Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
19 mei 2014, om 07:58 uur
Bekeken:
396 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
165 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Ik wilde altijd al niets worden, dus..."


“IK WILDE ALTIJD AL VANZELF NIETS WORDEN, DUS WERD IK VANZELFSPREKEND MAAR KUNSTENAAR! 

Mijn geloof was lange tijd de wetenschap. Ik geloofde wat ik zag. En verder was er niets. En toch ben ik enorm Alfa ingesteld. Ken letterlijk geen A voor een B. Rekenen? Nooit geleerd! Volgde een dozijn scholen zonder suc ces. Overal afgetrapt. Rookte twintig joints op een dag. Ik leefde in een primitieve wereld vol bijgeloof. Net als die directeur van de klasieke aka demie voor de schilderkunst in Groningen, dat post hippie gedoe. 
Waar ik in leefde? Een universum waarin geweld, incest, tegennatuurlijke seksjuwaliteit en bizarre sex praktijken schering en inslag waren. Ik ben de militaire dienst uitgebonsjoerd met S 5. Niet te houden. Ik wilde de hele barak uitmoorden met een vrachtwagen vol explosieven onder het motto: Maak het leger leger! 
Die slogan leek me heel zinvol.
Ik heb op paranormale manier door gekregen waar de mensheid vandaan komt. Ik weet bijvoorbeeld zeker dat vrouwen van de planeet Venus komen en mannen van de planeet Penis. Verder snap ik nergens een reet van en doe mijn best ook niet. Ik wilde altijd al niets worden, dus werd ik maar kunstenaar. In de loop van de jaren ben ik bij mijn stiel gebleven. Mijn naaste familie verloor zichzelve in klankschalentherapie, theosofie, astrologie, zwarte magie, spiritisme, antroposofie, de dwaalleer roomskatholicisme, Cochenille fantasietjes, rebirthing, reïncarnatie therapie of volgden de cursus “Zoek de wildeman in jezelf”. 
Nou, als ik ergens in ben geslaagd is het dat wel! Op een gegeven ogenblik trapte ik van elke bouvier de ribben door zijn vacht naar buiten en trok brandende kolenhaarden met een mud briketten van de muur en smeet die de monies lachend van het balkon elf verdiepingen naar beneden. Tot het een keer mis ging. Ik was te ver gegaan. Te veel kachels naar beneden gesmeten. Er waren doden gevallen in de Bijlmer. Binnen een kwartier stond er een ambulance met gillende sirene en stormden vier witgejaste ziekenhuisbroeders naar binnen en wilden me van mijn rotan stoel sleuren, maar ik bleef vast houden. Ik ben een vast houdend tiep. Toen hebben ze me met stoel en al de ambulance hardhandig ingekwakt en heb ik daar jaren vast gezeten op de gesloten afdeling. Ik houd van een harde aanpak als soft SM-er.
Ik ben ook een gevaarlijk man, zeiden ze. Daar moest ik dan toch zo homerisch om lachen dat ik niet meer bij kwam en dan jensten ze weer de spuit in mijn billen. Lekker hoor! Ik ben een fan van scarificatie en piercings! Naaldkunst ligt mij ook. Plat gespoten en nog niet gaar. Nou heb ik heel wat in mijn billen gehad als metroseksju welen man tijdens mijn jaren in de hippe sien tussen al die biseksjuwelen, dus een spuit kan er ook nog wel bij. 
Ik weet zeker dat ik de incarnatie ben van Leonardo Da Vinci. Nee, niet van de Grote Vincent Van Het Heilige Oor, zoals mijn moeder beweert, die nu malende is en in een Wozoco weg vegeteert. Ze is zo gek als een rottende ui. Niet meer af te pellen. In het gekken huis waar ik tientallen jaren zat opgesloten had je vijf Jezussen, twee Jo zeffen en vier Marias, dat werden enorme vechtpartijen over en weer, geloofsstrijd noemden ze dat, maar ze had den nog geen Leonardo Da Vinci, die ben ik toen maar geworden voor het gemak. Je kunt altijd weer kiezen in het leven. Ik was liever een Jezus of Maria geworden, maar die plaatsen waren niet meer vrij, dan was er opstand uitge broken in het leipespeis. Ik was genezen toen er een psychoot naast me kwam zitten die plosteling begon te schreeuwen: ”OOOOOhhhhhhh, Mijn Godt! Wat een ellende! Jouw aura ziet helemaal paars! Dat komt nooit meer goed! OOOOOOhhhhh, wat erg voor jou! Is er een dokter in de zaal?” 
Ik had geen idee waar het op sloeg, rende overstuur in paniek naar de dichtstbijzijnde WC pot die tot aan de rand gevuld was met dunne stront en stak mijn hoofd er in om het voor eeuwig te verstoppen. Zo bruin had ik het nog nooit gegeten. Daarna ging ik weer terug naar de huiskamer van de gesloten afdeling maar wel in een dwangbuis. Ik was toen nog erg mager en droeg een bloemetjesjurk omdat ik toen nog in mijn travestie fase zat. Ik had net de cursus Zoek de vrouw in je zelf achter de rug, dus liep ik rond met een beha waar siliconenevullingen in de cups zaten om het wat volume te geven. Het oog wil ook wat. Ik ging dus voor een D cup.
Ik heb de handen opgelegd gekregen van heiligen, hoeren en homos, magnetiseurs en -seuses, professionele masturbeuses en masturbateurs, sterren voor mij uit laten wichelen, horoscopen getrokken, waar zeggende geesten opgeroepen en weer terug naar de hel gestuurd, ascendanten bepaald, necromantie, naalden dwars door tepels en voorhuid gestoken gekregen bij wijze van sadomasochistische acupunctuur, dan komt de waarheid er wel uit, het gaat in het leven van een kunstenaar om waarheidsvinding, koffiedik gelezen, uit theeblaadejs de toekomst voor speld, een tarotje gelegd, een I-Chingetje geworpen, een cockringetje om gegespt, tepel klemmen aangezet met loden visgewichten, dildos en opblaasbare buttpluggen naar binnen gewerkt, omgekeerd aan het Andreas kruis gehangen, uitzinnig van billenkoek genoten, de zweep mijn tere huid laten kussen, uren lang nat gespoten met ijskoud water om te kalmeren, maar het heeft allemaal niets geholpen. Ik ben nog steeds zo gek als een loden deur.

