Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
11 juni 2014, om 15:56 uur
Bekeken:
413 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
241 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Ik accepteer geen chef boven mij"


“Toen ik mijn laatste boek “Late zomer in Brighton” af  had was ik helemaal kapot. Ik zat helemaal stuk. Als ik namelijk schrijf doe ik dat vierentwintig uur aan één stuk door en ram de paginas uit mijn schrijfmachine met op de achtergrond de klaterende pianomuziek van Bud Powell of  de melancholies pianoklanken vanThelonious Monk. Ik gebruik geen tekstverwerker. Ik vind dat je dat altijd merkt aan het proza of  het uit een ouderwetse schijfmachine  ge ramd is. Je ziet het aan ’t gladde, veelvuldig bewerkte, emotieloze, vlakke computerproza. De Beats schreven ook niet met een computer.

Daarom leeft mijn proza ook. Het is niet elektronies, weet je wel. De techniek is de dood in de pot voor de kunstenaars. Om wakker te blijven slik ik uppers, om te gaan slapen downers, Diazepannetjes, overdag Oxazepammetjes om kalm te blijven of omgekeerd, diazepannetjes voor overdag en oxazepammetjes voor de nacht. Ik weet het niet meer. Ik ben verward.

Als ik eindelijk ga slapen, droom ik dat ik zit te schrijven, zit ik te schrijven dan denk ik dat het leven een droom is of eigenlijk meer een nachtmerrie. Dat tempo gaat zo door tot ik er bij neer val en in een totale nervous breakdown beland. Dan word ik weer eens door witgejaste broeders afgevoerd onder het spanlaken naar de inrichting en zit daar de eerst tijd meestal in een dwangbuis of lig vast gebonden op bed.

Dat is voor mij de ultieme kick. Ik ben dol op bondage.

Ik bemin de zweep van het noodlot. Het leven van een onderdanige man is een boeiend leven, letterlijk en figuurlijk. Daarom ambieer ik ook geen negen tot vijf job op een kantoor.

Ik accepteer geen chef boven mij, wel een bovenmeester of meesteres, die de zweep weet te hanteren, maar dat doen ze niet op kantoor, dat is een en al inspraak en horizontale overleg plat formen.

Concensus.

Daar word ik misselijk van.

Ik ben compromisloos.

Nee, dan de tijd van Nescio, die liet zijn vrouwelijk personeel doorwerken, ook als ze negenendertig graden koorts hadden en anders ontslag. Opzouten. De WW in. Die mentaliteit is zoek. Het is voor mij òf schrijven òf werken. Wie niet werkt zal niet eten zeggen de christenen, maar voor mij is schrijven werken, dat vergeten ze wel eens. Het probleem is dat ik van minder dan duizend gulden alimentatie per maand moet zien rond te komen en dat is het absolute minimum voor iemand met mijn habit. Het is bijna niet te doen. Het is vechten tegen de bierkaai. Maar sinds mijn vriendin bij mij weg is en na die scheiding van mijn eerste vrouw is het nu eenmaal niet anders. En dat alleen zijn is me zo tegen gevallen, daar heb ik het ook al zo moeilijk mee, het valt me zo zwaar af te moeten zien van sex.

Hoeren kan ik niet betalen en om een avond in de kroeg te zitten en na uren lang interessant ouwe hoeren de een of andere afgeneukte venerise sloerie mee naar huis te nemen gaat me echt te ver. Ik heb bijzondere wensen op dat gebied waar niet iedere vrouw of man aan tegemoet wil komen. Ik zoek altijd dominante vrouwen of mannen uit, die mij er onder houden, letterlijk en figuurlijk. Straks ga ik weer bij mijn oma en tante in Heemstede eten, zoals iedere avond te genwoordig. Ze bekken me af, ze behandelen me als oud vuil, maar daar ben ik siberies voor, dat is alleen maar koren op mijn molen, dan kan ik er weer even tegen. Ik kan het alleen nog steeds niet opbrengen om alleen voor mijzelf te koken. Een koelkast heb ik niet, dus in de winter hing ik gewoon een emmer boerenkool buiten het raaam als het vroor, dan bleef het heel goed vers, dat had ik ergens gelezen in een eco blad, ik vond dat juist heel economies, maar dat wilde mijn laatste vriendin niet langer, die vond dat ze zo de risée van de buurt was. Ze is nu lerares economie aan een openbare scholen gemeenschap in Zeist. Een moderne school. Iedere leerkracht is er in principe dag en nacht openbaar toegankelijk op puur collegiale wijze, dan weet je wel hoe laat het is. De Kees Boeke gedachte. Ze liggen in de pauzes te neuken van de bezemkast tot op het buro in de di rectiekamer. Ze kennen daar God noch Gebod op die openbare scholen.

Ze is omgeschoold van lerares textiele werkvormen tot docente economie door een reïntegratieburo. Daar jagen ze die ontslagen leerkrachten de uitkering uit. Zo gaat dat tegenwoordig met overbodige leer krachten. Ze was laatst met d’r gefrustreerde hoofd in dat programma van “Tussen kunst en kitsch”. Ik herkende haar aan d’r bekakte stem. Ik wist niet wat ik zag. Een kleine, bleke, verbeten, arrogante spinnenkop met een rare, veel te grote Nefertiti toetervormige hoed op d’r hoofd waar ze in leek te verdrinken. Hoed waar ga je met vrouw naar toe. Dat werk. Het zag er niet uit. Ze was net als in de sixties in het zwart gekleed, de post existentialistiese tijd waar in dat nog net kon in een wereld waar flower power en bloemetjes in de lopen van de geweren de dienst uit maakten en naast haar stond een onooglijke fatso, een walvis in een houthakkers blokkenover hemd met een bierbuik en een lange baard, het leek een vol gevreten ingehuurde bijstands Sinterklaas uit een achterbuurt wel. Ik dacht: wat heb ik er ooit in gezien. Ze wilde in 1967 beroemd worden in Parijs als hoedenontwerpster. Niemand draagt meer een hoed be halve de koningin en die loopt er ook mee voor gek.

Ik noemde  haar altijd het “aanminnige hoedenmaaksterje uit Utrecht”.

Haar broer is gepromoveerd en werkt in het AMC, op staats kosten aidsofielen op lappen. Pappen en nat houden dus. Bruinpaarse Kaposi Sarcoom vlek ken weg poetsen met een zalfje. De verzorgingsstaat, hè. Op kosten van de belastingbetaler is het gul uitdelen van aidsremmers aan die aidsofiele poepstampers. Nee, dat hoort ze niet graag, dat vind ze niet lekker bekken, dat is niet sjiek in haar kringen. Doktoren zijn voor haar de Heiligen van deze tijd. Haar familie is haar even heilig, behalve d’r moeder daar had ze altijd stront mee, dat waren soms vechtpartijen in de keuken, en ze heeft een schizofrene neef in Heemstede die niet aanspreekbaar is. Ik was jaren lang met hem bevriend. Ik trok op school de gekken en gestoorden aan als een magneet ijzervijlsel. Ik heb daar wat afgelachen. Als ik om kwart over zeven in lijn 3 zat en een uur later de school binnen ging had ik al kramp in mijn kaken van het lachen. Het was alsof je met een combinatie van André van Duin, Mister Bean, Toon Hermans, Max Tailleur en Freek de Jonge in de bus zat. 

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.