Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
29 mei 2014, om 09:24 uur
Bekeken:
398 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
210 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Anderhalve man en een paardenkop"


Het leven van een Blogger bijzonder? Onnavolgbaar? Ik geloof er niks van! Integendeel. Het is familie doorsnee. Passé Overflakkee. Tobben geblazen. 

Hoe gaat het met de menselijke interactie in het Behouden Huis van de Doorsneeblogger?

Hij heeft veel tijd nodig voor zijn weblogs dus blijft er voor anderen weinig aandacht over.

 

Wat houdt het bloggers leven verder in?

Sappelen. Niet altijd, maar wel vaak. Bescheten levens

Vrede op aarde?

Matschudding en stennis zal je bedoelen.

Het leven met een grote El?

Hou toch op! Anderhalve man en een paardenkop en de rest houdt ook niet over.

Mediocre.

 

Hoe zullen wij dan leven?

Belast en beladen met frustraties, verslavingen, angsten, fobies, obsessies, geheime driften, sex bizarre, mislukkingen, lage lusten, hooggestemde verwachtingen, verlies, vervlogen illusies, niet vervulde dromen, ijdele gedachten, gemiste kansen en dat maakt het leven van de blogger juist zo funny, want het is niet goed of het deugt niet en komt het vandaag niet dan komt het morgen ook niet!

 

Zesde glas Gato Negro. Zij. Middelbare leeftijd. Drankorgel. Wazig. Half van de wereld. Manisch depressief.

Nog even een joint ter grootte van een conifeer rollen met zo’n fijne punt er aan.

Een verstikkende lucht van verbrande kerstbomen.

La vie en rose.

P & W op de buis drong ook niet meer tot haar door.

Politieke shit.

Verkrampt bekkie die humorloze Albino Witteman.

Alsof die krampachtige neuroot in de bleekwater was gevallen.

Zet ‘m een Stahlhelm op en je hebt de perfecte SS-er.

 

Wat me net overkwam. Ik keek in de spiegel. Nieuwe t-shirt aantrekken. Nog even kijken naar de net gezette tattoo op mijn bovenarm. Veel kerels vinden dat sexy.

Ga voor de spiegel op kruk zitten.

Op memo recorder gaan zitten. Lag een handdoek over heen. Wist ik veel.

Beter dan op de kat zitten.

Jammer.

Rotding.

Wat moest zij er mee.

Gadgets, getverdegetverdemme. Vroeger kon je toch ook zonder? Nou dan!

Nieuwe bij Wehkamp bestellen?

Op afbetaling!

Zestien procent rente.

Wat was ze eigenlijk als ze in de spiegel keek?

?

Eenzame blogger?

Olifantspoten?

Onnavolgbaar?

Zij?

Krijg nou wat!

Helemaal niet!

Middelmaat! .

 

D’r smoel?

Nog net geen pannekoekenkop als Sylvia, die kleine pyknische onderdeur met d’r Viva Nieuwe Stijl stukkies in de Volkskrant. Haar gezicht was sterk vermagerd. Ze had een droevige blik in haar ogen. Ze had haar beste tijd gehad.

It’s all over baby blue!

De telefoon had ze  laten door rinkelen. Eerst even wat dokter Vogel crème op haar gezicht en vanavond de anti timpel zalf van de Aldi die goed uit de consumenten test was gekomen.

Of was hij het, die net gebeld had?

Haar chef.

Slappeling met zijn geklaag.

Veertig en dan nog mammies liefste jongen.

Pappen en nat houden.

Mannen. Identiteitsproblemen. Allemaal! Neuroten. Geboren Miesjmachers en minkukels! Gelul! Bullshit. Too much monkey business. Deed haar denken aan The Yardbirds toen Eric Clapton er nog bij zat.

Opgeklopte problematiek rijp voor hoofdartikel in de Cosmo of de zaterdag bijlage van de Volks krant.

I’m just sittin’here reminiscing!

Hulp? Hij? Hulp . Laat ie naar de dominee als ie om hoog zit met zijn negotie. Ze had het gehad met de wereld om zich heen.

The world about us?

Gotcha!

Stomme zwart wit film Laurel en Hardy kon je nog beter zien.

Ze stond op. Mascara vergeten te verwijderen.

Anders weer dikke, rooie, bloed doorlopen ogen morgen op werk.

Zou koffiejuffrouw Misja weer treiterig opmerken; “Heb je weer stennis gehad met je vent? Huilen is voor jou te laat op jouw leeftijd, meid. Nog een koffie verkeerd om het af te leren? Blauw past bij jou met die opoewangen. Met melk en suiker of doen we zonder vandaag. Scheelt weer een halfje op de begroting, hahahaha!”

Badkamer. Keek in de spiegel.

