Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
27 mei 2014, om 13:49 uur
Bekeken:
345 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
201 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Mijn atelier in het Kafka paleis 1972-1978 (deel 3) "


Fred van der Wal: Het atelier van Theo Daamen lag aan het einde van de lange gang op de tweede verdieping van het voormalige schoolgebouw. Het lag op het noorden. Het lokaal had een entresol met een trap en kostte in 1972 niet meer dan 85 gulden per maand.

 

Paul W.: Hoe het ook zij, hij (Ben Debey) vertrok om 11 uur naar de Nassaustraat en is toch naar de rechtervleugel gegaan waar hij in de rug werd neer gestoken door R. die in een nis in de gang als een roofdier op de loer had gelegen.

Ben was op de verkeerde tijd op de verkeerde plaats beland.

R. sloeg regelmatig met een zware moker gaten in de muur van het atelier van Ben- en werd daar herhaaldelijk opgewacht door R.

Ben heeft na te zijn neer gestoken nog het pand zwaar bloedend kunnen verlaten, er was geen telefoon, kon allemaal nog niet en is op de brug van de Nassau kadebij het brugwachtershuisje in elkaar gezakt.

De volgende dag kwam Jan Frenken ons de vreselijke tijding brengen dat hij in het ziekenhuis overleden was.

Nu werd R. eindelijk gearresteerd maar zou niet veroordeeld worden tot een gevangenisstraf!

Het was de grote mode in de jaren zeventig om moordenaars als slachtoffer van de maaatschappij te zien en het slachtoffer als dader. De rechterlijke macht bestond grotendeels uit softe pvda leden , die de permissive society hoog in het vaandel hadden.

Alles moest kunnen, alles mocht.

De begrafenis was een treurige dag, iedereen was aanwezig op de Oosterbegraafplaats en wij waren erg aangeslagen.

Na deze vreselijke gebeurtenis nam Piet de Goede ons mee voor een boottocht over de grachten om bij te komen.

Tot onze ergernis en schrik was R. na een jaartje TBR in Groningen weer terug in het gebouw. Hij was door de heren psychiaters “genezen” verklaard. Hij eiste toegang tot het gebouw en wilde zijn oude atelier weer intrekken om opnieuw een terreurbewind te gaan beginnen.

De kunstenaars uit het gebouw hebben toen bij de arrondissementsrechtbank een kort geding aangespannen en toen kreeg meneer nota bene als beloning een mooi atelier en huis in de Jordaan voor ene krats.

Hij had zelfs weer gedreigd de boel in de fik te steken en werd aangetroffen met een kan petroleum, die hij in de gang uitgoot. Helaas was hij zijn lucifers verge ten. Niemand wilde hem een doosje geven.

 

Fred van der Wal: Ik kwam op een zomeravond bij de brug van de Nassaukade R. tegen. Ik raakte met hem in gesprek.

Hij vertelde trots dat hij Ben vermoord had. Ik reageerde terughoudend want ik kende de reputatie van R. die altijd met een mes op zak liep en onder invloed van verdovende middelen een onsamenhangend verhaal hield. Hij besloot het gesprek met: “Heb je ook eens met een moordenaar gesproken! Ik denk dat ik het gebouw maar eens in brand ga steken!”

 

In 1981 werd in de shoarmazaak  naast het ateliergebouw in de tweede Nasssau straat, brand gesticht door waarschijnlijk Surinamers, dat is nooit duidelijk geworden. Drie panden brandden volledig uit en twaalf gezinnen stondne op straat.

 De zaak heette aanvankelijk Kunta Kinte. Een bordje voor het raam waar op stond: Verboden voor blanken. Er werd in verdovende middelen gehandeld en als de poltie langs reed  zag je overal gekleurde medelanders snel pakjes wit of bruin poeder verstoppen in vullisbakken of onder een vensterbank.

 

D., een Pieter Engels epigoon, opende regelmatig post in het gebouw en had een briefwisseling tussen R. en een zeefdrukster die ook in het gebouw werkzaaam was. In één van haar brieven aan R. stond opmerkelijke genoeg te lezen:”R., niet jij hebt Ben vermoord, Ben heeft jou vermoord.”

 

Brandstichten lukte later ErnstJan E. en zijn twee verslaafde vriendjes wel. Hans Engelmans atelier zat onder het roet en was pikzwart. Hij was op handen en voet en onder de rook door de trap af gekropen.

Na de brand, die net op tijd werd geblust, zijn de twee opgehaald met een dwang buis en nooit meer terug gezien.

 

Fred van der Wal: Mijn atelier en de hele gang was afgebrand, mappen met vroeg werk en een dure designbank gingen verloren.

 

Het was een poosje rustig, totdat ik zondagmorgen allemaal bloedspatten op de grond door het hele gebouw zag. Die nacht was er weer eens een flinke schietpar tij geweest op het atelier van Luke en was zijn zwager neer geschoten en op genomen in het ziekenhuis.

Volgens de politie ging het om een afrekening van een dealer. Luke handelde zelf ook weer  in de horse en was de betaling niet nagekomen. Hij heeft mij zijn revol ver wel eens laten zien en een doos munitie.

 

P.W: Ook Luke probeerden we te lozen en hij kreeg vlakbij een woning toege wezen. Later hield hij mij ineens aan in de Pijp vlakbij de Van Ostadestraat en vroeg of ik zijn nieuwe vrouw en baby kwam bekijken.

Dit leven hield hij niet meer vol.

Later hoorde ik dat hij zich door zijn kop had geschoten als protest. Hij was al uit de BKR en zijn huis gezet vanwege niet nakomen van verplichtingen en wanbetaling.

 

Het laatste drama met betrekking tot de ateliers was een bericht uit Bretagne. Steven was verongelukt in een dorpje aan de zuidkust, mij is niet verteld waar precies.

 

 

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.