Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
10 juni 2014, om 23:02 uur
Bekeken:
404 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
182 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Ik dacht; ik doe het net als Jack Kerouac"


Ik dacht; ik doe het net als Jack Kerouac, ik draai een honderd meter lange rol telegram papier in mijn schrijfmachine dan moet het lukken en drink vantevoren een liter wiskey, dan wellen de zinnen vanzelf op uit het onderbewuste, dan ram ik de metaforen uit mijn toetsen bord. Wat Jack kon, moet ik toch ook kunnen. We zijn inmiddels bijna zestig jaar verder, dus die methode moet eenvoudigweg nog goed werken. Er welde echter helemaal niets op. Ik ken een oude douanier in Roosendaal, meneer Eduard Rousseau, die in zijn vrije tijd schilderde, die had nog oude rollen telegraafpapier op zolder had liggen. Een sympatieke man met Franse en Ierse voorouders. Ik kon ‘t voor niks krijgen. Ik heb nu genoeg papier om wel honderd vuistdikke romans te schrijven, maar ik kom niet verder dan de eerste zin. Ik ben opgedroogd, leeg geknepen als een citroen, dat komt allemaal door de wijven. Er is geen enkel alternatief voor schrijven. Eigenlijk is schrij ven veel beter dan zo maar naamloos dood gaan, maar wat moet je als je niet verder kunt gaan. Je schiet er allemaal niets mee op. Zelfs Marcus Heeresma, het schrijvend ondier, die zich dood dronk was al snel vergeten en over Faber Heer esma die tegen een bus op Ibiza reed hebben we ook nooit meer iets gehoord. Het garandeert niets. Ik heb een revolver. Gekocht op een brocantemarkt, ergens in de Nievre. Voor vijftig eu ro. Ik heb een doos met patronen via horeca eigenaar Serge M. geregeld. Dat voelt goed als ik die revolver in mijn hand heb en d e loop tegen mijn slaap druk. De dood in je hand. Tien cen timeter verschil tussen leven en dood. De trekker als sleutel op de deur van  de eeuwigheid. Toch is zelfmoord een daad van belang en moed. Anderen kunnen na afloop de rotsooi op ruimen en voor de kosten opdraaien”, zegt hij calculerend, daar heeft hij wel plezier in. Hij zegt op die manier van de posthume werkverschaffing te zijn.

Hij pauzeert even en steekt met een bestudeerd gebaar een Lucky Strike op. Hij rookt meestal Golden Fiction of het boven genoemde merk, dat zou geluk brengen. Nee, Caballero of Winner sjek is goed voor ex-Leidsepleinmeisjes zoals Catharina, van dat soort meisjes die alles neuken wat los en vast zit heeft hij na zijn zoveelste gonorrhoe van de blonde Yvonne al lang zijn bekomst van.

Hij vreest dat hij de ziekte –het loon van de zonde- ook heeft door gegeven aan zijn Nijmeegse vriendin Marijke, die voor fysiotherapeute studeerde.

Zijn huisarts Peter Lens die in Haarlem op een flat aan de Engelandlaan woonde heeft hem gewaar schuwd; nog één keer en je bent resistent tegen alle antibiotica die op de markt zijn, dan laat je maar je lul er af halen of zoek je  een andere dokter en blijf je stinkende etter lekken tot je een ons weegt, zoals die schilder Breitner. Zo kun je ook beroemd worden.

Eigen roem moet stinken. Net als Syb van de pop groep De Kast in Friesland de bijnaam Syb Soa had volgens Misja.

De gonorrhoe variant Vietnam Rose was in Nederland al sinds de midsixties aan het terrein winnen via deser teurs uit het Amerikaanse leger en daar was geen kruid tegen gewassen.

Je lul er af laten halen! Ja hoor, goed idee ! Waar blijft hij dan ? It takes two to tango.

Daar ziet Frank ook weinig heil in na zijn laatste druiper toen in een kunstenaarscafé in Haarlem achter de Grote Markt tot groot vermaak van de overige kroegtijgers een geile bulldog bijna letterlijk aan zijn gulp bleef hangen en met zijn begerige snuit een grote, natte plek achter liet in het kruis van de net bij C & A aan geschafte camel kleurige zomerpantalon van de schrijver.

Frank maakte snel dat hij weg kwam.

Zonder af te rekenen, dat was al weer een meevaller.

