Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
20 mei 2014, om 09:23 uur
Bekeken:
383 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
178 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Ik laat mij door vrouwen graag overrulen en bevelen…(deel 1) "


Ik laat mij door vrouwen graag overrulen en bevelen…(deel 1)

 

Fred van der Wal: ”Vrouwen? Ik liet mij in THE SILVER SIXTIES al te lang volkomen overrulen. Ik liet mij kneden, sturen en bevelen. Ik kwam tegemoet aan al hun mensenwensen, wnat vrouwen zijn ergenss ook maar mensen, die van bloemen houwen. 
Ik dacht dat het zo hoorde en genoot er misschien ook wel van in ’t geheim om gedomineerd te worden…
Wie kent zich zelve ten diepste? Wist ik veel als onervaren jonge mens die de klamme loten van de zilverberk in het voorjaar bezong bij een Ukelele op de noten van “Mijn Sari Mareis, die danst op het ijs” of “Don’t Fence Me In!” Ik hoorde dan het rammelen van de ketens in de avond. Het spookte in de oude villa aan de J.C. van Oostzaanenlaan te Heemstede. Er hebben zich daar dramas afgespeeld, incest en een moordaanslag.

Herziene en uitgebreide versie, ook voor Mijn Onrustbarende Onweerstaanbare Gemarineerde Muze, die herhaaldelijk genoemd en niet vergeten wordt. Moet kunnen.

Wij geloven U vanaf nu gewoon vanaf nu niet meer. Een standpuntbepaling. Krediet verspeeld!

Nou, ja, dan niet. Maakt het de wind iets uit waarheen hij blaast? Daar ga ik toch niet over, heer? Of wel soms? Ben ik dan de weerman met die befsnor op de buis of een profeet in een kemelharen jas die staat te raaskallen op de Dam over het einde der tijden?
Ach, welnee, hou toch op! 
Ik bedoel: als ik een wind zou willen laten (hetgeen ik liever niet doe in Uw gezelschap) blaas ik je wel even van hier tot Tokyo, dat wel en een hondenscheet brengt geluk bij de vleet net als een natte grotemensenscheet, zeggen die Friezen allemaal in koor. 
Ik vind dat goor. Ik kan daar ondanks alles toch niet in mee gaan.
Daarom ben ik niet zo voor kunstartiesten of voor die vreselijk onbeleefde drs. H. Mous van de Friesche Kultuurkamer, die mij ongevraagd hate mails deed toekomen, laat ik het zwijgen er verder toe doen. Zijn naam zegt het al…Mous en dan ook nog eens geen familie van Mickey, dat die man zich niet gaat zitten schamen op zijn leeftijd achter de geraniums met dat onappetijtelijke kogelronde ondermaatse Donald Duck vrouwtje van hem, die net tot mijn navel komt. Die kwakende stemmen ook van onder die enorme brillenglazen ter dikte van cola flesbodems en die brede Flalafel bekken. Denkt U nu dat ik ’t leuk vind om daar tegen aan te kijken? Daar ben ik niet de kunst voor in gegaan.
En elke keer weer die leutige kreet in huis als er bezoek is bij meneer de pensionado de kunsthistoricus Mous: “En dan is er koffie!” 
Dan denk ik weer aan dat takkenwijf Hannes Meinkema met die onopgemaakt kop, daar krijg ik toch zulke rare gedachten bij, dan denk ik er weer over om mij te bekennen tot de eigen sekse, zoals jaren geleden, voor dat ik de zinsverrukkende onrustbarend onweerstaanbare muze tegen het aantrekkelijke Web lijf met haar opwindende Web Mind leerde kennen. Gelukkig laat ze ook nog wel eens een Web wind.

(wordt vervolgd)

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.