Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
20 mei 2014, om 09:21 uur
Bekeken:
344 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
167 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Ik laat mij door vrouwen graag overrulen en bevelen…(deel 3) "


Ik laat mij door vrouwen graag overrulen en bevelen…(deel 3)


Zo slaap ik meestal in een van de kamers boven en zij beneden om de echtelijke vrede voor lopig nog even te bewaren. Ik slaap licht en snurksters zijn bepaaldelijk bij mij aan een ver keerd adres. Ik houd het liever rustig. Snokkend en snorkend door het leven? Mij niet gezien.
En dat Friesland steeds verder weg zakt door de zoutwinning? Prima toch, daar is niets aan verloren. Laat de elementen maar fijn hun werk doen, dat is ecologies verantwoord, dan komt het allemaal goed. Staat er straks vier meter water in het gebouw van de Leeuwarder Courant, dan zie ik daar kunstkritika Johanna S. nog drijven met haar onderjurk als een sluier over haar gelaat en ontbloot onderlijf, waar ik al helemaal niet nieuwsgierig naar ben. Ik zie de vrouwtjes graag goed gekleed of in lingerie ter mijner en het eigen gerief. Tenminste in een olijk tangaatje, hetzij een vrolijke billenbedekker waar het schaamhaar veelbelovend boven uit krult en een beha al of niet met speelopeningen pus de noodzake lijke jarretelgordel voor de grafiese accenten aan het opbollende vlees, de half doorzichtige nylons, de geschoren beentjes, de gelakte teennnagels, de geparfumeerde zeven heilige plaatsen des vrouws en weettikveel wat er voor een eenvoudige Bourgondiese, ongeletterde, ongeschoren kunstenaar nog meer aan erotiserend hijs en tuigwerk valt te beleven. Slagschip met volle zeilen. Sail along silvery moon. Red sails in the sunset. Seemann komm bald wieder. Zeemeermin. Laat ik de nerveus opgesne den bikinilijn vooral niet vergeten. En of de oksels geschoren zijn vind ik onbelangrijk. Alles mag, alles kan op dat gebied. De wilde mossel liever niet kaal of voorzien van een verticaal streepje, zo’n uitroepteken, terwijl het eigenlijk veel beter een vraagteken zou kunnen zijn bij de eerste kennis making.
Willen we dan wat anders? Neen! Niet wat betreft het tiepe vrouw waar ik voor val, want dat zijn me een ondeugden, rekels en een onverbeterlijke vrijdenkende spring in het velds! Niet om over naar huis te schrijven. Niet te stuiten ook. Rubber ball, you can bounce him back to me.
Ik ben ook fel tegen de ingetogen, kuise vrouw, de ideale schoondochter en vooral tegen maagden, daar schiet je helemaal niks mee op. Doorkneed en doorleefd moet het wezen. Zoals de bij tijd en wijle wild dansende Muze soms rept van haar gemarineerde vlees, maar dat blijft tussen ons. Wie dan nog geen trek krijgt tegen zessen ’s ochtends vroeg is voor goed verloren! Servet om de nek geknoopt, hongerige blikken, mes en vork paraat. Mahlzeit!
Het leven, ook dat moet doorleefd zijn; een beetje beduimeld en stevig doorkneed. Jonge vrouwen heb ik geen enkele boodschap aan. Ik zie er de charme niet van in. Het zijn mij teveel tabula rasas. Onbe schreven panelen. Witte schildersdoeken. En zo ordi als Patty Brard al helemaal niet, die wil ik nog niet eens als Zweedse boskat in huis hebben, dan zou ik haar vast en zeker bij haar staart aan de was lijn hangen en flink met de mattenklopper geven tot ze begon te miauwen dan mocht ze weer los zo lang ze geen kopjes ging geven.
Ik heb trouwens liever oude meisjes, net al oude kaas en oude wijn, maar niet in nieuwe zakken. Oude wijn hoort in een ouwe zak toch? Waar blijven we anders? Dus vooral geen liposuctie of opgespoten lippen die als gezwollen wekfles afsluit elastieken op die uitdrukkingsloze gezwollen Botoxkoppen liggen op de Gooise matras.
Ik houd ook niet zo van E.O. leden van het vrouwelijk geslacht of inwoonsters uit de Bible Belt met die Heilige Mariakoekiesblik in de ogen, want die hebben het achter hun ellebogen. Neem nou Marion Truttke van de EO. Wat moet je er mee? Veel religiositeit is onderdrukte geilheid, net zoals in iedere slager een massa moordenaar schuilt en in een tandarts een beroepsfolteraar om over een gynaekoloog maar te zwijgen, want wat daar in schuilt is mij een raadsel. Ik wil mij daar gewoon niet in verplaats en. Nu even niet!

En die verzopen, fanatieke fundamentalistiese fijne Friese gristenjournalist, annex ijdeltuit R., zie ik ‘m daar niet met zijn paardestaart als een drijfanker achter zich aan dobberen op de zilte baren? Hoe bleek hij niet ziet in zijne verlorenheid. Geen medelijden mee. Het zal zijn karma wel wezen. Niets aan verloren. Soms moet je toch zo hard zijn tegen een Fries, tegen beter weten in! Wel vind ik het jammer van dat prachtige kantoor van Boonstra&Rademakers, waar ik heel goede herinneringen aan heb bij de overdarcht van een pand, maar we kunnen niet alles hebben in dit leven.

 

(wordt vervolgd)

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.