Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
27 mei 2014, om 16:23 uur
Bekeken:
421 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
219 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Ik heb dertig jaar lang gewoond in Amsterdam..."


Ik heb dertig jaar lang gewoond in Amsterdam, dus overnacht ik ook in Amsterdam. Of in Tjaardastate, Oranjewoud, waar dat die apeltjes van Oranje een paar optrekjes hebben op kosten van de belasting betaler. Daar voel ik mij echt thuis onder Ons Soort Mensen.

Als Uw verslaggeefster het Hilton barretje binnen loopt ontdekt zij twee dingen: er bestaan redelijk veel mensen die daar logeren en Fred van der Wal in zijn leren jasje, 1.84, atleties, een dure Ray Ban zonnebril dragende ex-karateka en gewoon om met zijn glazen kin wild rond zich heen te maaien als amateur bokser, goed thuis in het hoofdstedelijke krimi nele en geweld dadige circuit (heeft Haring Arie, de Amerikaanse ex-paratrooper/ kunsthandelaar Michael Podulke en Raymond Westerling nog gekend en regelmatig mee in de kroeg gezeten), fors gebouwd, leef tijd van mijn vader, lacht breeduit!!! Gelukkig. Een hele opluchting! Eigenwijs mag hij zijn, maar het is hem toch niet hele maal vierkant in de bol geslagen. Ik geef hem de uitslag van de jury. “Een 9 voor grammatica, een 10 voor stilistische bekwaamheden op het platte vlak, want papier is geduldig en een 10 voor de originele thematiek! Zelfs geen paar kromme zinnen of een fout in de interpunktie! Nou, nou, nou… het kan niet op!”, roept hij gespeeld verontwaardigd uit, maar vooral bulderend van het lachen. Hij vergeeft het de jury dat ze een en ander over het hoofd hebben gezien en zegt: “Ocharme, ze zijn nog zo verschrikkelijk jong en moet en nog zo ontzettend veel leren, die generatie van nix! Ze zien vanzelfspre kend van alles nog over het lege hoofdje! Wat weten ze als microcefaaltjes nou eigenlijk van het leven en het ritme van de taal waar de aimabele acteur Eric Schneider zo’n liefhebber van is? Ze herkennen een unverfroren genie als Fred van der Wal nog niet ter plekke en een genie wordt nu eenmaal veel vergeven! Dat wel! Ze missen sowie so de Aha Erlebniss in hun simpele perceptie! Hou toch op! De kollegaatjes! Daar wil ik het maar liever helemaal niet over hebben! Oogkleppen tot aan de horizon en maar door klep peren als molenpaarden in de tredmolen van het alledaagse bestaan! Is dat wat een kunstenaar moet doen? En wat jou en je klas genoot jes betreft… Leven aan de peripherie van het gepredestineerde, onbenullige schoolmeestersbestaan, verder komen jullie toch niet in je kolere. Mijn leermeesters aan de Da Costa kweekschool te Bloemendaal heet ten niet voor niets niks, naks en notting en mijn Friese collegaatjes on benul, onnozel en onvermogen! Ik noem ze altijd de drie ootjes!”

Hij proest het na deze bekentenis uit van het lachen en haalt wat op het eerste gezicht een zakdoek lijkt, stukje onbestemd textiel uit zijn binnenzak. Bij nadere beschouwing blijkt het een spannende jarretel gordel te zijn.

“O, pardon”, zegt hij quasi verbaasd, “da’s ook toevallig, alweer de verkeerde zak. Ik zocht een schone zakdoek. Ik moet natuurlijk die andere hebben!” en terwijl hij dat zegt trekt hij met een poker face een doorkijkbustehouder, miniem tangaslipje en een paar zwarte naad nylons tevoorschijn.

“Gekocht voor eigen gebruik, maar dan wel bij de Hema, terwijl ik toch meestal Hunckemoller Lexis binnen stap voor de aanschaf van pikante lingerie of bij een exclusieve zaak in de Jacobsstraat te Leeuw arden waar ik moeiteloos van de paskamer gebruik kan maken, daar hoef je je tegenwoordig helemaal niet meer voor te schamen als manlijke lingerieliefhebber. Ik ken de dames van het bedienend personeel per soonlijk en de dames kennen mij! Als de eigen kontzak van hun te krappe jeans, die zo strak in het kruis zit dat hun perzik bijna gespleten wordt. Het zal best een lekker gevoel geven, hoor, dat zal allemaal wel, daar kun jij als jongedame beter over oordelen, maar ‘t blijft toch geen gezicht! Waarom trek je eigen lijk geen jurk aan je lijer aan in plaats van die vreselijke mosgroene skibroek met de elastiekjes onder de halve zool door? Soms wenst een verkoopster me zelfs veel plezier met het intieme kledingstuk of vraagt mij bij haar langs te komen! Vroeger was ik uitsluitend een lingeriefreak, maar de laatste tijd steeds meer een wild lak-, rubber- en leerbeest, daarom bezoek ik ook regelmatig alleen gekleed in een zwart leren riementuigje aan een honderiem op handen en voeten mij voort bewegend met Meester Tommygun

uit Amsterdam The Wasteland Parties in Amsterdam! En dat hobbyisme in modderworstelen vooral niet te vergeten, want als je je ergens kunt uitleven…!” zegt hij verontschuldigend en glimlacht breeduit als hij mijn verwarring bemerkt.

