Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
18 mei 2014, om 14:57 uur
Bekeken:
387 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
164 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Gemor en rookgemoer (deel 2)"


Gemor en rookgemoer (deel 2)

 

Voor je het weet heb je een watjekou om je oren van zo’n griffermeerd mens te pakken en loop je rond met je oog aan een draadje zo dat je de onderkant van je neus ook eens kunt aanschouwen op weg naar de spoed eisende hulp. Voor zo ver je die nog kan vinden met één oog dat wat heen en weer en op een neer jojoot.

Wat is de schepping dan toch mooi, vanuit andere hoeken genomen, denk je dan bij je eigen. En dat verzin ik niet ter plekke. Het is steeds vaker uitkijken geblazen op de kermis der ijdelheden in de rollercoaster.

Die calvinisten zijn namelijk buitengewoon agressief, laat ik U dat vertellen.

U moet weten dat ik ondanks mijn scepsis mijn zeventiende eeuwse voorvaad’ren gelijk geef met hun motto: ”Vertrouw op den Heere Heere, maar houdt vooral Uw kruit droog en de haan gespannen!”.

Ik vind dat zo treffend, net als dat spreekwoord dat gold toen het homohuwelijk nog niet was ingevoerd: “ Vier billen in een bed maken nog geen huwelijk voor de wet.” Zo is het toch ook?

 

Het rokerige zaaltje waar net honderd man met passen en meten in gaan is stampvol met boeren, burgers en buitenlui.

“Ik doe zoiets pas na lang wikken en wegen, ik heb er een hekel aan en als kunstschilder ook helemaal niets te zeg gen, net als Henk Helmantel. Daar vinden wij elkaar woordeloos in, dat gaat diep, heel diep! Soms vallen wij als kunstbroeders elkaar in de armen als we elkaar treffen bij de EO producer Hans van Seventer en zijn echtgenote JoAnn, die ondanks haar rheumatiek en kruipknie dansend een schaal dampende brownies binnen komt brengen.

Die kleffe troep is met een halve liter Pepsi nog wel weg te werken en het mensje bedoelt het van huis uit heel goed! Ik zal er niets van zeggen. Brownies zijn nu zelfs mondjesmaat verkrijgbaar in Irak. Over een paar jaar lopen daar net zoveel goed gevulde vetzakken rond als in de V.S. De export van de kamerbrede coca cola dictatuur.

Ik heb niets met Amerika. Ben wel een paar keer uitgenodigd om er naar toe te gaan, maar ik enca nailleer mij niet met cowboys! Ik durf niet te vliegen! Er is een moderatrice die mij niet weinig imponeerde dat ze naar Afrika vloog voor een vakantie en op de rug van een oliphant zich door de jungle een weg baande.

Ik weet zeker dat die vliegtuigen zwaarder zijn dan de lucht, dus die kunnen helemaal niet vliegen, dat moet een soort fata morgana zijn. En de stoomboot vaart ook niet meer! Ik ben sowieso in een verkeerde tijd aangeland als romanticus! Hoezo dan zult U op medelijdende toon vragen en dta is mooi van U, heel mooi!

Een misfit en een displaced person heb ik mij altijd gevoeld, gotbetert! U mag dat beslist niet verder vertellen.”

 

Een uiterst aandachtig gehoor, zittend, hangend tegen de bar, leunend op elkaar of gewoon staand met een glas pils en een zelfgedraaide van de Weduwe in de andere hand, op het eerst gezicht vertegenwoordigers van de manlijke en vrouwelijke kunne, maar ook wat homosuwelen –enig volk trouwens- en androgiene tusseninnetjes, die bij het kuikens sexen niet gemakkelijk van seksjuwelen identiteit bepaald kunnen worden onder de warmtelamp, maar in elk geval van uiteenlopende leeftijd. Toevallig bijna even veel mannen als vrouwen die avond. De perfect match is in een oogwenk gevonden na een paar meter bier.

 

"Een geweldige avond. Wat hebben we genoten! In één woord geweldig", zegt de organisator na afloop tevreden. Een EO man kijkt wat besmuikt.

Fred van der Wal heeft iets waars, maar onaardigs gezegd over zijn fijnpijnig gelovige omroep en dat kan hij omwille van de smeer en een mogelijke oekaze van directeur Andries Knevel niet zonder te knippen zo maar uitzenden.

Een paar fijnchristelijke fans met boeren koppen en een gebroken bierglas al vast dreigend in de hand dringen naar voren en eisen op hoge toon een handtekening, want anders willen ze wel even het gezicht van de spreker verbouw en. In elk geval zullen zij een klacht in dienen bij de commissie voor gelijke behandeling als ze over het hoofd worden gezien en dan gaat die achterlijke meneer van der Wal een zware pijp roken.

Een vraag uit het publiek: “ Hoe komp U nou aan onderwerpen voor Uw verhalen, meneer van der Wal, als ik vragen mag?”

"Dat is voor zullie een vraag en voor mijn een weet" zegt de auteur snedig terug, steekt de middelvinger op naar de vraagsteller en trekt met de rechterwijsvinger het ookglid omlaag, waardoor de schrijver een uiterst lepe indruk maakt

 

(wordt vervolgd)

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.