Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
31 mei 2014, om 22:12 uur
Bekeken:
333 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
151 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Vragen stellen..."


Er zou eens een lijst moeten worden gepubliceerd van het soort domme journalisten vragen dat regelmatig gesteld wordt, met een prijs van een half miljoen voor iedere inktkoelie die twintig jaar lang geen enkele van dat soort vragen heeft gesteld, maar ik vermoed dat de prijs eeuwig in de prijzenpot zal blijven en uiteindelijk zal worden overgeheveld naar algemene middelen, zodat er weer een nieuw asielzoekerscentrum vol hatsjie rokende en kwat kauwende bemiddelde zwartjoekels kan worden gefinancierd ter verhoging van de nationale feestvreug de in het socialistiese pretpakket dat kleur rijk multiraciaal Nederland van de paar se koalitie heet en waar niemand iets van mag zeggen of hij heeft 240 uur werk straf te pakken.

Beweer zoals de nuchtere Douwe van de Bos dat Nederland voor de Nederlanders is en niet voor Swahili koeterwalende soewarte medemensen en er wacht U een verpolitiekte rechtszaak en een veroordeling als of het moord met voorbedachte rade betrof!

 

Als de door een journalist, pardon… hoernalist, ondervraagde persoon geen kunst schilder is, maar een auteur of een bekakt pratende tenniscrack dan wordt de vraag “Wat betekent schilderen voor U?” vanzelfsprekend “Wat betekent schrijven voor U?” of “Wat betekent tannissen voor U?”

Aan alles willen de schrijvende modieuze moderne exegeten van de dag- en week bladpers een diepere, nimmer onthulde betekenis hechten als waren zij Freud zelf.

Het spreekt bijna vanzelf dat zo’n vraag badinerend gevolgd wordt door:

”Is schilderen (schrijven, tennissen, foeballe) nou eigenlijk wel een vak, ambacht of is het ook iets meer, bijvoorbeeld religie, bezigheidstherapie of topsport?”

Zelf houd ik het voor het gemak en de status maar op topsport, maar als ik die aan depressies lijdende leraar M.d.K van de christelijke akademie te Kampen zie voort schuifelen en schoffelen is tobsport meer van toepassing op zijn aktiviteit en.

De stompzinnige monomane hardnekkigheid waar mee deze vragen worden ge steld en het journalistenbestand desnoods vijftig jaar tot aan de pensioen gerech tigde leeftijd aan toe mee door kan gaan pleit niet voor oorspronkelijkheid, kreati viteit of veel inzicht in de materie waarover de journalist op achteloze wijze zijn tot niets verplichtende vragen stelt.

Stuk voor stuk lijken de journalisten klonen van Ha doktorandus van Es, die ook nergens verstand van heeft behalve van een zak met centen zoals iedere rand debiele voetbalcrack die zijn hersens in zijn achterpoten heeft.

 

Er werd mij eens tijdens een soortgelijk interview als ik hier boven schetste de vraag gesteld welk boeken/of schilderijen mij het meest beïnvloed hadden.

Bij Henk Helmantel c.s. natuurlijk de nagedrukte Rembrandt Bijbel, want elke penseelstreek wordt hem persoonlijk uit de hemel door een engel des Heren gedikteerd in plat Gronings dialekt, de taal bij uitstek in de hemelse gewesten, terwijl het hemelse wezen op sturende wijze waarschijnlijk zijn hand waar het penseel in rust ook nog vast houdt.

Over die mij gestelde vraag had ik uiteraard al vaker nagedacht dus was mijn antwoord: een schilderij van Paul Delvaux in het Museum voor Schone Kunsten in Brussel in 1963 en het boek “On The Road” van Jack Kerouac” in 1965.

Beide voorvallen leidden er toe dat ik drie maanden voor het hoofd akte examen de studie en de gegarandeerde schoolmeestersbaan met vrijstelling van militaire dienstplicht aan een tweemansschooltje in Made en Drimmelen er moeiteloos aan gaf om mij het schilderen en schrijven eigen te gaan maken.

Hier heb ik nooit spijt van gekregen!

Als U een niet al te vlijtige, onbegaafde leerling op de ULO bent geweest zoals Henk Helmantel en U al of niet enigszins Engels kunt lezen is het toch echt niet aan te bevelen het boek van Kerouac in het Engels te lezen.

De barokke stijl van Kerouac zal U voor menig raadsel laten staan als U al zijn werken in de oorspronkelijke taal leest en slechts steenkolen Engels spreekt en verstaat.

Ik houd niet zo van de voor sommigen meeslepende maar voor mij lichtelijk larmoyante, zeer gedateerde sentimentele stijl van romantikus Kerouac en prefe reer al jaren het beheerste poweties realisme van John Fante of de soms surrea listiese schelmenverhalen van Bukowski, de meester van het kale, gekondenseer de taalgebruik die zijn vaak zo gruwelijke verhalen als met een beitel uit het onderbewuste uit hakt en doet kristalliseren in de gitzwarte inkt van drukletters.

Ik houd van schrijvers die de spreektaal de literatuur in hebben gebracht en niet van de zelfgenoegzame, kalvinistiese, keurige, bloedeloze akademiese schrijftaal die je al eeuwenlang aantreft in slaap verwekkende romans of weinig inspirerende briefwisselingen van dames en heren met identiteitsproblemen en/of vliegende tering op de longen.

Net zo min als ik van de geschilderde clichés houdt waarin uitgever Hans van Seventer grossiert, niet alleen bij gebrek aan enige kennis van de kultuurhistorie maar vooral door ontberen van een coherente visie op de beeldende kunst,zonder ooit na te denken over vorm en inhoud van hetgeen hij in tienduizenden exempla ren vermenigvuldigt en verspreidt.

 

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.