Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
29 mei 2014, om 09:33 uur
Bekeken:
383 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
202 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"En de balletjes zijn ook op, meheer!"


De ober komt heup wiegend aanzetten met een leeg, wit bord hoog boven de schouders balancerend op vijf gespreide vingers terwijl hij er  drie ook toereikend zijn  en een servet over de gebogen andere arm, zet het bord neer en pakt en potlood van achter zijn oor en schrijft de bestelling op die hij herhaalt met een te hoge stem: "Balletje, balletje voor meneer! Mag ik het even op noteren voor meneer? De mosterd is alleen op, meneer, maar dat zal meneer worst wezen want een uitje er bij doet wonderen,hihihihi!"

"Dan maar balletje zonder mosterd met uitje, hihihihi", verzucht onze kunstenaar , laat uit onvrede een schallende boer en vlakt die af door met de platte hand op zijn bovenmaatse pens te slaan.

Hij legt omstandig uit dat hij niet van haring houdt  vanwege het aroma. .

 

Wij lachen hartelijk om de originele visie op de  kunstmatige artistieke gemeenschap waar hij deel van uit maakt als kunstartiest na de schallende boer, want plaats vervangende schaamte kennen wij niet en we houden wel van een sick joke meer of minder.

De ober komt weer terug met het witte servet onberispelijk gevouwen over de gebogen linker arm: "En de balletjes zijn ook op! Als U morgen om dezelfde tijd terug komt hebben we weer balletjes voor meneer, maar meneer zal het toch ook wel af kunnen zonder zijn balletjes, hihihihi?!"

"Dan maar een kroket!" verzucht onze geniale artiest in zijn dalles en merode.

Twintig minuten later komt de bediende terug met de mededeling dat de laatste "kreketten" er doorheen gedraaid zijn omdat ze bedorven waren en de gerant de gasten niet aan een voedsel vergiftiging wilde bloot stellen vanwege claims van de gast voor een fikse schadevergoeding. Of meneer soms garnalen lust op kosten van de zaak of een potje wil baardmosselen op een zacht pitje?

De artiest zegt kortaf dat hij niets van garnalen moet hebben.

De kelner draait zich beledigt om en verdwijnt zonder iets te zeggen.

Oesters, kreeft en ander kruipend ongedierte met gespleten hoef weigert de artiest eveneens op Bijbelse grondslag.

Het zijn onreine dieren!

Slechts bij Pizza, rundvleeskroketten en dubbel gebakken friet zal de ware profeet leven, zo zegt het Dikke Boek. Wij zwijgen eerbiedig als fijnproevers van de Nieuwe Keuken, maar ook bij ons gaat het voer uit De Kersentuin er niet probleemloos in als wij de torenhoge rekening voor af raad plegen.

 

Even later rekenen wij de drank af, geven de ober lankmoedig een vette fooi voor niet verrichte service, die daarop bijna automatisch als de slagbomen van een overweg negentig graden buigt waarbij zijn sneeuwwitte servet dat hij over de arm droeg op de grond valt.

Zijn bril klettert tegen de tegels en wij moeten de neiging onderdrukken om er boven op te gaan staan en met onze hak de glassplinters tot fijnstof te vermalen. Wij kijken elkaar aan met een blik van verstandhouding, glimlachen begrijpend om de onhandigheid van de kluns en lopen naar het buurthuis twee straten verder.

 

Als wij het rokerige achteraf buurtzaaltje binnen komen waar de lezing door de miskende, zwaar tillende beroeps kunstenaar zal worden gehouden kijkt hij zuinig. Aarzelend zegt de omstreden Weltfremde kunstenaar ter introductie:

"Ik doe zoiets in principe namelijk bijna nooit. En al helemaal niet voor niets. Ik ben er namelijk zwaar op tegen. Lichtbeelden bij mijn powezie. Het onzegbare zegbaar maken en het onzienbare zienbaar, dat is mijn taak hier op aarde. Ik open luiken naar het Ongezien Hogere ben als Neo Platonist een gezondene.

Er is een grote norse neger in mij neer gedaald!

Waarom zult U mij vragen? Daarom! Omdat ik niets te zeggen heb wat U kunt begrijpen. Ik moet mijn status tegen beter weten in op houden, anders kan ik volgend jaar wel naar de subsidie fluiten.

Kent U dat meesterwerk van Toon Hermans "Blokluiten naar de overkant met je zon doorstoofde en hapklaar gebakken dikke oliebollen"?

Magistraal werk.

Gaat over de dingen achter de dingen. Begrijpelijk ook voor de doorsnee lezer.

U heeft wellicht geen benul van mijn peilloze diepten, weet U en ik kan het ook niet allemaal een twee drie uit leggen wat mij beweegt en op welke voet ik leef en mij schuw voort beweeg langs belendende percelen in mijzelve monkelend met mijn versleten varkensleren tas onder de arm geklemd.

Zal een luis in de pels begrijpen wat een ijsbeer hem te zeggen heeft?

Spreken zij dan dezelfde taal van af hun afkalvende ijsschots? Ik dacht toch van niet!

