Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
30 mei 2014, om 11:03 uur
Bekeken:
392 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
232 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Mijn nieuwe boek alsof je een emmer leeg gooit!"


Fred heeft zijn pleidooien met zijn weloverwogen, zindelijke, humane, democratisch proza altijd waar gemaakt, maar de laatste jaren vernamen we even niets meer van hem. Zonder dat hij overigens al te node gemist werd door de artistieke bent tijdens woeste drinkgelagen in de hooiberg van de “De Ontaerde Plaats”, voorheen "De Witte Klok" te Oudebildtzijl bij de door elkander heen krioelende vleesberg van de maandelijkse artisten orgiën, leek hij uit het kunstenaarsplantsoen zo maar te zijn verdwenen als een natte scheet in de maneschijn.

Maar onlangs nog kwam van hem de bundel “Schrijversblokkade” uit en  blijkt hij met zijn verneukeratieve kunstkop als olijke borst totaal niet veranderd.

“Schrijversblokkade “ was een kloeke verhalenbundel, maar zijn nieuwe boek bestaat uit tien tallen korte, columnach tige stukjes, waarin hij achtereenvolgens misstanden in het kunstenaarplantsoen hekelt, een aantal kunsthistorische studies verricht en wat literaire schetsjes pleegt die menig collegaatje bij de eerste zin al in het verkeerde keelgat zal schieten omdat  op stel en sprong het strottenhoofdklepje ontstoken raakt of een kleur van een rood stoplicht heeft aangenomen. Het heerlijk avondje was gekomen! Niet de koek maar wel de gard!

Wie zijn nakroost lief heeft spaart de roede niet.

Dat alles in de van hem bekende keiharde realistische, met nogal wat venijn gekruide stijl, waarin naast woorden als 'derhalve' en ''iegelijk '' en Gode lasterlijke uitroepen als 'gotsalmetruttenbollen van uit den Hoge' een geheel eigen plaats in het grote geheel vinden zonder ook maar één ogenblik storend te werken. Fred is van achter zijn rollator met zijn met toffeetabak gevulde meerschuimen pijp en kunstbaard een echte oude door gewinterde monkelende mopperkont geworden. Er deugt volgens onze eminence grise van de realistische schilderkunst weer eens helemaal niets van de moderne wereld, de collegaatjes en de jeugd van vandaag.Arme, clandestien samenwonende bejaarden in het zonnige Spanje worden in hun AOW gekort of dubbel gepakt, de rolstoelen op studentikoze wijze op zijn kop gezet en in de gracht getrapt, de SS-er van vroeger is de beveiligingsbeambte of buiten dienstmedewerker van de Sociale Dienst van nu, Andries Knevel een hypocriet, Jeroen Snel een kweepeer, Arie Boomsma een glunderende walgvogel en het eens zo oogverblindende, glanzende, gepoetste koperen centen bakje van de orgelman is dof en gebutst, het draai orgel aaangedreven door een walmend bromfietsmotortje zodat het draaien aan het wiel in een blauw geruite kiel ook tot het nostalgische verleden behoort en er zijn helemaal geen gezellige straatmuzikanten meer die Bob Dylan naneuzelen in de wind die al decennia lang maar door blowt uit luidsprekers van klein tot groot formaat .En ook ergeren hem: “De talloze massamensen die tesamen hurken als zieke apen voor de beeldbuis, luitjes die zich eens verdiepten in de Heilige Schift van achter beslagen lorgnetten in morsig driedelig grijs met brandgaatjes en wit uitgeslagen gulp vanwege de goedkope stink sigaren, de werken van de Grote Profeten ijverig bestudeerden terwijl de as neer dwarrelde, gaan nu massaal kijken naar dat vette patsertje Paul de Leeuw. De tv kreeg er heel wat kenners van Bijbelteksten, familie- en streekromans bij die ongetwijfeld bijdroegen aan het hoge peil van onze porno series als "Goede Tijden Slechte tijden" en onnozele spelle tjesreeksen”.En hij prijst vervolgens zijn schoonzoon die onlangs nog een lap top op de grond kwakte toen hij zich realiseerde waar de computermaatschappij en de dure GSM hem hadden gebracht! En of wij wel wisten dat vakantie in kudddes vertrekken en in kuddes weer terug komen en ook geen lolletje is! Je kunt dan nog beter een Lap Dance scoren in de nachtclub van Teun Steun in Zeeland. Op bedenkelijk niveau beweegt van der Wal's betoog zich voortdurend op het randje, maar dat zijn wij van de rasartiest als beroepsquerulant wel gewend langzamerhand en kijken uit dien hoofdde nergens meer van op. Hans Wiegel is in zijn meedogenloze visie een 'brillende bal gehakt met dat slapweke mummelende zuigmondje met de dikke lippen ook nog op de koop toe alsof het niet al erg genoeg is', talentloze schilders slepen ten onrechte torenhoge subsidies en enorme stipendia in de wacht en voor kwaliteit is geen plaats meer.

