Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
18 mei 2014, om 15:11 uur
Bekeken:
339 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
169 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Fred van der Wal exit (deel 3)"


Fred van der Wal exit  (deel 3)

 

Wat schieten de erfgenamen eigenlijk op met nagelaten gebruiksvoorwerpen waar zij niet verlegen om zaten?Ze nemen nogal wat ruimte in dus de erfgenaam is gedwongen naar een grotere behuizing uit te zien en zal de erflater al snel verdenken van een posthume wraakneming voor al dat moois dat hij heeft moeten afstaan doordat de dood hem ontrukte aan zijn aardse bezittingen.

Het toegevallen huisraad is vaak van dusdanige kwaliteit dat de vurige muil van de  open haard het met liefde verslindt.

 

Het meest intessante deel van de nalatenschap van de kunstschilder bestaat uit zijn werken.

De nabestaanden waarderen dit niet altijd in even grote mate.Zo kon het gebeuren dat in de jaren tach tig in Brussel in de Mimosastraat nagelaten teke ningen en dokumenten van de beroemde surrealis tiese schilder René Magritte bij de vullisbak waren gezet door de erfgenamen die niets moesten hebben van “die rare tekeningen.”

Zij beseften niet dat zij voor enige tonnnen aan fi nanciële waarde met de vullisman meegaven. Gelukkig kwam een jongedame langs die de papieren mee naar huis nam.Ook zij besefte aanvankelijk niet de waarde van een en ander.

Het is heel afgezaagd om te zeggen dat de geschiedenis zich herhaalt.In de jaren zeventig over kwam mij namelijk ongeveer hetzelfde.De eigena resse van galerie Mokum had in de loop van de jaren vijf werken van mij aangekocht.In één van haar manies depressieve buien heeft zij  vier  van mijn schilderijen en tekeningen bij de vullisbak gezet en een gedeelte van haar antiek.Zij heeft mij dat schoorvoetend bekend toen ik in 1976 eens met haar meefietste van de Oude Zijdsvoorburgwal naar de Bloemgracht waar zij woonde.

Ze vroeg mij enigszins beschroomd wat ik er van vond.

“Och,je hebt er tenslotte voor betaald” zei ik onbewogen en ongeïnteresseerd.Ik had nooit een al te hoge dunk van de medemens in het algemeen en haar in het bijzonder.Ik verwachtte eigenlijk niets anders.

Het antwoord van mij luchtte haar op.Ze gaf direkt een nieuwe opdracht voor een schilderij.Het schijnt dat zij,noch haar opvolgers na haar dood het schilderij nog steeds niet bij de vullisbak hebben gezet,want naar ik vernam was het op enkele tentoonstellingen van de Mokumkollektie te zien.

 

Nagelaten papieren van kunstenaars zijn er in vele soorten en maten.Het ene gedeelte valt in handen van de erfgenamen,het andere is in zo’n groot aan tal gedrukt dat er geen beginnen aan is om alles te achterhalen wat de erfgenamen eventueel onwel gevallig is.Invitatiekaarten voor tentoon stelling en,zelf ontworpen nieuwjaarskaarten,infomateriaal, statements,interviews,recensies.Privécorresponden

tie,scabreuze geschriften of compromitterende fotos en brieven behoren tot de andere categorie,daar dokumenten gerubriceerd in deze categorie meestal voorkomen in slechts één exemplaar.

Veel correspondentie en egodocumenten van beeldende kunstenaars zijn verloren gegaan door de helpende hand van familieleden en nabestaanden. Soms vernietigde een kunstenaar zelf zijn histories materiaal zoals Magritte de hem toegezonden corres pondentie met de surrealistiese beweging eigen handig opstookte omdat de voorman van deze beweging ,André Breton,zijn echtgenote eens beledigde tijdens een bijeenkomst van de surrealisten.

Een enkele keer duiken verloren gewaande negatieven of fotomateriaal op waar niemand het bestaan van vermoedde,zoals in het geval van Breitner.

De Amsterdamse beeldend kunstenaar Ferdinand Erfmann was er van overtuigd dat zijn schilderijen en dokumentatie bij het Stedelijk Musuem goed zouden worden beheerd.Helaas,helaas!Direkteur Mr. Edy de Wilde,die in Parijs met daar woon achtige Nederlandse kunstenaars uitsluitend in het Frans wenste te converseren (!!!) zette de komplete dokumentatie bij de vullis voor het museum,waar een marktkoopman van het Waterlooplein de boeken meenam en ze dezelfde dag verkocht voor een paar gulden aan de kunstvervalser GeertJan Jansen.

Deze gebeurtenis is een goede les voor al die kunstenaars die in hun optimisme menen dat zodra zij hun werk aan een museum schenken de posthume roem reeds aan de horizon gloort.

Er zijn kunstenaars die nooit meer omkijken naar hetgeen zij in het verleden hebben geprodu ceerd, maar zij zijn heel zeldzaam.De meeste kunstenaars zijn toch veel te ijdel om zichzelf niet geregeld te spiegelen als Narcissus,maar dan als ziende in raad selen in de donkere spiegel van het achterlig gende oeuvre.Misschien putten zij hier de moed uit om verder te gaan op het stikdonkere glibberige pad van het kunstenaarsschap,waar geen licht op de weg of een lamp voor de voet valt te bekennen.

 

De titel van mijn nieuwe boek “Al is het wijntje zuur, het blijft op tafel!!!” is ,zoals U als Algemeen Beschaafd Nederlander dient te weten,ontleend aan een gezegde van de Nederlandse vergeten auteur van Oudshoorn .Deze schrijver was overigens “fout” in de oorlog. Voor menig Fries BBK lid, salon socialist op klompen of ex-kommunist met rode vlag aan de antenne van zijn tweede hands Fiat Panda weer eens het bewijs dat ik fascistoïde sympathieën zou koesteren?

 

(wordt vervolgd)

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.