Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
4 juni 2014, om 13:45 uur
Bekeken:
404 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
198 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Een flinke kleun met de klapschaats voor je kop..."


Zo zijn er heel wat problemen met het interpreteren van de Schrift, daar kunnen we uren over door gaan. Ik wil volgende week wel dood en alleen een nummer op mijn graf. Een houten kruis met een stalen helm er op van wege mijn strijdbaar heid.

Mijn Luger gaat mee in mijn graf.

Het ijzeren kruis.

Anoniem en ongewenst door mijn moeder, vervloekt door mijn vader en tante, ge haat door mijn grootouders, geminacht door de Franse familieleden, de Bigoot jes, ben ik als mensenzoon op aarde gekomen, anoniem zal ik weer gaan, als een stoicijn zal ik verscheiden, maar onderdehand is er wel het een en ander gebeurd. Ik houd mij niet bezig met een carrière of ellebogenwerk, dat laat ik over aan de collegaatjes.

Mijn pseudoniem Frank Forrest zegt genoeg. Ik zal wel zorgen dat het allemaal waterdicht zit.

Verraad aan mijn talent?

Wat een onzin!

Dat doe ik toch niet.

Toch ben ik niet eens zelf mijn grootste vriend. Trouwens, wie krijgt er straks een flinke kleun met de klap schaats voor zijn kop bij het klunen en klauteren als het mis gaat?

Ik!

Mij gaat het allemaal enorm veel geld kosten waar ik nu aan begin, maar mijn publicaties komen er.

Waarom ik niet meer onder eigen naam zal schrijven in de toekomst? Omdat ik straks geheel anders ga schrijven. Vol van mededogen, overlopend van begrip. Zinnen van fondant. Supersofte Socio talk.

Tranen trekkend politiek correct proza waarin het wemelt van de Swartmensen. Zeemzoet maar een aanklacht!

Chicklit zoals het meisje Merel R. bij elkaar pent. Spréék mij er niet van! Ik wil zijn zoals Zoals Habakuk de Balker.

Doorbalken dus.

Totaal anders dan wat ik nu doe, dat balken. Inhoudelijk, maar ook qua vorm. Ik ben een cultuuranarchist, dat is waar, maar eet als goed gelovig gristenmens na tuurlijk wel meestal met vork en mes en houd mijn handen voornamelijk thuis onder tafel als ik geen uitdrukkelijke uitnodiging van mijn tafelgenote heb ont vangen en dan nog liefst schriftelijk aangevraagd, zodat je het in overweging kunt nemen en altijd ergens op terug kunt vallen.

Okee, als je de tenen van een genylonde voet in je intiem voelt krioelen of een vol le dij tegen je op gaat schuren bij het in kaarslicht badende diner is het wat an ders, dan breekt alle ijs. Alle sluizen gaan dan open.

 

Politiek is het echec van ieder principe. In de politiek gaat het slechts om de eigen zetel en het gerieflijke inkomen. Zoals in de experimentele psychologie geldt daar de macht van het getal en de herhaalbaarheid van het experiment. En dan die ijze ren wet: macht tast aan.

Politiek is anti-mens. In een democratie mag de minderheid zich laten horen maar that’s all, folks. Het komt neer op de meerderheid die haar zinnetje mag door drij ven. Nou, van harte hoor, maar ik stem niet meer. Ik doe gewoon niet meer mee.

Maar wat is het alternatief?

Waar is het grote antwoord te vinden?

Dat zal ik U eens even vertellen, daar wil ik geen geheim van maken.

Het specifieke cultuur anarchisme van het individu, maar Godtbewaarme als er in kunstenaarsland meer rond gaan lopen zoals ik want dan krijgen we de zoveelste provinciale vereniging van gelijk gestemden met statuten, notariële bekrachtiging, stichtingsvormen, subsidies, voorzitter en penningmeester, die elkaar vervolgens op leven en dood gaan bestrijden. Ook dan komt weer de macht met zijn grim mige gelaat om de hoek kijken en vervolgens de corruptie, want die gaan hand in hand.

En wie heeft daar van terug?

 

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.