Het gelach van de overige stamgasten herinnert hij zich maar al te goed. De donkere Yacintha en Monique die aan zijn tafel zaten liet hij verweesd achter om ze pas jaren later weer te zien.

 

“Zelfmoord. Ik heb het die ene keer geprobeerd, maar niet goed aangepakt. Het zit in de familie. Mijn vader ging in 1949 na zijn tweede scheiding aan het gas, maar ook dat mislukte zoals alles in zijn leven mis liep.

Er was toen nog geen aardgas. Je hield er hooguit hoofdpijn aan over.

Ik stond er bij en ik keek er naar. Hij werd zwaar kreunend en steunend afgevoerd onder het spanlaken, hij kon geen vin verroeren, dat vond hij als masochist nog lekker ook, daarna verbleef hij lang in de isoleercel in een dwangbuis, draaide totaal door, probeerde zijn kop tegen de muur stuk te slaan en bracht een jaar door in het gekkenhuis op de gesloten afdeling van paviljoen 3 waar de zwaarste gevallen zaten opgesloten.

Alleen kwam hij er nog gekker uit dan hij er in was gegaan.

 

(wordt verolgd)

opz�anЮ x�� n met de weinig op beurende woorden: “Jij krijgt toch maar lekker gratis geld voor niks en niemendal en wij niet! Wij moeten er voor werken!” Minachting alom was zijn deel, niet in de laatste plaats van zijn weinig aangename familie. Zijn moeder heeft hij sinds zijn eerste levens jaar niet mee gemaakt. Hij werd gedumpt bij de grootouders waar hij een helse jeugd door maakte. Ze peperden hem in dat hij geen rechten, wel plichten had. Zijn zakgeld werd hooguit uitbetaald in klappen en schoppen.

 

Een bestaan als gelauwerd auteur leek hem aanvankelijk zo aantrekkelijk, in de onbe vangen aanloop van zijn carrière, toen hij op een kamer van drie bij vier meter in het centrum van Amsterdam woonde en een huur betaalde van nog geen veertig gulden per maand. Zelfs in de silver sixties een schijntje.

En in het vragen uurtje na de lezing die hij onlangs hield voor een gezelschap E.O. leden ter promotie van zijn laatste boek ontbrak niet die veel gestelde vraag die door de som bere aanhangers van Calvijn immer op beschuldigende, verwijtende toon wordt gesteld: “En waarom bent U eigenlijk schrijver geworden? Was U soms nergens anders geschikt voor? En waarom rijd U net als Remco Campert geen auto? Bent U soms homoseksju weel? U schijnt niet te roken, maar om welke reden? Zwakte op de longen? ” Vragen die hem nog steeds in verlegenheid brachten en het schaamrood naar zijn kaken joeg. Hij wist nog steeds de antwoorden niet. Hij zou het wel nooit weten, dacht hij meestal. Wat had het ontbreken van een auto te maken met een homoseksjuwelen inslag?  Hij impro viseerde meestal een antwoord op die vraag ter plekke. Elke keer verzon hij iets anders. Dat zag hij als een literaire oefening. Op zo’n avond mag je toch ook geen antwoord schuldig blijven aan de vraagsteller. Het zou een zwakke indruk maken en dat zou de verkoopcijfers weer drukken. De toehoorders verwachten nu eenmaal uitspraken over de gelaagdheid van het verhaal, de symboliese betekenissen, de apocriefe inhoud ver klaard voor arbeiders, het waarheids- en werkelijkheidsgehalte, dus mompelde hij maar wat over zijn jeugdliefde voor Remco Campert, de meest herkenbare, verstaanbare dich ter van de vijftigers die met zijn lichtvoetig, on-Nederlands proza in de zestiger jaren  een way of life schiep voor een enkele lichtzinnige generatie van licht op hol te brengen modieus gekapte hoofdjes en niet snel vergeten raakte. Een andere keer vermeldde hij dat een boek geen kunstwerk hoefde te zijn maar een verhaal met een kop en een staart en een midden en hoe hij tegen de l’art pour l’art houding van al die gevierde collegaat jes was met hun experimenetel proza waar de honden een brood van lustten. Dat alles met alles moest samen hangen en geen mus van het dak mocht vallen zonder reden, hetgeen hij van een beroemde Nederlandse schrijver had opgestoken die hij liever niet bij name wilde noemen om zichzelf en de licht ontvlambare allochtone weduwe-of liever gezegd; afkomstig uit de Overzeese geslachtsdelen- niet te compromitteren.

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.