Ik heb als verslaggeefster helemaal niets met mannen die in lingerie modder worstelen, in riementuigjes rond paraderen, hetzij lak, rubber of leer dragen sinds ik de verkering met een aardrijkskundeleraar die travestiet bleek een week geleden uit maakte toen ik hem betrapte voor de spiegel in mijn eigen lingerie gehuld in de slaapkamer van mijn studentenflat. Ik vermoed al snel dat mijn gesprekspartner mij poogt te shockeren, zoals ik wel verwacht had uit het mij toegestuurde schokkende, soms zelfs sinistere materi aal, over deze moreel lichtelijk los geslagen kunstenaar. Is hij wel de sadomasochistische bisxuele lingerie travestiet waarmee hij zichzelf zo graag identificeert en afficheert of alleen maar een poseur? Ik kan het mij nauwelijks voorstellen! Hij raast door: “ Ik schaam me er niet voor! Helemaal niet! Je zou de oog verblindende glamourfotos eens van mij moeten zien die van mij gemaakt zijn door voor aanstaande foto grafen dertig jaar geleden, gekleed in jarretelgordel, damesslipje, nylons en bustehouder, rug, dijen, benen, buik en borst glad geschoren, geparfumeerd en ingeolied …een diva, jongedame, een diva, daar kunt U nog een punt aan zuigen met Uw jonge, onbeduidende leventje en onopgemaakte voorkomen! En dan dat haar van U! Het lijkt wel alsof een terminale tb lijder er zijn laatste rochuls in heeft uitge spuugd! Coupe kippekut! O, is dat nou gel? Ja, dat wist ik natuurlijk niet, ik ben al zo lang uit Nederland weg, al drie maanden. Die fotos van mij in lingerie hebben allemaal in de Candy, de Chick en de Centurion gestaan, net als mijn uit het artistieke leven gegrepen wil de verhalen en de reakties er op…bij bakken kwam het binnen. Menigeen wilde mondeling komen kennis maken, maar daar ben ik niet altijd van ge diend. Die uitwisseling van externe sekreties en overtollig spuug bij het tongkussen gaan aan mij voorbij nadat ik in 1968 een stevige druiper op liep. Als je die fotos eens wilt zien maken we toch een aparte afspraak? Iedereen mag ze zien en zijn of haar voordeel mee doen, hoor! Copyright free! Zoals het een vertegen woordiger van de Underground betaamt! The sixties forever! Ik wil ze ook wel per brief op stu ren. Ik ben de schaamte al lang voor bij! Nee, ik heb niets te verbergen; mijn echtgenote weet daar uiter aard helemaal het fijne van en dat is mooi mee genomen, want de meeste vrouwtjes moeten er niet zoveel van hebben als hun wederhelft in lingerie op de maat van zweepslagen van en met dominante of onder danige gevoelsgenoten allerlei uitzinnige bokkensprongen bij elkaar kaatst tijdens besloten bijeen komsten van de Landelijke SadoMasochistische Travestie&Transseksualiteits Vereniging “De Gouden Zweep”, aktivi teiten die Godt en Het Dikke Boek vanaf den beginne streng verboden hebben, want als we daar aan be ginnen als gelovigen is het end zoek. Stel je voor! Alleen een paar ruim denkende goede vrienden en vriendinnen die gotzij dank bijna geheel taboeloos door het leven gaan zijn op de hoog te van mijn uit spattingen die begonnen op m’n veertiende levens jaar en zelfs in Frankrijk vol continu door gaan.

Een goede vriendin ( Ria V. te G.) van mij merkte jaren geleden terecht op: “Nou hebben wij vrouwen net de beha en de jarretelgordel als vrijge maakte vrouwen afgezworen en trekken jullie ‘m weer aan!” Dat vond ze wel een grote teleurstelling!

Hele hordes homo- en bisex uele mannen en vrouwen hebben altijd om mij heen gezwermd als bijen rond de honingpot vanaf mijn veer tiende!

Daar kon ik met alle fatsoen geen nee tegen zeggen!

Ze bleven aandringen!Je moest wel aan je eigen goesting tegemoet ko men! Wist U dat ik in de eerste klas van het christelijk lyceum in de Moreelsestraat te Amsterdam door klasgenoten verkracht ben in de kleedkamer van de gymzaal? Ik had er geen enkele moeite mee hoor! Ik heb ook geen verzet geboden! Integendeel! Ik denk dat ik ze zelfs heb uitgedaagd! Nee, daar heb ik geen trauma van over gehouden, hoor! Het was meer een puike leerschool voor later. Ik heb er zo mijn voor deel mee kun nen doen! Zal ik je die fotos van mijzelf in dameskleding toch nog even voor de zekerheid laten zien? Is puik illustratiemateriaal voor je artikel of die lessen maatschappijleer! Nee?” Ik bedank hem voor het aan bod en besluit ruim op afstand van deze vreemde, bizarre, ontaarde man te blijven en mij niet te laten mee slepen met zijn wilde fantasiën en af wijkende gedrag, hoe zeer mij dat ook boeit als buitenstaander en te denken geeft. Noemde de door hem bewonderde Ria Larivière, in- en inkeurige echtgenote van de direk teur van Christian Artists, die nog nimmer een scheve schaats heeft gereden in seksjuweel opzicht hem niet in een brief volkomen immoreel? En was hij daar niet weinig trots op?

