Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
20 mei 2014, om 09:18 uur
Bekeken:
393 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
177 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Ik laat mij door vrouwen graag overrulen en bevelen…(deel 6) "


Ik laat mij door vrouwen graag overrulen en bevelen…(deel 6)


Heeft U verder nog iets zinnigs aan ons te zeggen of is het weer het oude liedje?

Ik heb eigenlijk nooit wat zinnigs te zeggen gehad. Ik ben de man zonder eigenschappen. Dat verplicht ook tot niets. Daar heb ik mij al vroeg bij neer gelegd. Mijn ex-vrouwen waren zoals Els, Frieda, Yvonne, Monique of Catharina meestal van huis uit heetgebakerde hellevegen, dominante doerakken en berekenende hemeltergende haaibaaien. Ik liet mij volkomen overrulen. Ik liet mij sturen en beve len, afblaffen en commanderen. Ik kwam tegemoet aan al hun wensen op eroties gebied. Ik dacht dat het zo hoorde. Dat hoort bij een S.M. relatie, begreep ik later uit de seksjuwologiese literatuur. Wist ik veel over de alledaagse omgang tussen de sexen!

“Objection, your honour”, zou ik nu roepen, maar toen; ik was zelfs als twen in bepaalde opzichten een kind en kon niet weten…Zo eenvoudig en schuchter als ik toen was is er bijna geen tweede. U heeft echt met mij geboft.

Ik schuw daarom doorgaans het openbare leven en schitter overal door afwezigheid. Ook op kunste naarsfeesten in Arti en Pulchri of die oergezellige boekenballen in de hoofdstad waar ik opgroeide, ook daar kwam ik nooit. Ik zit er dan ook heel comfortabel bij en kom materieel niets te kort.

Er komt namelijk heel wat op mij af de laatste tijd sinds ik een geweldige vrouw heb leren kennen. En U zult achteraf toch toe moeten geven dat ik ondanks alles uitermate vriendelijk tegen de lezer ben geweest, meneer de schoolmeester Appartement (geestige kwalifikatie van Zwollywood), maar aan alles komt een einde in het openbare schoolleven, want we gaan niet eeuwig door met doorklotsen voor de klas, zoals de golven van de Atlantic. Brak Breekwater wat U opgeeft. Ik denk vooral aan The Rising Tide Of Conformity, hetgeen ik angstaanjagend vind. Het overkoepelende materialisme. In plaats van vol uit voor Fun, Love en Peace te gaan. Buiten de perken en gierend door de bochten over alle vluchtheuvels heen, stoptekens en rode lichten negerend. Soms heb ik nachtmerries over de tijd dat ik de kweekschool voor onderwijzers volgde.

Want daar heeft U aan de andere kant ook weer gelijk in: ik kan soms vreselijk kribbig zijn tegen de naaste hier in huis uit gemis om wat niet is en nooit zal worden en voor een zilveren dubbeltje leg ik in gedachten m’n ouwe moer nog vanmiddag om met een vleesspies na de barbecue, maar niet na haar te hebben uitgeschud over de railing van het balkon met de kop naar beneden en begint het me te verve len dan laat ik toch gewoon los in mijn stoutste dromen.

Ik heb mijn moeder nooit gekend, mijn vader incidenteel gezien. Hij gedroeg zich als een vijand. Ik was een onzekere tiener, ik was timide, wereldvreemd, sociaal onhandig, pas op mijn eenentwintigste ontwaakte ik, werd wie ik ben, ontplooide mij als een veelkleurige waaier, dankzij mijn eerste, grote liefde, de gepassioneerde Els D. Daarom heb ik altijd meer respect voor vrouwen dan voor mannen gehad. Vrouwen zijn altijd mijn vrienden geweest. Mannen niet. Ik heb aan mannen geen enkele boodschap en zij aan mij niet. Ik ben geen mannenman.

Schok van herkenning toen ik in 1963 Wolkers meedogenloze verhaal “Dominee met strooien hoed” las. Een bijna zon overgoten indringend fotografies realisme. Literatuur betekende voor het eerst zin geving aan het leven. Flits van herkenning. Uitroepteken van je eigen moderne tijd. Niet langer was literatuur een slaapverwekkende kwelling, uitgevonden door bestofte schoolmeesters met een gebrek aan fantasie.

Problemen lossen zichzelf meestal op in het leven. Nog voor de echo van heur wanhoopsschreeuw is weerkaatst tegen de galerijflat van zeventien hoog van De Clomp te Z. heeft haar kop het beton al ge raakt. Laat als alleenstaande moeder en begaafde lerares volwassen zoon na. En een smurrie op de tegels! Zal huismeester blij mee zijn! Wie kan de rotsooi weer eens opruimen? Als het nou de eerste keer was! GGD en politie bellen. Terwijl werktijd er al op zat. Uren schrijven, want voor niks gaat zon op en weer onder. De Godvers weerkaatsen door de lege galerij gangen. Hoeveel mensen zijn er niet? Aan een Boom des Levens zo vol geladen mist men…

 

En dat geborduurde rode roosje op die beha wil ik wèl graag tussen de cups en niet op de maagband of achtersluiting, anders ga ik gelijk stennis schoppen en hysteries schreeuwen, net als in dat museum in Parijs waar ik mijn met een poezenmotief bedrukte tas niet eens mee naar binnen mocht nemen, terwijl ik niet zonder een poes kan. Dat geborduurde roosje: Als grijpgraag aandachts- èn oriëntatie punt, hè, zo’n versierend element, dat is visueel zo ontzettend belangrijk. Je moet het een beetje opleuken. Als ik namelijk als doorgewinterde, manlijke behakenner iets niet wil dan is het de weg kwijt raken in mal kanders bloesje, dat geeft maar complicaties en misschien verdraai je je pols of schiet je middelvinger uit de kom. Daar schiet toch niemand iets mee op. Ik ben voor concensus. Op elk gebied. Paars beleid met een vleugje roze. De meest milde man ter wereld, hè. Ik dus. U niet natuurlijk als journalist. Daarom vullen wij elkaar toch ook zo goed aan.

En U heeft uw zonnebril tijdens dit vraaggesprek geen moment hoeven af te zetten, dat moet U toch wel deugd doen.

Laat ik U zeggen: ik kan nog steeds kakken zonder bril, dus wat dat betreft maakt het allemaal niet zo erg veel uit. Een bril is een bril. Ik heb voor de variatie nooit mijn eigen hand onder gekakt zonder ‘m af te wassen en ben daarna niet naar een receptie gegaan waar je iedereen een hand moest geven, net als de Amsterdamse auteur Adriaan Morriën deed. In geuren en kleuren, hè. 
Zoiets zal ik niet zo gauw flikken. 
Ik houd van schoon. Ik vind dat allemaal tamelijk onbehoorlijk. Adriaan hield wel van vieze verhalen. Je hebt sexuel obsedés en sexuel obsedés, maar ik ben van de eerste soort. Toch ben ik tot alles in staat voor wie ik lief heb, dan gaat geen seksjuwelen zee te hoog. Eb en vloed.

De ongewassen hand van Adriaan, dat verhaal klopt, daar heeft men heel goede herinneringen aan in schrijversland en spreekt er nog vaak over. U weet toch ook wel dat in de meest sjieke parfums een minitieus spoortje stront is verwerkt? Maar U gaat mij toch niet vertellen dat ik nog steeds mijn bril op heb? Dat was ik alweer vergeten!

Fred van der Wal, 20 oct. 2006, gereviseerd 5 nov. 2006 COULOUTRE

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.