Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
26 mei 2014, om 07:39 uur
Bekeken:
375 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
300 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Haar vergane gloriejaren, toen ze..."


Haar  vergane gloriejaren,toen ze nog iedere man kon krijgen die ze wilde.Ze was een van de mooiste vrouwen die ik ooit gezien heb.Alles was bij haar van de juiste,ideale propor ties. Prachtige,schitterende,donkere ogen,gaaf gebit, lang, donkerbruin,golvend haar,volle lippen.Nu zijn haar tanden door het dwangmatig konstant met haar tanden knarsen kleiner geworden,haar lippen dunner.Enkele malen bekruipt een gevoel van groot medelijden mij.Wat is er nog over van deze,in fysiek opzicht, eens zo veel belovende, bloei ende,sprankelende jonge vrouw?Ze vertelt voor de zoveelste keer dat haar grootste talent is om mannen uit te zoeken die goed kunnen neuken. Ergernis en een toenemend gevoel van gêne bekrui pen me.”Hoeveel zijn het er de afgelopen vijf entwintig jaar geweest?”vraag ik met gemengde gevoelens,omdat ik die excessieve lust naar ongebreidelde sexualiteit niet al te aantrekkelijk en opwekkend vind.Ze haalt onverschillig haar schouders op.”Vijf en twintig jaar geleden was ik al lang de tel kwijt,”zegt ze.Ik sla er een slag naar en zeg:”Honderd vijf enzestig?”Ze weet het niet.”Misschien wel veel meer” geeft ze toe.Waarom weet ik niet maar ik heb tot twee keer toe de neiging om haar over haar sterk vermagerde schouders van haar gebogen rug en armen te aaien.Niet uit onbedwingbare  wellust, maar als schamele troost,alsof dat haar weggeg ooide,willens en wetens door haar zelf verwoeste leven zal kunnen goed maken.Ik zeg haar dat,zonder ergens op uit te zijn.”Als je dat wilt,moet je dat doen,”moedigt ze me op onverschillige toon aan,maar de vanzelfsprekende aanmoediging doet mijn opwelling direkt verdwijnen en ik ben weer even gereserveerd en op kritiese afstand als tevoren.Ik schud mijn hoofd langzaam.Meer dan achttien jaar geleden heeft ze me op een uiterst onprettige manier aan de kant gezet toen ik in financieel zeer penibele omstandigheden verkeerde.Ze haalt herinneringen aan die tijd met mij op.”Je kon toen nog geen zakje patates of een kop koffie kopen,zo arm was je en je was zo ondervoed en wanhopig dat je dank zij je te lage bloeddruk nauwelijks een stijve lul kon fokken.Nou,daar zat ik in die tijd op te wachten!Ik kon alle stijve lullen van heel Amsterdam op een presenteerblaadje krijgen in die tijd.Mijn moeder vond het trouwens geen stijl dat ik met je kapte.Ze had liever gezien dat ik met je verder was gegaan.Ze zag wel iets in je.Van je laatste gulden kocht je nog een kopje koffie voor me.Zo was je vroeger.”Het was allemaal waar,maar wat wil ze daar nu mee zeggen?Ik was zwaar ondervoed,kreeg twee boterhammen per dag van haar,waarvoor ik kilometers moest lopen naar het Scheepvaarthuis bij het Centraal Station en als ik terug was gelopen had ik weer honger.

Ik vroeg haar wanhopig door de honger of ze niet nog een paar boterhammen extra voor ‘s avonds uit de bedrijfskantine kon meenemen,maar ze verdomde het.(Had je soms verwacht dat ik je die boterhammen nog achterna was komen brengen?).”Je moeder vond me toch een mietje?”zeg ik licht spottend.”Mijn moeder vond je helemaal geen mietje!Ze had graag gezien dt we ik met jou babies gemaakt had!”Ik zeg haar dat ze dat zelf een keer aan M. heeft gezegd.”Ik heb helemaal nooit iets over jou aan M. gezegd.Ik denk dat M. niet kon hebben dat je met mij ging!”,zegt ze.Ik had in de tijd dat ik met haar ging niet eens genoeg geld om petroleum te kopen voor de kachel,zodat ik in februari zonder verwarming zat.Ondanks mijn zeer vermogende familie leed ik gebrek.Mila is ,zelfs nu,na zoveel jaren,voornamelijk,zoals de meeste vrouwen,zelf voortdurend aan het woord,volkomen van zichzelf vervuld om de talloze tegenstrijdige gevoelens in haar zo breedvoerig en rijk geschakeerd mogelijk te verwoorden.Ze lijkt er een kunst van te maken haar gevoelens oneindig te definiëren en te schakeren.Elke keer heb ik daarvoor weer heel even bewondering,maar niet voor lang,omdat het me snel gaat vervelen die introspectie.Ik vraag me vaak af of de menselijke psyche niet meer op een moeras lijkt dan op een transparante zee vol parelduikers en verloren schatten.Er is nog steeds,net als vroeger,geen enkele ruimte voor mijn mededelingen van welke aard dan ook,dat is me wel gauw duidelijk.Ik houd er niet van terrein op wie dan ook te moeten bevechten.Ik dien hier alleen als een klankbord.Het kost me moeite om het langer dan een uur aan te horen en een zinnig weerwoord te blijven geven.Een zekere vermoeidheid en onver schilligheid van mijn kant overvalt me dan al gauw.Waarschijnlijk heb ik wat minder uithou dingsvermogen en interesse in haar om het verslag van het sexuele leven van een los geslagen dame aan te horen dan de gemiddelde man waar zij mee in aanraking komt.Paulus is een verstandig man geweest dat hij vrouwen definitief het zwijgen heeft opgelegd per dekreet in de gemeente.Ik ben geen therapeut of zielzorger.Ze wijst naar een traditioneel,somber,impressionisties,lusteloos ge schilderd  portret aan de muur boven de tafel,waarop zij zelf staat afgebeeld.”Jörg heeft het indertijd geschilderd toen ik nog bij hem woonde.Jörg had een korte maar dikke lul,heel anders dan jouw lul.En met die korte lul kon hij me helemaal gek maken.Hier kent niemand hem met zijn korte lul,maar in Denemarken is hij een heel bekende schilder.Ongeveer net zo bekend als jij hier,”zegt ze nogal komplimenteus.”Die bekendheid van mij valt misschien wel heel erg tegen,”zeg ik somber en bescheiden.”Wat zeg je nou?”vraagt ze verontwaardigd en verbaasd.”Dat die bekendheid zonder korte lul misschien erg tegen valt,”herhaal ik.”Nou moet je niet zo raar zitten lullen,want iedereen die ik tegenkom kent je.Ze praten allemaal over je en niet altijd even gunstig,maar wel met respekt,” zegt ze licht verontwaardigd.Ze neemt  nog een trek van haar King Size stick en blaast een grote naar verbrande kerstbomen ruikende rookwolk uit.Dit is niet al te goed voor mijn chroniese,asthmatiese bronchitis.Ik bezwijk bijkans van de hasjdampen.Het ruikt niet onprettig,die vettige,exotiese,verdovende hasj geur.Het lijkt een Oosterse kashba wel!Als ze zo meteen maar niet net als Ella H. begint te buikdansen van de weeromstuit,want dan zal ik toch echt in de lach schieten.Misschien ligt het er allemaal aan dat ik geen korte,dikke lul heb,zoals haar Deense ex-minnaar,wie zal het zeggen!

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.