 Nog even en ze ging als uitgewoonde ouwe doos met pretenties stukkies over bezoekjes aan supermarkten schrijven voor de Volkskrant.

Kamerolifant. Volkskrant?

De linkse Telegraaf.

PopieJopie koleretiefusreetveegkutkrant voor op de plee. Het papier was al pap voordat je er met je vinger doorheen stak bij het vegen van je bruine ster. Hoe vaak vergat ze niet dat ze niet van achteren naar voren moest vegen maar van voren naar achteren. Voor je het wist had ze anders weer blaas ontsteking. Die kerels hadden het maar makkelijk. Konden overal pissen zonder te gaan zitten en dan nog seken ze er meestal naast.

Na het opheffen van het Vkblog had ze gelijk het abonnement opgezegd.

Martine was ook de internet redactie uitgeknikkerd, ook als koffiejuffrouw was ze niet te gebruik en, maar die kon tenminste nog na een cursus natuurgeneeskunde aan de lopende band weer pekingeenden en natuurtaarten gaan bakken met een koksmuts van een halve meter op haar kop. Leek ze wat groter ook nog. High Heels er onder en ze kon door de vleeskeuring.

Dubbele agenda die Martine.

Was wel gebleken. Van Roomse huize. Gluiperig tot op het kutbot. Labiel type.

Zij niet.

Een keukenprinses werd ze nooit, dat was tegen de emancipatie.

Het was al heel wat als de aardappelen gaar waren.

Koken kon ze niet.

En verder maar naar oto matiek ‘De Vette Bek’ voor een Berenhap of petatje oorlog.

Achter de toonbank stond Kobus Kutszooi te firten en berenhappen te bakken. Hij lustte alleen maar gebakken, liefst met een vetrandje er aan. Kogelrond. Fatso.

Lekker de WW in die Martine en hele dagen de CD van Hildegard von Bingen draaien. Roomse sijkmuziek, die ijle klanken, dat etheriese.

Mannetje werkjes doen voor vrouwtje, dat wsa het leven voor Martine.

IJle treurmuziek van die Hildegard voor aseksjuwelen met een Maagd Mariakoekiesblik in de ogen.

Of de lichte pingelmuziek van de nooit uitgebotte tengere kleuter Bibi Soerabaja op zetten.

Luisterde ook geen hond meer naar.

Achterhaald met zijn witte handschoentjes en kinderstemmetje.

Had ie soms eczeem?

Candida Albicans?

 

Mannen!

 

Gotsammetruttenbollen, waar had ze haar tas nou weer gelaten?

In de tram?

 

De strips Oxazepam en Diazepam om kalm te blijven. Zonder die tabletten zou ze met liefde de halve afdeling van het redactie secretariaat in mekaar rammen en de ogen van GeertJan, chef internetredactie uit zijn kop krabben, maar eerst zijn bril met een liefdevol gebaar afzetten om vervolgens op de grond aan splinters te trappen.  Alleen baas Beer Broertjes zou ze sparen, die had een zwak voor haar na de dertiende kerstborrel. Eerder niet. Hij moest een beetje wazig zijn voor ie los ging.

Ombudsman Thom Gemeen kon ook een paar rammen krijgen voor zijn opgetogen babyface vurrukkulluk bek.

Arbeidsconflict.

Vloog er binnenkort ook vast uit door die kop.

Net goed.

Een kinderwens kwam plotseling in haar op toen Beer Broertjes voor haar troebele geestesoog voorbij trok.

Een warm gevoel.

Vlinders in haar buik.

Kon je zo hebben als overgeschoten vrouw.

Was ze maar de moeder van een weblogger. Zo’n klein Beertje met broertjes. Kindergekrijs. Poepluiers. Stront met de buren.

Toch maar effe het web opduiken via de Dell naar Wayne of naar Facebook.

Een late chat met Fred, een mail met Neel. Misschien was Marlène Duivendak-Rotgans of Sjoukelien Galoppe in het Veld met haar nieuwe motor er nog.

Of die gast van het gas die een eigen fittersbedrijf had in de Pijp naast otomatiek De Vette Bek.

Bertus Stijgerpijp met vennoot Tinus Tusssengas.

Firma Beun & De Haas. Joviale dikzakken van 120 kilo. Reed wel effe een nieuwe Porsche dankzij het witwassen voor de plaatselijke drugsboeren.

Zij in een derdehands Panda als intellektjuweel. Dat kwam er van als je aan lager wal raaakte en filosofie wilde gaan studeren. Alsof dat het wereldraadsel voor haar zou oplossen.

Ze kon het nog beter bij Fred aan lager Wal op zoeken, had ze meer lol bij een pot pils en als ie niet onder tafel haar binnen twee minuten ging bepotelen kon ze altijd nog naar de Alles Okee Kits Bar om zich te laten versieren.