“Wie ben jij eigenlijk?”vraag ik arrogant aan de behandelende psychiater. Hij zegt dat hij de psychiater van dienst is. Ik zeg terug dat ik daar helemaal niet van gediend ben. Wat zullen we nou beleven? Opzouten met je handel! Ik mag dan wel met een lastgeving van de rechter via een dwangopname in een gekkenhuis zitten, net als galerie houdster Dieuwke Bakker indertijd, maar dat betekent nog niet dat ik echt gek ben. 
De wereld daarbuiten is gek. Stapelgek. Mijn familie is gestoord, die moesten ze maar eens opsluiten, mijn moeder en zuster aan de elektor shock apparatuur leggen om hun harde schijf voor goed te wissen in hun bovenkamer. Onder het spanlaken met die hap of een paar weken in een dwangbuisje. Electrofolteren. Een beetje martelen moet kunnen. Stinkende heelmeesters maken zachte wonden, zo zegt het spreekwoord. 
“Aaaarghhh….ïnteressant vak, maar zeker een zwaar vak, hè met al die gekken om je heen?” zeg ik spottend tegen de Psych.
“Een heel interessant vak en toch een mooi vak! Ondanks alles! ”antwoord hij zuinig.
“Wij moesten elkaar maar eens spreken over tal van onderwerpen! Het einde van de wereld. Ik weet wanneer de datum is maar mag het niet verder vertellen! Laten we wat met elkaar gaan babbelen! Of het nest induiken! Eerst neuken, dan praten,” stel ik hem voor.
“Goed idee,” zegt hij. 
“Zou je wel willen! Fuck you!”zeg ik en steek mijn middelvinger naar hem op. Hij reageert niet. Ik maak een gebaar met mijn wijsvinger tegen mijn voorhoofd dat hij de gek is en niet ik, trek een lange neus, laat een roffelende scheet en maak vervolgens een huppelpasje zodat hij er langs kan.
“De psychiater! De psychiater! Hij is de man die komt altijd later; hij is de wildeman, die me lekker pakken kan, die geeft me psiegies een flinke optater, de psychiater, de pyschiater…leve de koningin, want daar gaat de koning bij in, anders was het geen koningin!”zing ik vrolijk. 
Een zelf gemaakt lied dat me aankondigt bij de andere patiënten. Ik heb er altijd veel succes mee. De begeleiding op mijn elektriese guitaar is slechts twee akkoorden, dat gaat nooit mis. Als de psychiater zich om draait ben ik al lang weer verdwenen, de academicus verbluft achter latend. Ik kan weer even normaal doen.

Een paar weken later zien we elkaar weer. De geneesheeer directeur van de inrichting heeft me ge vraagd om met hem te praten, omdat het maar niet lukt om vast te stellen aan welke ziekte hij lijdt. Borderline? Posttraumatische stress stoornis? Borderline met psychotische trekjes en een handvol sexuele af wijkingen? Schizo affectieve stoor nissen? Vitale depressie met randpsychotische verschijnselen? 
En O, jee, hij heeft een lange geschiedenis van drugs gebruik, dat komt er ook nog eens bij. Misschien dat ik er als psychiater nog iets van kan maken als de brok stukken zijn opgeveegd. Mijn patiënt doet denken aan die kunstenaar Erik uit Turks Fruit van Jan Wolkers. De blauwgrijze melancholieke ogen zijn nog steeds dezelfde. De pupillen zijn niet langer verwijd. Zijn aanvankelijk zo glazige drugs roes ogen hebben plaats gemaakt voor een doffe oog opslag, de ogen half gesloten vanwege de zware anti psychotica die hem intraveneus zijn toegediend. Toch zit er als vanouds nog heel wat pit in deze meneer. Hij vuurt vragen op mij af waar ik geen antwoorden op weet. Hij heeft theorietjes over het ont staan van de kosmos, die ik al tientallen malen eerder heb gehoord van drugsverslaafden. Hij weet waar de mensheid vandaan komt, op welk evolutionair punt zij is aangekomen en waar het allemaal naar toe gaat. Naar punt Omega, beweert hij stellig, maar dat punt ligt nog heel ver weg. Ik herinner mij de boeken van Teilhard de Chardin. Achterhaalde rubbish van een rooms patertje met geldings drang. Ik luister naar de verwarde verhalen van mijn patiënt. Hij heeft een grote boodschap. In zijn broek, denk ik.
Hij raast maar door: ”Mijn echte identiteit achter mijn identiteit is een groot raadsel waar achter een vraagteken staat, zo groot als die letters van The Hollywood Sign in Beverly Hills. Ik zweef namelijk nog steeds in een elf dimensionale wereld met een oneindige hoeveelheid tijdassen, stemmingen, vibra ties en kleuren. Kosmies dus. Ik ben een zwerver in het heelal. Een ruimtewandelaar die van zijn life line is los gesneden met een anaal vibrator als aandrijf mechanisme. 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.