Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
22 mei 2014, om 13:32 uur
Bekeken:
372 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
175 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Kijk maar; ik heb ze, als ik in een verloren moment..."


Kijk maar; ik heb ze, als ik in een verloren moment mijn jurk je even op schort en let dan niet op mijn jarretelgordel of het goed gevulde, alles onthullende tangaslipje met die schrijnende reetveter en de half doorzichtige, diep zwart glanzende nylons, 15 denier, hebben nog altijd mijn voorkeur in barre tijden, dus als U iets zoekt voor mijn verjaardag of voor vaderdag dan houd ik mij van harte aanbe volen. En hebben is houwen. Krijgen is de kunst. Graag de bon er bij voor als ik het met mijn dolle travestie vriendinnen uit Le Belle Etoile wil ruilen bij Hunckemöller Lexis. Kirrend, joelend en stoeiend met malkander, dat wel, je wilt je met dat stelletje gekkies toch een beetje vrij uit kunnen ge dragen, omdat ze bij de brandweer te  L. werken als wakkere spuitgasten met jatten als kolenschoppen en een  schoenmaat 48 tot 56. Om daar een paar leuke, slijtvaste, paarse, suède  pumps in te vinden! Niet te kort! Moeilijk! Nee, daar heb ik heel wat mee te stellen.

 

Wilt U niet anders of kunt U niet anders?

 

Ik ben die ik ben. Ik geef toe dat mensen die voortdurend andere schijngestaltes wensen aan te nemen daar problemen mee kunnen hebben. Nee, U natuurlijk niet, maar prijs de dag niet voor het avond is. O, ja, wat die kado beha betreft; graag opgeleukt met strass, dat weerkaatst het kaarslicht heel fijn en een geborduurd roosje ter aanmoediging van de serieuze kunstbeschouwer tussen de beide cups of een strikje zoals ik gisteren nog in een shop in Nevers zag...wel graag in kado verpakking, want ik wil verrast worden! Enigjes...alleen de prijs deed mij steil achterover slaan! Ik heb het maar laten liggen. En die pumps graag waterdicht, zodat ik er ook een speelgoedbootje van kan maken als ik er een stokje met stukje zeildoek aan bevestig om ‘t in de vijver van het van Heutsz monument in Amsterdam zuid te laten dobberen ter verhoging van de feestvreugde van een paar passanten op weg naar huis. Is weer iets anders dan een houten klompje.

 

Ik kan mij niet aan de aandacht onttrekken dat fantasie en werkelijkheid bij U naadloos in elkaar overvloeien op een bijna filmische wijze.

 

Als U dat zegt dan is dat zo. Ik denk het dus niet. Bioscoopbezoek daar ben is mijn toenmalige gepas sioneerde hartsvriendin Els D. als ex-calviniste lang geleden altijd heel erg op tegen geweest, vooral omdat de Nederlandse film….(hier volgen een aantal niet mis te verstane kwalifikaties die omwille van de gemoedsrust van de oplettende lezeres achterwege zijn gelaten. Ik wil daarnaast Zwolly, noch Lidy, noch de buitengewoon aantrekkelijke opwindende Isis voor het aanminnige hoofd stoten of in ernstige mate schofferen met mijn doorgewinterde vunzige taalgedrag en in proza slechte manieren. En laat Isis mij nou toch uiteindelijk het liefste wezen in al heur Bourgondiese Baroque en frenetiek fantastische invallen…Ik kan haar niet weer staan! Nee, daar houd ik de deur gaarne voor open als zij binnen komt schrijden in al heur glorie. Logies toch? Voor wie wil ik anders gaan?)

 

“Nee” zei Els D. zuinig,:”Nederlandse film gaat over junkies, dieven, moordenaars, pooiers, crimi nelen en hoeren, randgevallen, psiegoptatiese paljassen en zwartgallige, droefgeestige druiloren vol von Klagenstein powezie, dat is allemaal net als danshallen zeer zondig, staat in de E.O. gids te lezen, in die moderne rolprenten daar worden bepaalde onderhuidse lusten opgewekt in het ondernavelse door wilde, veile vrouwen met woest bebaarde mossels, vooruitstekende schaamheuvels, stijve tepels en schuimende pruimenbloesems en vreeslijk ontuchtige mannen die niet meer in te tomen zijn, zo heb ik vernomen uit een toelichting bij de catechesatie van Dominee Snijdoodt en zorgzuster Fijnvan draat”.

