en je handen op je bips. Mijn toenmalige vriendin Catharina  zong dat ook vaak. Nou, daar was ze in elk ge val niet vies van. Daar had ik dan wel baat bij, maar veel anderen ook. Het was de tijdgeest. Ik kwam laatst nog Adriaan Morriën op Arti tegen en die vroeg of ik er wel eens bij was geweest als mijn vriendinnen het met elkaar deden, maar ik had altijd van die keurige vriendinnen, die op zondag in een Schotse plooirok twee keer naar de gereformeerde kerk gingen, die mochten niks van meneer de dominee, nog geen ijsje op zondag eten, laat staan zonder zijn toestem ming aan elkaars kut likken. Die gereformeerde meiden waren wel geil als boter, maar dat moesten ze uit alle macht de kop in drukken en het “bij den Heere Heere aan den voet van het kruis op den calvarieberg” brengen als ze weer eens een aanval  van neuk- en nesteldrang kre gen in hun eigen kruis kregen, zei dominee Dingemanse altijd op catechesatie en als ze het niet vol hielden wilde hij ze zelf wel even in d’r lui d’r kut knijpen, daar kalmeerden ze even van, maar nooit voor lang.

Het ging met haar niet meer. Ik houd van knoflook en dat was ook een reden. Zij hiel hele maal niet van een paar dozijn knoffen door het eten.  De slaapkamer leek wel een gaskamer. Breekwater Braakgas. Ik was de gaskamerman, zij de gaskamervrouw, zo zag ik het in die tijd, als we niet goed op pasten en een condoom scheurde kregen we ook nog een gaskamer kindje erbij en werd het huis helemaal te klein. Een gasbom. Eén vlammetje er bij en de hele wijk was uit elkaar gespat en wie had dan de schuld gekregen? Ons samen leven was vanaf den beginne de gaskamer van een terminale relatie. Dat werkt verstikkend, dat heeft geen toe komst. Niet levensvatbaar, weet je. Ik begrijp nu ook wel dat zij het niet mij uit hield. Wie houdt het wel met mij uit?  Ze had lucht nodig, frisse lucht, zonlicht, vertier, lachen, een speel weide vol bloemen uit zo’n pakje zaden, “Weideweelde” heet dat geloof ik. Je kunt het zelfs bij de Hema kopen. Een stuk levensgeluk, dat ik haar niet kon of eigenlijk niet wilde geven. Het is moeilijk leven met mijn gitzwarte wereldbeeld voor een partner. De geur van het graf hangt om mij heen, dat is niet fris. Mijn kijk op de mensheid is ook zo specifiek, dat heeft niets te maken met lief zijn voor elkaar zo als ze bij de EO altijd verkondigen. Die wereld die ik bezie en be schouw is geen opwekkende wereld. Hoe grauwer, zieker, geiler en goorder de dingen zijn die ik observeer, hoe interessanter ik het vind daar verhalen over te schrijven. Ik kreeg laatst nog een brief van de vriend van een tegelbakker uit Harlingen, die noemde mij een goorling dat ik zijn vriendje die zo op die topman van Philips lijkt, Cor Boonstra wilde neuken. Beweerde hij, maar dat was helemaal net zo. Pure jaloezie. Mijn roos bloeit op de vul lisbelt, dat is mijn titelverhaal uit mijn derde verhalen bundel “Een vuilnisroos uit Franeker” dat gaat over een one night stand in een motel bij Hardegarijp met een vertegenwoordiger uit Franeker die de hoofdpersoon via een contact advertentie in een homoblad heeft leren kennen en waarmee hij een uitzinnige S.M. relatie begint, maar die vertegenwoordiger bindt hem naakt op zijn buik liggend vast aan de vier poten van het bed, pakt een roos uit een vaas en duwt die in de anus van het slachtoffer die begint te schreeuwen want een steel van een roos met dorens in je tere roos van vlees geramd krijgen is ook niet alles als je een gladde, in rub ber gehulde veerkrachtige leuter verwacht. En daarna loopt de dader weg en laat de onder danige partij liggen die door een kamermeisje wordt ontdekt de volgende ochtend. Zij heeft toen de directie er bij gehaald. Dat is een politiezaak geworden. Heel hilaries. Daarom heb ik ook zo’n interesse in afwijkende sexualiteit. Al die mogelijkheden die dat schept. In “vakman schap Meesterschap” beschrijf ik tot in details een bezoek van een Drentse schoolmeester aan een dominante oudere man in Amsterdam waardoor hij zich een dag lang met een broek vol liefde laat martelen. Gewone sex zegt hem namelijk niets. Het moet gewelddadig zijn. De journalist Ischa Meijer vond dat ook. Er moeten riemen, zwepen, klemmen, dildos, vibrators, hijs- en takel werk, gewichten aan de bal len en tepels en ketenen aan te pas komen. En sexy dames lingerie, anders werkt het voor hem niet. Die schoolmeester wil daar ook heel ver in komen, hij is in voor experimenten, zelfs zijn kop laten onder schijten door een dominant(e) als toilet training en dan een etmaal lang een drol op zijn kop houden, maar wel met twee limonade rietjes in de neusgaten om lucht te krijgen, dat is nog eens afzien. Topsport. Er gaat menigeen geen sexuele zee te hoog.

Nou ben ik ook zo’n zes jaar, van mijn drieentwintigste tot mijn negenentwintigste  ziek ge weest, zwaar manies depressief, als ik dan in een manie zat dan klom ik in de kerktoren van Meppel met een pot gluton en een pak kranten om in mijn paranowiede wanen de horizon aan de hemel vast te plakken en dan stond dominee Dingemanse uit Meppel en de hele SOW kerkeraad onder leiding van de gezette Mevrouw Snel, zangleidster van De kwelnootjes bene den te razen, te tieren en te vloeken dat ik naar beneden moest komen, een half uur voor de eerste zondagochtenddienst, maar dat deed ik dan niet en kwam de brandweer me voor de zoveelste keer met een ladderwagen uit mijn benarde positie halen, dat kwam dan weer in het wijkblaadje. Ik zat dan schrijlings op het haantje van de toren opgetogen een gezang te zingen “Als ik Hem maar kenne, Hem de mijne weet…” dat clublied van het COC. Als het even mee zat en de onbezoldigde, zwaar brillende amateur organist meneer Harry Snel, zo’n bestoft tiepe in een blauwe overall, van beroep christelijk gereformeerd schoolmeester van een de bielenschool met den Bijbel, zat te oefenen achter ’t orgel voor de komende dienst in de chris telijk gereformeerde kerk, begeleidde hij mij heel kundig. Op de maat van de Brandenburger concerten zat ik me dan lachend af te rukken, dat geeft zo’n geestelijke diepte aan die barok muziek, dan zat ik tegen dat orgel op te schreeuwen, dat ging door merg en been. Twee stem mig. Bij Bach is het goed klaar komen. Nog beter dan bij de Vuurvogel. Dat waren succes nummers, daar sprak de hele congregatie zondagen lang over na de urenlange kerkdienst bij de slappe koffie ochtenden met Oranjekoek. Ze zeggen dat Bordewijk de man van de korte zinnetjes was, maar ik heb ontdekt dat ’t helemaal niet waar is, daar heb ik toen een artikel over geschreven voor Somnabule, maar het is geweigerd. Toen werd ik weer depressief. 

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.