Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
20 mei 2014, om 09:22 uur
Bekeken:
344 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
145 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

" Ik laat mij door vrouwen graag overrulen en bevelen…(deel 2) "


 

Ik laat mij door vrouwen graag overrulen en bevelen…(deel 2)


Dan vind ik soms het culturele leven in mijn eentje in de Bourgogne weer zo in- en in triest, dan zit ik toch veel liever als niet roker in de doorrrookte ruimte van Café ‘The Bitter End’ waar de espresso niet te zuipen valt, een guitaarprins “Blowin’ In The Wind” neuzelt om daarna over te gaan op “ Livin’ Doll”, maar gotzijdank zit ik met de onweerstaanbare onweerstaanbare Muze een potje te bomen achter het zoveelste glas witte Sancerre om daarna bij helder weer niet voetje voor voetje bij goed weer langs de Rijn te flaneren maar in volle galop, om haar alles te vragen, terloops zo nu en dan heel even speels haar hand aan te raken, mijn onaantastbare maangodin, barokke woordtovenares, aanbeden godin, die aan mijn Web zijde gaat…en tussen neus en lippen door al die vragen te stellen, over heden, verleden en toekomst, dat is zo ontzettend veel, daar heeft de ge middelde lezer of ondeugende school meester uit Ede Wageningen toch helemaal geen idee van….dat bestrijkt toch minstens een veertien miljard paginas, zo ongeveer de omvang van het Internet, dat kunt U toch wel be grijpen in al Uwe eenvoud als verslaggever? Of moet ik het U nog eens uitleggen?

En in antwoord op Uw verzoek, meneer B., over toelichting op die opwaaiende zomerjurken en geruite jasjes, in winden die waaien waar ze willen, waar U zo’n prijs op stelt als vrijge vochten kunstartiest met al Uw verhalen over de Da Vinci code, die absolute nonsens, daar ben ik al helemaal niet van gediend, dat had U uit uw zelf toch kunnen weten bij Uw eigen, want voor dat soort onzinnige geestigheden en mystieke verzinsels, daar ben ik als romanties beeldend kunstenaar en geboren onder The Sign Of Scorpio als doorgewinterde sexuel obsedé ondanks alles toch veel te verstandig, nuch ter, beschaafd en ingetogen voor, behalve wanneer ik mijn (boven)aardse maangodin benader.
Ik ben daarom ook meer een kattenman, dan een hondenman.
Ik kan de lezer(es) wel even verklappen dat mijn wederhelft en ik exact dat mannetje en dat vrouwtje uit het weerhuisje zijn. U weet wel. Ga ik naar buiten, gaat zij naar binnen en vice versa. Geen probleem hoor, zo houd je het rustig en draaglijk die echtvereniging, dat is iets anders dan de speeltuin vereniging van het Mariotteplein in Amsterdam Watergraafsmeer tegenover de familie Deutekom op nummer zeventien waar het in huis altijd leek te regenen. Rainy Day Women. Zo gaat het toch in het volle leven? De een klimt naar boven op de maatschappelijke ladder, de ander met even veel vreugde naar beneden en komt niet weerom. Berend Botje. In een roeiboot naar de horizon. Zoals in een van die films naar een boekje van Heeresma. De film was beter dan het boek naar mijn smaak. De regisseur en producent van die film heb ik eenmaal ontmoet. Bas van der Leqc. Hij wilde een paar schilderijen van Chris van Geest en mij in zijn film hebben als decoratie. Toen ik begon over het honorarium haakte hij af. 
Ik zei hem: ”Alle acteurs, actreutels, lichtmensen, scriptgirls, cutters, sjouwermannen, muzi kanten, weet ik veel wie nog meer worden betaald. Waarom wij dan niet?” 
Hij mompelde iets van het niet toe reikende budget en zijn smalle beurs. Ik had het geld toen helemaal niet nodig, maar vond het een principe kwestie. Ik zei heel rustig, maar toch wat vanuit de hoogte:
“Nou, meneer, dan komt U toch gewoon terug als brenger van het goede nieuws van een over schrijdend budget met een zak vol geld voor ons? Simpel toch? En verder is het voor mij nu gewoon van Cut wat de onderhandelingen betreffen! ” zei ik in 1975 in Amsterdam, op die benauwde boven verdieping aan de Korte Leidesedwarsstraat, waar Elsje, de zoveelste getour menteerde vriendin van de zuurrealistische schilder Chris alle wasgoed voor het gemak op de versleten lederen sofas had liggen. De filmer in zijn kekke leren jasje vond mij brutaal als de beul en geen echt lekker jongetje, die bij alles Kut riep, hoorde ik achteraf van derden. De filmer had het verschil tussen Cut en Kut gewoon moeten weten na zes jaar film akademie waar Hans Klap directeur van was. Die filmer is intussen al lang overleden aan een bekende terminale ziekte waar tot voor kort geen terugkeer naar het land der levenden mogelijk was en de uiterst aimabele Hans Klap ook, die heeft zich een breuk geneukt met vrijwel elke Neder landse actrice tot en met Kitty C., de Anna Magnini van het vaderlandse doek en ook nog een hartinfarct gerookt en gezopen, hoorde ik van de in haar jeugd zeer aantrekkelijke Marlou, hetgeen haar zeer verdroot. Ik ben de naam van die filmers trouwens kwijt, maar kan het indi rect wel even opzoeken als U in de lobby wacht.

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.