Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
23 mei 2014, om 07:42 uur
Bekeken:
347 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
212 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Een uitgemergelde gestalte belooft niet veel goeds!"


Zaterdag 28 sept.1985.

 

Om acht uur op weg naar Amsterdam.Parkeren in Bijenkorfgarage. In Galerie Mokum met Johan Venekamp gepraat,die “zeker weet dat ik een latente homo ben die het van zichzelf nog niet weet, maar die hij graag wil helpen met één en ander”. 

Ik glimlach begrijpend, feliciteer hem met zijn geweldige mensenkennis en bedank hem hartelijk voor zijn genereuze aanbod.

Dit verhaaltje is me al zo vaak door homosexuele mannen verteld dat het een afgezaagde tophit lijkt. Hoe vaak hebben mannen die van mannen hielden niet mij aangeboden hun verhitte leest tegen de mijne aan te schurken tot klaar komens toe!

Ik word er zo moe van! De sex was tegenwoordig spotgoedkoop en lag op elke hoek van de straat.Ik keek wel uit!Ik hield mijn vogeltje liever gezond!Ik vermoedde dat meneer Venekamp zelf wel zin in me had en via een ingewikkelde omweg dat op neurotiese wijze kenbaar poogde te maken. Ik heb niets tegen homos en bisexuelen. Alles heeft zo zijn charme en mannen weten heel goed wat mannen lekker vinden tussen de klamme lappen en daar gaat het toch om?

Ik besluit er maar liever niet op in te gaan,want de Heer Johan ziet er uit alsof hij in het laatste stadium van aids verkeert.Ik ken de deerniswekkende beelden van de weg rottende aidsofielen terdege.

Volgens hem komt zijn uitgemergelde gestalte,uitgeteerde schimmelkop en de tranende,rood ontstoken ogen doordat hij een struik onbespoten boerenkool heeft gegeten.Ik houd mijn vermoedens over de ongeneeslijke ziekte,die ook wel de homopest wordt genoemd maar voor mij om de sfeer prettig te houden.Johan vertelt over een van de Galerie Mokumschilderessen die eerst een ontevreden hetero was,een echte bitch maar nu lesbies geslagen “doordat haar hormonen waren omgeklapt” en toch uiteindelijk gelukkig was geworden en verleden week nog haar bril was verloren tussen de dijen van haar vriendin bij een partijtje verhit stoeien.Natuurlijk hebben we het vooral over de dood van Egbert van Zon en het raadselachtige auto ongeluk van Dieuwke Bakker,waarover schrijver Adriaan Venema beweert informatie te hebben.Als dat waarheid mocht blijken dan is het duo Geert-Jan Jansen en Michael Podulke er mogelijk bij betrokken.De broer van Egbert, Klaas van Zon komt de galerie binnen. Ik neem de tram naar de tweede Nassaustraat om de maten van het kleine kamertje op te nemen voor vloerbedekking en gordijnen. Op de terugweg loop ik bij De Melkweg naar binnen.

In de Leidsestraat koop ik “The Bukowski-Purdy letters”en “South of no North” van Bukows ki. Ik loop Arti binnen en zie kladschilder Paul Husner aan de bar zitten met wie ik bij gebrek aan beter gezelschap om de tijd te doden in een verveeld gesprek raak.

 

 

 

…loop boekhandel de Slegte binnen en koop een biografie van de kunstschilder Kristians Tonny, die ik in 1968 in Galerie Mokum verschillende keren sprak.

Hij was de laatste nog levende surrealist uit de Parijse dertiger en twintiger jaren sien en ik vroeg hem naar allemaal details over de surrealisten.

Ik zei tegen de galerie eigenaars Dieuwke Bakker en Mike Podulke van Galerie Mokum dat er snel een boek over deze kunstenaar moest verschijnen, die een rond wandelende encyclopedie was van de twintigste eeuwse moderne kunst historie.

Ze lachten me uit en hadden geen idee van de betekenis van de schilder Tonny. Dieuwke Bakker; kip zonder kop noemde kunstvervalser GeertJan Jansen haar eens. Een juiste typering.

 

 

 

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.