 

En van die wilde vrouwen op pumps met opwindende lingerie, nou, daar lust ik wel pap van, omdat ik geen zin heb in een mekkerend lammetje of een zak cement in bed. Dat kennen we langzamerhand wel. Het moet allemaal bruisen, hè. Een en al gekkigheid uit vieren tussen de lakens. Ik houd van vrouwen die op elk gebied eisen stellen en initiatieven nemen. Ook daar waar de zon zelden schijnt. Onder de dekens dus. 

 

Geen facades?

 

Ach, welnee. U heeft te maken met de man die ik ben. Een man met een hart van klatergoud, maar ohne doppelte Boden im Erdgeschoss. Een jongen van zwaar doublé. Draai je rug niet naar mij toe, lieve Isis, want ik kus je in je hals voor je sterft, als je aaibaar bent! Niet meer, niet minder, maar bij nader inzien toch liever meer.

Hahahaha.. Ik ga me daar een beetje moeite zitten  doen om een beetje een ander te wezen. Kom  op zeg! Laat me niet lachen. Ga nou gauw een beetje zoek raken met je misjpoge, zeg. Ik ben de ver schrikkelijke sneeuwman niet met zijn logge poten, als je die aan hoort komen gaat het van plof-plof-plof. Daarbij houd ik mijn ogen liever open, want als ik ze sluit dan ben ik er niet meer. Daar kan ik toch niet mee leven? Ik wil jou, Isis, op mijn netvlies branden, op mijn tong proeven en in mijn geheug en griffen.

 

Heeft U verder nog iets zinnigs aan ons te zeggen of is het weer het oude liedje?

 

Ik heb eigenlijk nooit wat zinnigs te zeggen gehad. Ik ben de man zonder eigenschappen. Dat verplicht ook tot niets. Daar heb ik mij al vroeg bij neer gelegd. Mijn ex-vrouwen waren zoals Els, Frieda, Yvonne, Monique  of Catharina  meestal van huis uit heetgebakerde hellevegen, dominante doerakken en berekenende hemeltergende haaibaaien. Ik liet mij volkomen overrulen. Ik liet mij sturen en beve len, afblaffen en commanderen. Ik kwam tegemoet aan al hun wensen op eroties gebied. Ik dacht dat het zo hoorde. Dat hoort bij een S.M. relatie, begreep ik later uit de seksjuwologiese literatuur.

“Objection, your honour”, zou ik nu roepen, maar toen; ik was zelfs als twen in bepaalde opzichten een kind en kon niet weten…Zo eenvoudig en schuchter als ik toen was is er bijna geen tweede. U heeft echt met mij geboft.

Ik schuw daarom doorgaans het openbare leven en schitter overal door afwezigheid. Ook op kunste naarsfeesten in Arti en Pulchri of  die oergezellige boekenballen in de hoofdstad waar ik opgroeide, ook daar kwam ik nooit. Ik zit er dan ook heel comfortabel bij en kom materieel niets te kort.

Er komt namelijk heel wat op mij af de laatste tijd sinds ik een geweldige vrouw heb leren kennen. En U zult achteraf toch toe moeten geven dat ik ondanks alles uitermate vriendelijk tegen de lezer ben geweest, meneer de schoolmeester Appartement (geestige kwalifikatie van Zwollywood), maar aan alles komt een einde in het openbare schoolleven, want we gaan niet eeuwig door met doorklotsen voor de klas, zoals de golven van de Atlantic. Brak Breekwater wat U opgeeft. Ik denk vooral aan The Rising Tide Of Conformity, hetgeen ik angstaanjagend vind. Het overkoepelende materialisme. In plaats van vol uit voor Fun, Love en Peace te gaan. Buiten de perken en gierend door de bochten over alle vluchtheuvels heen, stoptekens en rode lichten negerend. Soms heb ik nachtmerries over de tijd dat ik de kweekschool voor onderwijzers volgde.

 

Want daar heeft U aan de andere kant ook weer gelijk in: ik kan soms vreselijk kribbig zijn tegen de naaste hier in huis uit gemis om wat niet is en nooit zal worden en voor een zilveren dubbeltje leg ik in gedachten m’n ouwe moer nog vanmiddag om met een vleesspies na de barbecue, maar niet na haar te hebben uitgeschud over de railing van het balkon met de kop naar beneden en begint het me te verve len dan laat ik toch gewoon los in mijn stoutste dromen. 