Soms valt er best wat te lachen, bijvoorbeeld als hij het heeft over “oude, semicriminele, incontinente, gemeen uit hun ogen kijkende, onfrisse  invaliden met natte benen en een broek vol zure stront, die met een alarmbel om de nek als een Zwitserse koe nog even zelfstandig schijnen te willen wezen voor ze hun kist in stappen van uit de sta op stoel met binnenvering of een spuitje krijgen” maar bij elkaar opgeteld vervelen van der Wal's taalge bruik en rabiaat rechtse opvattingen de lezer in het geheel niet.

Bovendien introduceert de schrijver in zijn verhalen een aan de herowien verslaafde dichter van het tiepe Arie, Godt hebbe zijn ziel, een Simon Vinkenoog adept die zich net als aandachtstrekker Simon voortdurend te buiten gaat aan flauwe gedichtjes in de trant van: “De mens z'n lust, dat is de mens z'n leven. Beren en brammen zijn het, hete honden die met elkaar jammen. In bed, in bad, tegen de trap op, neuken in de keuken of pijpen in het geknookte riet, men zoekt een natte dweil, men betast  de klok, de klepel, de klaar over, knijp eens stevig in mijn arm. Fred van der Wal grossiert in populistische meningen, waaruit toch ook een soort onderhuidse rancune tegen de gehele mensheid spreekt en de collegaatjes in het bijzonder:

“De huidige kunstschilders zijn feitelijk journalisten met een wel heel beperkt assortiment aan onderwerpen. De waan van de dag. Om die reden is hun schetsboek bij voorbaat al een vergeetboek in het verdomhoekje. Of ze bekeken worden is steeds minder hun zorg als ze maar lekker kunnen doorpilsen en doorzakken. Ze dobberen wel lekker door. Belangrijker is, afgezien van de jaarlijkse subsidiëring in de vorm van werkbeurzen en stipendia, of hun brei werkjes de stepping stone zijn voor de persoon lijke publiciteit met als doel om hoger op te komen. Al moeten ze er in hun blote kont  als het de vrouwtjes betreft in Split Beaver positie wijdbeens met hun wasbever voor op de buis de was uit de droogkoker vouwen”.

Voor 'echte' artiesten uit de Velvet Underground als Fred van der Wal  lijkt op die manier geen plaats meer in de media en dat zal ook wel zo blijven als hij als rauwdauw, in de schaduw van onze grote schrijver Bukowski, W F Hermans of John Fante,  maar met veel minder literaire verfijning, als hij zo door blijft kankeren in plaats van het ultieme boek te schrijven dat een einde aan alle boeken maakt.Dat hij ook nog wel wat anders kan blijkt voornamelijk uit de literaire schetsjes, die hij achter in opnam en die soms nog wel tref fend kunnen zijn, ware het niet dat....Van indringende beschrijvingen moet hij het niet hebben, daarvoor overheerst zijn zwarte humor en sick jokes te zeer en gaat zijn stijl te zeer gebukt onder de drang op een navrante manier leuk te zijn. Maar in het neerzetten van karakteristieke types en schandelijke situaties blinkt hij wel degelijk uit. Zo is het verhaal van de man, die na de dood van zijn broer een electrische gitaar met humbucker elementen en een Marshall versterker van 500 watt erft, waar mee hij vervolgens de buurt midden in de nacht maanden lang tracteert op scheur ende blues riffs in de stijl van Eric Clapton totdat een bovenbuurman hem met een gebroken dak pan dood slaat, een relaas van een mufzure, scherpe treurigheid. En hetzelfde geldt voor de man die door zijn in volle hevigheid voortschrijdende hoestbuien door het UWV gedwongen wordt om ijscoman te worden. Een vak met toekomst dankzij de Global Warming. 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.