Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
11 juni 2014, om 16:01 uur
Bekeken:
373 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
216 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Ik was de kostganger, zij de kostwinner...."


Zij was de kostwinner en ik de kost ganger, dat werd mij elke dag verweten, maar valt er iets te winnen of te verliezen in het leven? En een mens moet toch ook ergens van eten? Ik vond het erg jammer dat ze weg ging, maar ik kan d’r niet tegen houden. Het was een moeilijk tiepe. Astrologies een Leeuw, dan weet je het wel. Niet te houden. Ze had iets tegen kunstenaars. Haar vorige vriend was  een Amsterdamse kunstschilder, die woonde tenminste nog riant in het centrum, daar trapte ze ook bij het minste of geringste herrie mee. Niets deugde aan hem, volgens haar. Ze hing rond op het Leidseplein in Eylders, liet zich een natte broek neuken door corpsstudenten in de hoop dat ze een academicus kon verschalken, had ook toen al van die moderne ideeën. Op d’r veer tigste liet ze zich nog een kind en een oor aan naaien door een gehuwde huisarts, dat vond ze lekker hip. Dat werd een mongooltje. De hele dag klimt hij in de gordijnen.

Het ging al gauw niet meer met haar. Op de laatste zomerdag dat ik met haar had afgesproken stond de filmer Thijs Ockersen en een collega van mij in mijn huiskamer, twee hoog Nieuwe Spiegelstraat 48, Amsterdam. Of eigenlijk; Thijs zat met zijn vette reet op een zwart wit televi sietoestel dat het niet meer deed; ik gebruikte het apparaat als bijzet tafeltje of als stoel. Ik keek naar buiten. Ik zag haar weg fietsen in haar witte jas, richting Rijksmuseum. Daarna heb ik haar een jaar niet gezien. Ze was bisexueel en dat vond ik wel weer interessant. Ze deed het met haar vriendin Gonnie op een waterbed in een woonboot, maar ik mocht er jammer genoeg nooit bij zijn. Ik heb het haar wel eens gevraagd, maar dat hield ze graag privé, zei ze.Het ging precies zo als ik het in mijn boek beschrijf in het verhaal “Twips”, dat was in de zestiger jaren een populair liedje. Twips, twips, twips, twips, met je handen op je heupen en je handen op je bips. Mijn toenmalige vriendin Catharina  zong dat ook vaak. Nou, daar was ze in elk ge val niet vies van. Daar had ik dan wel baat bij, maar veel anderen ook. Het was de tijdgeest. Ik kwam laatst nog Adriaan Morriën op Arti tegen en die vroeg of ik er wel eens bij was geweest als mijn vriendinnen het met elkaar deden, maar ik had altijd van die keurige vriendinnen, die op zondag in een Schotse plooirok twee keer naar de gereformeerde kerk gingen, die mochten niks van meneer de dominee, nog geen ijsje op zondag eten, laat staan zonder zijn toestem ming aan elkaars kut likken. Die gereformeerde meiden waren wel geil als boter, maar dat moesten ze uit alle macht de kop in drukken en het “bij den Heere Heere aan den voet van het kruis op den calvarieberg” brengen als ze weer eens een aanval  van neuk- en nesteldrang kre gen in hun eigen kruis kregen, zei dominee Dingemanse altijd op catechesatie en als ze het niet vol hielden wilde hij ze zelf wel even in d’r lui d’r kut knijpen, daar kalmeerden ze even van, maar nooit voor lang.

Het ging met haar niet meer. Ik houd van knoflook en dat was ook een reden. Zij hiel hele maal niet van een paar dozijn knoffen door het eten.  De slaapkamer leek wel een gaskamer. Breekwater Braakgas. Ik was de gaskamerman, zij de gaskamervrouw, zo zag ik het in die tijd, als we niet goed op pasten en een condoom scheurde kregen we ook nog een gaskamer kindje erbij en werd het huis helemaal te klein. Een gasbom. Eén vlammetje er bij en de hele wijk was uit elkaar gespat en wie had dan de schuld gekregen? Ons samen leven was vanaf den beginne de gaskamer van een terminale relatie. Dat werkt verstikkend, dat heeft geen toe komst. Niet levensvatbaar, weet je. Ik begrijp nu ook wel dat zij het niet mij uit hield. Wie houdt het wel met mij uit?  Ze had lucht nodig, frisse lucht, zonlicht, vertier, lachen, een speel weide vol bloemen uit zo’n pakje zaden, “Weideweelde” heet dat geloof ik. Je kunt het zelfs bij de Hema kopen. Een stuk levensgeluk, dat ik haar niet kon of eigenlijk niet wilde geven. Het is moeilijk leven met mijn gitzwarte wereldbeeld voor een partner. De geur van het graf hangt om mij heen, dat is niet fris. Mijn kijk op de mensheid is ook zo specifiek, dat heeft niets te maken met lief zijn voor elkaar zo als ze bij de EO altijd verkondigen. Die wereld die ik bezie en be schouw is geen opwekkende wereld. Hoe grauwer, zieker, geiler en goorder de dingen zijn die ik observeer, hoe interessanter ik het vind daar verhalen over te schrijven. 

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.