Kwart voor twaalf.

Kon ze nog iemand bellen?

Slecht idee.

Een weblog opstarten? De grootste sukkel kon het. Als die kunstartiest Fred van der Wal het kon met zijn befbaard, dan kon zij het ook.

Binnen een kwartier was ze binnen.

Lay out? Nieuwe header?

Niet nodig.

Het hoefde niet zo mooi te worden als het weblog van de omstreden Isis Nedloni godin van de rozen.

Eén Isis was genoeg.

Rozen? Volgens Freud....

De negatieveling

Zend mij de rozen en hou jij de dorens. Een boek over moderne  life style. Boeiend.

Het lettertype nam ze Times New Roman.

Lekkere, leesbare ouderwetse, degelijke krantenletter met vriendelijke uitstraling. NRC sfeertje van vijftig jaar terug.

Ze had de pest aan de Arial. Te kaal, te niets zeggend, te zakelijk. Echt iets voor de Story. Verdomme, voelde ze daar een knobbeltje of was het een teek door dat werken in haar moestuin?

Nee, het was een verdwaalde gebakskruimel.

 

Een header?

Te veel werk.

Een avatar?

Nee, teveel refererend aan Fred van der Wal en het genre waar ze van gruwde, misschien mmoest ze het toch eens over een andere boeg gooien.

 

De walging weg spoelen.

Love is just a four letter word. 

Ze wilde schrijven over Het Navolgbare Leven Van Een Weblogger.

 Een novelle. Makkelijk zat! Het was toch ook standaardprocedure op het Web? Iedereen lulde iedereen na. Een plaatje bij een praatje.

fotootjes bij geouwehoer.

 Die weblogs?. Een verkapt huwelijksburo noemde vriendin Anneke het. Ze had geprotesteerd.

 Isolement. Geschikt voor binnenhuiskamerfilosofen en uitgerangeerde academici met psychische problemen.

 Je had al klupjes op websites die met elkaar zeilden op zondag.

 Voor toe warme sjokola en een appelpunt uit de diepvries.

 Burgerlijker kon niet. Truttiger ook niet.

 Of ze voerden sketches op in de stijl van Freek de Jonge tussen de schuifdeuren. Gelachen dat ze hadden! Alleen de bouvier van Martine bleef tijdens de voorstelling blaffen, dat zenuwebeest. Je zou ‘m de ribben door zijn vacht schoppen en daarna de plomp in kwakken of aan de vivisectie geven.

 Eigenaren van honden gingen op honden lijken. Het begon met onwillekeurig een doorrookte, lage gutturale stem aan te kweken. De blafhoest bij hondenweer. Daarna hondenbrokken vreten.

 Hondje kennelhoest?

 Baasje, vrouwtje woest!

 Hondje hondsdolheid?

 Baasje last van de temporale voorhoofdskwab!

 Hondje ziekte van Weil en overal drab?

 Baasje achterklap !

 

De komende dagen meldde zij zich ziek. Het weblog was belangrijker. Stond om 6 uur op. Statistieken bekijken. 3500 pageviews per etmaal. Via IP tracker achterhaalde ze sommige reaguurders. De wereld ging voor haar open. Weblogborrels bij de vleet, afspraakjes, secret manoeuvres in the dark. Knisperende nylons, waar bij kou in de lucht de electrische vonken door de statische electriciteit van af vlogen. Elkaar bepotelen onder tafel. Ze begon van de weeromstuit weer repen sjokola te vreten en de pukkels kwamen al weer aardig op. De weblog fever. Peggy Lee. Fever. Wat hield ze van die stem, maar wie hield van haar? De stembus? Een appelbolus?

 De eenzame blogger?

Bestond ie wel?

Ze geloofde er niks van. Knakkers die zich op het weblog zielig voor deden en vol gevoel over hun tranen trekkende eenzaamheid in dichterlijke taal presenteerden. Liegbeesten tot en met. Ze wilden maar één ding. Je plat praten. 

 

 Ze had hem gemaild met de vraag of lector hetzelfde was als het eerste woord in Luctor et Emergo. Hij had geantwoord dat hij homerisch had moeten lachen en Zeeland nog wel eens onder zou lopen door de Klimat wechsel als het aan het nivo van haar algemene ontwikkeling lag. Afgeserveerd.

Homerisch, had zij zich afgevraagd. Wat is dat nou weer? Iets met homos? Maar even op Google opzoeken. Op haar schrijftafel lag een kleur potlodendoos van het ouderwetse, vijftiger jaren merk Homerunpas. Misschien moest ze het maar in de kunst zoeken…iedere stad zijn eigen kunst schat, elk dorp zijn eigen Picasso! 

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.