Hij wel! Hij doet de doorkijk beha als een blinddoek voor zijn ogen en zegt op samenzweerderige toon:” Soms is het leven toch zo got vergeten doorzichtig, om van de griffermeerde medemens maar te zwijgen! Wist je dat ik in die strenge winter van 1963 een beha met vullingen als oorwarmer gebruik te als ik des ochtends om zeven uur door de vrieskou van Heemstede via Haarlem naar Bloemendaal op mijn opoefiets fietste, daar was ik echt de eerste mee, wist je dat wel? Nee? Nou, dat baarde toen voor die tijd nog heel wat op zien. Ze hebben me nog willen opbergen in de beken de psychiatrische kliniek Vogelenzang, toen ze een dozijn setjes zeer pikante lingerie onder mijn matras vonden, maar dat is mooi niet door gegaan! Wel ben ik afgekeurd voor militaire dienst op S5 alhoewel ik een oproep kreeg voor de reserve officiers opleiding te Heiloo! Als je tij dens de keuring verschijnt in nylons, jarretelgordel, tangaslipje en bustehouder zien ze je bij het com mandos toch echt liever gaan dan komen! Vooral toen ik bleef vol houden dat je in plaats van een para chute ook de cup van een bustehouder zou kunnen gebruik en voor een zachte landing en een condoom over mijn kop trok! Toen raakten ze in opperste staat van verwar ring! Waarom? Daarom! Omdat ik natuurlijk gelijk had, dat kunnen ze niet hebben die fantasieloze militiepikken!” Na deze state ment bergt hij het kledingstuk weer op. Hij zal er niet meeer op terug komen gedurende dit vraaggesprek. En ik ook niet. Heel even hap ik naar adem bij zoveel intieme konfidenties over allerlei sexuele aberraties waar ik eigenlijk helemaal niet van gediend ben. Het lijkt mij dat hij een tamelijk exhibi tionistiese artiest is. In stilte beklaag ik degenen die om hem heen staan. Zij zullen heel wat te verduren hebben van zijn bizarre grappen, misselijk makende sick jokes en misplaatste grollen. Ik besluit snel op een ander onder werp over te stappen, want ik begin mij wat onbehaaglijk te voel en in zijn dwing ende gezelschap. De kunstenaar hikt, boert, laat roffelende scheten, tus sen de one liners door, die er uit ratelen alsof salvos uit een machinegeweer een denkbeeldige vijand be stookt, likt om de paar zinnen begerig aan zijn snor, zijn grijze haar is met een elastiekje opgebonden tot een korenschoofachtige paardestaart. Hij ziet er met zijn schurfterige kop uit alsof hij net uit een hevige zandstorm komt en ruikt naar een oude legionair die drie maanden in de woestijnen van Irak geen douche heeft gezien en voor straf op een verschoning moet wachten omdat hij in het voorbijgaan per ongeluk met de volle hand een serveerster in d´r kut heeft geknepen in het bijzijn van zijn meerderen. Hij zet de fles cabernet sauvignon met beide onge wassen handen aan de korstige mond als hij van het toilet terug komt, draait leunend op zijn bar kruk als een passer om zijn as en laat zich in een gecapitoneerde leren fauteuil neer ploffen. Hij verhaalt hoe hij een paar uur gele den op de Zeedijk een stelletje Friese boeren apen met het stro van onder de pet en de koeienvlaaien nog klevend aan het zitvlak een weelderig geschapen meisje zag aanranden, waar tiental len dagjes mensen heldhaftig toe zagen hoe haar beha met een knal door de lucht vloog, onmiddellijk gevolgd door haar aan flarden gereten tangaslipje, gordeltje en nylons. En hoe het er toen aan toe ging : van hop hop hop d’r boven op en voorlopig de eerste uren er niet meer van af. Niet dat hij als karateka krachtdadig in greep, want hij behoudt liever zijn dure kronen in zijn met goud doortimmerde van oudsher brutale bronstige bek en keek om ze aan te moe digen zwaaiend met zijn krokodil len leren polstasje gefascineerd toe! En die meiden van tegenwoordig solliciteren er volgens hem gewoon naar om uren lang te worden groeps verkracht waar ze zelf bij staan! Nee, daar heeft hij toch echt geen groot medelijden mee. Stel je voor! Het is in het zwembad al een volkssport onder Marokkanen, heb ik mij laten vertellen. Turks knopen noemen ze dat onderling! Een tekenfilm van Donald Duck en de drie neefjes was er niets bij.

 

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.