Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
21 mei 2014, om 10:56 uur
Bekeken:
311 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
188 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Kunstkritiek dat is niet mis...(deel 1)"


Kunstkritiek? Dat is…geen kattenpis! (deel 1)

 

IK HEB ALTIJD MIJN EIGEN BAAN GETROKKEN. KUNT U NOG TREKKEN, TREK DAN MEE!

 

"Kunstcritici: Gotsalmetruttebolle nog an toe! Ach, lieve schatten! Práát mij er niet van, want dan begin ik al weer met Bodytalk Babytalk en laat een paar fikse scheten in de binnenkamer die toch al blauw ziet van de zure dampen!
We hebben zeker vijftienduizend goed betaalde kunst beschouwers en dan wil ik het nog niet eens hebben over die tienduizenden kunsthistorici die de hele dag uit d'r lui zullie d'r neus lopen te vre ten, want dat is helemaal een geborneerd tuig of kunstartiesten met een missie in de kulturele kont zak, die knakkers hebben het in culturele centra over 't creatieve proces met lichtbeelden en aan wijsstok, hahaha! Nou, van die aanwijsstok lust en ze in piemeltjesland wel pap, hoor! Daar heeft een Fred van der Wal dus diepe minachting voor!
En die beide hier bovengenoemde vertegenwoordigers van de landelijke kunstcategorieën hebben zich vier kant van God los gezongen in het kader van hun dienende taak, die zij niet willen of niet kunnen volbrengen.
En dat is? Geen kattepis!
Het informeren van het lezers- èn kijkerspubliek. Daar hebben we het over! Integriteit speeelt geen rol onder de dames en heren krietietsie, ze krijgen toch wel doorbetaald, dus gaat de kunst ten onder, doch nooit de kunstenaar Fred van der Wal. De eenzaam roepende wolf tegen de maneschijn. Moonlight Serenade. Denk weer aan die kleine schreeuwlelijk Little Richard, die later van de klup van het handje bleek te zijn:

By The Light
Of The Silvery Moon
I Gotta Spoon
To My Honey I Croon

En dan ben ik als rasartiest gelijk uit geluld met al die kultuurknakkers, want dan open ik veel zeg gend de aanval naar voren, frontaal met een knallende mawashi geri jodan als ex- karateka. Vol op het bloemkooloor natuurlijk met de wreef van de voet, zodat de trommelvliezen van de ge troffene vrolijk naar buiten spatten als paarse kauwgummi ballonnen. En trappen we mis an is de volgende naar de frontale cortex waar de creati viteit zetelt. Hebben we daar ook geen last meer van.
Het is me een feestelijk gezicht zo'n trap en stomppartij van een paar getatoeërde rauwd auwen en in de zaal rond de ring begint het ongeschoren schorum bij elke bloedspat te juichen. Blood sport. Geheel iets anders dan de kinderfilms van de gebakken vensterbank Burny Bos, de kaalkop die in niets op JeanClaude van Damme lijkt. Het sportpaleis. K 1 confrontaties. Staande ovaties en spontane ovulaties, opwellende abortussen, niet in toom te houen erecties en apex ressecties.
Dat komt allemaal door mijn gigantische betrokkenheid bij het vak.
Ik heb een warme persoonlijkheid, zeggen ze. Dat ik nooit ben onderscheiden met een beurs van WVC doet mij niets. Ik ga uit principe niet om met subsidie staats artiesten.
Elke handwerkjuffrouw op een flatje uit Zeist in een achterstandswijk boven een winkelcentrum kon op kosten van het ministerie schier onbeperkte vakanties door brengen in New York om heur hori zon te verbreden, maar een kunstenaar die er werkelijk toe doet, zoals ons aller ex-jeugd genie Fred van der Wal, van huis uit toch al een bijzonder kind en dat issie, wordt niet beloond omdat in de juries middelmaat alleen de middelmaat herkent.
Men kiest in die onappetijtelijke gezelschapjes vtoch liever voor de GGD van de vriendjes politiek. De grootste gemene deler. Een beurs of een prijsje is dus het pijnlijkste wat er bestaat.
Ik heb net als Apie Prins altijd mijn eigen baan getrokken en die persoonlijke stelling name heeft mij minstens acht ton gekost aan mis gelopen opdrachten en subsidies om dat ik weiger met de colle gaatjes mee te praten als ik het er niet mee eens ben.
Toch ben ik niet helemaal een stalen Jezus van gewapend schok beton uit Zwiggelte. Wel ben ik vele malen geweigerd voor allerlei kunstenaarsclubjes zoals Art Revisited te Adu ard, Christian Arts te Rotterdam, de Christelijke Kunstakademie te Kampen, het Friese Fria te Tietjerksteradeel, jaren lang geboycot door de Nederlandse Kring Van Tekenaars te Amsterdam, De Groep te Haarlem, Kunst Zij Ons Doel te Haarlem en uitgesloten van de kunstenaarswebsite van Benno Tutein Tuutter detuut, de naam alleen al, die mijn pagina verwijderde na protesten van de één of andere moderne subsidiekunstenmaker en ik ken die mensen niet eens en zij mij niet.

 

(wordt vervolgd)

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.