 

Ik heb mijn moeder nooit gekend, mijn vader incidenteel gezien. Hij gedroeg zich als een vijand. Ik

was een onzekere tiener, ik was timide, wereldvreemd, sociaal onhandig, pas op mijn eenentwintigste ontwaakte ik, werd wie ik ben, ontplooide mij als een veelkleurige waaier, dankzij mijn eerste, grote liefde, de gepassioneerde Els D.  Daarom heb ik altijd meer respect voor vrouwen dan voor mannen gehad. Vrouwen zijn mijn vrienden. Mannen niet. Ik heb aan mannen geen enkele boodschap en zij aan mij niet. Ik ben geen mannenman.

 

Schok van herkenning toen ik in 1963 Wolkers meedogenloze verhaal “Dominee met strooien hoed” las. Een bijna zon overgoten indringend fotografies realisme. Literatuur betekende voor het eerst zin geving aan het leven. Flits van herkenning. Uitroepteken van je eigen moderne tijd. Niet langer was literatuur een slaapverwekkende kwelling, uitgevonden door bestofte schoolmeesters met een gebrek aan fantasie.

 

Problemen lossen zichzelf meestal op in het leven. Nog voor de echo van heur wanhoopsschreeuw is weerkaatst tegen de galerijflat van zeventien hoog van De Clomp  te Z.  heeft haar kop het beton al ge raakt. Laat als alleenstaande moeder volwassen zoon na. En een smurrie op de tegels! Zal huismeester blij mee zijn! Wie kan de rotsooi weer eens opruimen? Als het nou de eerste keer was! GGD en politie bellen. Terwijl werktijd er al op zat. Uren schrijven, want voor niks gaat zon op en weer onder. De Godvers weerkaatsen door de lege galerij gangen. Hoeveel mensen zijn er niet? Aan een Boom des Levens zo vol geladen mist men…

 

En dat geborduurde rode roosje op die beha wil ik wèl graag tussen de cups en niet op de maagband of achtersluiting, anders ga ik gelijk stennis schoppen en hysteries schreeuwen, net als in dat museum in Parijs waar ik mijn met een poezenmotief bedrukte tas niet eens mee naar binnen mocht nemen, terwijl ik niet zonder een poes kan. Dat geborduurde roosje: Als grijpgraag aandachts- èn oriëntatie punt, hè, zo’n versierend element, dat is visueel zo ontzettend belangrijk. Je moet het een beetje opleuken. Als ik namelijk als doorgewinterde, manlijke behakenner iets niet wil dan is het de weg kwijt raken in mal kanders bloesje, dat geeft maar complicaties en misschien verdraai je je pols. Daar schiet toch niemand iets mee op. Ik ben voor concensus. Op elk gebied. Paars beleid met een vleugje roze. De meest milde man ter wereld, hè. Ik dus. U niet natuurlijk als journalist. Daarom vullen wij elkaar toch ook zo goed aan.

 

En U heeft uw zonnebril tijdens dit vraaggesprek geen moment hoeven af te zetten, dat moet U toch wel deugd doen.

 

Laat ik U zeggen: ik kan nog steeds kakken zonder bril, dus wat dat betreft maakt het allemaal niet zo erg veel uit. Een bril is een bril. Ik heb voor de variatie nooit mijn eigen hand onder gekakt en ben daarna niet naar een receptie gegaan waar je iedereen een hand moest geven, net als de Amsterdamse auteur Adriaan Morriën deed. In geuren en kleuren, hè. Zoiets zal ik niet zo gauw flikken. Ik houd van schoon. Ik vind dat allemaal tamelijk onbehoorlijk. Adriaan hield wel van vieze verhalen. Je hebt sexuel obsedés en sexuel obsedés, maar ik ben van de eerste soort. Toch ben ik tot alles in staat voor wie ik lief heb, dan gaat geen seksjuwelen zee te hoog. Eb en vloed.

De ongewassen hand van Adriaan, dat verhaal klopt, daar heeft men heel goede herinneringen aan in schrijversland en spreekt er nog vaak over. U weet toch ook wel dat in de meest sjieke parfums een minitieus spoortje stront is verwerkt? Maar U gaat mij toch niet vertellen dat ik nog steeds mijn bril op heb? Dat was ik alweer vergeten!

 

Fred van der Wal, 20 oct. 2006, gereviseerd 5 nov. 2006 COULOUTRE 

 

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.