Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
21 mei 2014, om 10:45 uur
Bekeken:
328 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
182 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Van piano naar blokfluit. Een degradatie (deel 1)"


Zelfs ik, die er al heel weinig aanleg of ambitie voor had, kreeg al op zijn vijfde levensjaar pianoles. In mijn geval van een verbitterde, ongehuwde, bij mijn grootouders inwonende tante die via het instru ment haar onmacht bot vierde over het hoorbare feit dat zij zelf geen enkel talent voor zang en muziek had en verbeten het plan had opgevat na het lezen van een biografie over een beroem de componist van mij tot mijn verdriet een kleine Mozart te maken.

Ik vond piano spelen afschuwelijk en het maakte mij zeer opstandig. Ik weigerde gewoon weg mijn best te doen. Ik kon het niet en legde mij daar al snel bij neer. Elke dag een half uur tot drie kwar tier verplicht achter de piano.Eindeloos kon ik dezelfde passa ges oefenen zonder dat ik iets uit het Etudeboek foutloos leerde spelen. Het liefst wilde ik de piano in brand steken, in mootjes hakken of met mijn tante er aan vast gebonden de Keizersgracht in duw en, maar daar had ik als kleuter de fysieke kracht nog niet voor en toen ik wel krachtig genoeg was had ik als langharig pacifistische hasj rokende dienst weigeraar geen zin meer in moord en doodslag op familie leden,hoe zeer zij zich ook jaren lang mis droegen jegens mij en mijn zuster. Gewelddadige videos bestonden nog niet in de veertiger jaren en de tijd dat een verongelijkte kleuter van drie een kleding warenhuis in brand kon steken om na afloop door de begrijpende ouders, een staf tolerante jongeren werkers en en thousiaste omstanders liefdevol gefeliciteerd te worden met zo’n maatschappelijk relevante belang eloze daad van belang was nog lang niet aangebroken. Het waren misschien wel andere tijden, maar in veel opzichten vooral be tere!

 

Volkomen ongevraagd kreeg ik een blokfluit voor geschoteld toen ik als achttienjarige naar het eerste jaar van de kweekschool voor onderwijzers in Bloemendaal ging.

Die kweekschool voor schoolmeesters was niet mijn eigen keuze, want de akademie voor beelden de kunsten bezoeken was in het conservatieve VVD milieu van mijn grootouders uitgesloten.

Een blokfluit! Debiel blaasinstrument voor meisjes en mietjes die van korfballen hielden. Nog erger dan een piano! Er bestaat geen afstotender muziek instrument dat ik zo gehaat heb met uitzonde ring van de piano in mijn jonge jaren, want tientallen jaren later, na een financiële meevaller die weinig anderen ten deel vallen in het artistieke plantsoen, kocht ik de allerduurste Yamaha die er te krijgen was bij de nu al lang failliete firma Ganzevoort te Leeuwarden.Tot mijn verrassing bleek de piano die ik tien jaar geleden voor vieren tachtig honderd gulden kocht nu plotseling meer dan dertienduizend gulden te kosten en poogde een handelaar in muziek instrumenten mij het prach tige meubel af te trog gelen voor een te lage prijs. Ik had het instrument overigens zelf betaald.

”Zie je nu wel, dat had ik altijd al gedacht,” zei mijn altijd prijsbewuste echt genote goedkeurend in haar nopjes met de rendabele aanschaf. Ze had het altijd al gedacht!

“Ik niet,” antwoordde ik naar waarheid.

Als aankomend adspirant schoolmeester, kwekeling zonder akte, kreeg ik niet meer dan een on nozele, timide, beverige toon uit de blokfluit, die soms tot overmaat van ramp en grote hilariteit van mijn muzi kale klasgenoten raar oversloeg naar een jammerend gepiep, doordat ik mijn vingers verkeerd zette zo dat de openingen niet geheel en al werden afgesloten en er valse lucht kon ontsnappen.

Menigmaal stuurde de muziekleraar Kremer mij de klas uit als hopeloos geval met de opdracht een straf opstel te gaan maken over onderwerpen als Muzikaliteit en Beleefdheid. Hoe kon een normaal mens die zoals ik in het geheel niet voor die pedofiele rattenvanger van Hamelen in de wieg was ge legd, ooit een zo verleidelijk deuntje pijpen dat hele hordes school kinderen hem achterna gingen alsof hij een soort Marc Dutroux was? En wilde ik dat eigenlijk wel,want in tegenstelling tot de meeste onderwijzers in op leiding had ik geen enkele paedophiele aanleg en dat was toch wel een voorwaarde om voor de klas van een lagere school als man te slagen.Ik hield niet buitengewoon veel van kleine kinderen en was al helemaal niet van plan ze voor de klas een deuntje voor te fluit en op een blokfluit. Zo werden die kleine, onhandelbare, krengerige, neurotiese welstands mor mels nooit professor, pooier of minister!Hoe was een verstandig, volwassen mens ooit op de gedachte gekomen een blokfluit te maken?

 

(wordt vervolgd) 

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.