Zal een Isis Nedloni alleen in haar taal kunnen wonen of in een schilderij?

Op haar waterskis joelend vertrekken met Joe Speedboot naar haar houtvlot?

Ligt daar dan soms een Yellow Submarine aangemeerd bij de dukdalven van de vergankelijkheid?

Zien wij daar niet The Chimes of Freedom flashing?

Voor de slechte verstaander: een vroege Bob Dylan track.

 

"Ik ben namelijk ook een genie ondanks mijn eenenzestig levensjaren. U niet al journalist, dat zie ik zo aan Uw oogopslag dat U geen genie bent, dat spreekt vanzelf, anders was U geen journalist in de derde klasse CAO .

U schrijft misschien voor dat rechtse flut blaadje Elsevier vermakelijke verhalen over leuke wandel tochtjes in verweggistan waar Nordic wokken de enige wijze van verplaatsen is, maar dan bent U bij mij aan het verkeerde adres in Uwe mysognie en exploratiedrift van onbekende verten .

Sodemietert U maar gauw op naar Uw misjpoge die vrijetijdskunde studeert met de poten op tafel met

een joint bungelend uit de korstige mondhoek van de ongeschoren boeventronie!

Alleen artistiekerige, ijdele beroepsdorpsoudenhoeren geven lezingen over "Mijn tante Pilowbroek droeg een drollenvanger en scheet bagger over de horizon" en schrijven leuke stukjes over die kerk in Vezelay.

De weg naar die steen hoop toe loopt stijl omhoog.

Wat omhoog gaat, gaat ook weer naar beneden.

Zo boven, zo beneden zeiden de Hermetici. Wie schiet daar iets mee op?

Waar Uw plafond eindigt, daar begint mijn vloer! Heeft U daar wel eens aan gedacht? Ik weet dat als belegger heel goed, what goed up must go down in de lijsten van de New York Stock Exchange, dus begin ik daar liever niet aan.

Het leven is een soort Dow Jones, een vicieuze cirkel dat dachten de Romeinen ook al. Een liggende acht. En moet ik daar dan blij mee zijn met die liggende acht?

Stick 'm Up, Joe! Voorwaar, ik zeg U; met de pet in de hand komt u door het ganse land .

Opgetogen over dat monsterlijk grote kerkgebouw in Vezelay?

 Niks hoor.

Liever  een kopstootje, want dat gaat er altijd in!

Ik wil niet gelijk zeggen dat het symbolisch is, die op en neer gaande wegen, maar toch denk je soms in je beste momenten, ach, wat sodommieter toch op met je negotie naar je eiland en zak door je hoeven!

De kerk, dat is uit dat liedje van Catootje, door de week altijd ziek, die ging des zondags naar de kerk met een broek vol zilverwerk. .

U rept van kerken?

Die kerken zijn de terreurinstituten van de geest en hoe grote geest hoe groter beest, daar sluit ik mij bij aan.

Naadloos!

In Albi bezochten we in 1999 die grote kerk, maar ik ben buiten blijven staan. Je moest wel negentien gulden toegang betalen voor dat zootje tofelemonen opdat zij elke avond hun vette pens vol kunnen vreten en zuipen.

Liefst praat ik over mijn eigen werk en m'n tere kunstenaarszieltje plus mijn gevoelige in- en uit borst, die overlopen van inspiratie. Transpiratie ook, daarom glim ik van zelf genoegzaamheid. Je hebt mens en met een tiet vol poen of met een tiet vol inspiratie.

Er is geen middenweg, behalve in de Watergraafsmeer, vlak bij het Mariotteplein waar ik van 1963 -1966 regelmatig kwam en van 1975-1978 in de buurt woonde aan het Galileïplantsoen.

Toch druipt de twijfel en de zwaarmoedigheid soms van mij af als ik op lijn negen sta te wachten in die portiek op de hoek van de Wethouder Frankenweg net als in 1963, dan ween ik des middags van vier tot vijf om het leed van de wereld, zoals Jan Jongejansz den Oudere, die geblondeerde stijl griffermeerde relnicht uit evangelie land. Pas maar op dat je er niet net onder zit als ik tranen met tuiten ween, voor je het weet zit je van top tot teen onder de smurrie als bij het modder worstelen.

Ik heb de Zwiggelter kunstenaars vereniging uit Drenthe nog eens een lezing over mijn werk toe gezegd maar dat is toen af geblazen op gereformeerde grond slag. De kerkeraad was in opstand gekomen. De mannen gingen in de ouderlingenbank staan.

Als één man.

 

Men kende mij wel in Drenthe  en vond mijn werk je reinste pornografie, deelde de tekenleraar Johannes Fijnvandraadt mij mee en de vrijgemaakt gereformeerde ouderling op art. 31 M. stuurde onlangs nog een brief dat hij als zoon van Calvijn de politie zou waarschuwen als ik mij in Kampen, het bolwerk van de stijle reformatoren zou durven vertonen.

Ik was daar niet welkom .

 

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.