Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
17 mei 2014, om 08:46 uur
Bekeken:
394 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
191 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Stof om te schrijven en te schilderen..."


Ja, dat was het. Ik doe alles tot in het extreme. Toen ik op die vreselijke opleiding voor onderwijzer zat was ik op de gezondheidstoer onder invloed van mijn streng gereformeerde vriendin, die het altijd weer had over dat zij zo " natuurlijk mogelijk wilde leven". Ik vond dat pure shit, maar voor de ware liefde heb je heel wat over. Zo lang als het duurt.

Natuurlijk leven.

Terug naar de natuur.

Grazen en grasduinen.

Ik zei tegen haar dat ze beter een koe kon worden als ze zo natuurlijk wilde leven. Gelijk bonje in de tent. Ze nam niets, dat was standaardprocedure onder die strijdbare gerefromeerden.

Toen het uit ging met deze jonge dame was ik nog net geen drieëntwintig en dacht; ik heb jaren lang mijn tijd zitten te verdoen met een godsdienstwaanzinnige teef die zwartjes wil gaan bekeren maar als ik mee ga en niet uit kijk nog beland in de kookpot van het opperhoofd in de een of andere kraal in Verweggistan.

Ik begon die kweekschool en alles wat daar mee te maken had te haten.

 

Ik wist; er is meer, dit is niet alles, dit is absolute bull shit. Ik heb stof nodig om te schrijven en te schilderen. Ik kan niet fantaseren, daar ben ik niet romantisch genoeg voor, weet je. Ik heb de realiteit nodig en de realiteit heeft mij nodig. Het is een en al symbiose. Ik heb het echte leven nodig.

Als je een kunstenaar wilt zijn leef dan als een kunstenaar en speel niet de gereformeerde boerenlul die niet verder komt dan zijn knauwerige dialekt lang is.

 

En waar vond je het ware artiestendom in the silver sixties?

 

Juist: In Amsterdam en niet ergens in Rotterdam, Maastricht, Groningen of Friesland bij die boertjes. Amsterdam was tien jaar lang het kolkende, kokende centrum van kunst, vrijheid en allerlei subculturen en daar hoorde ongebreidelde sex in alle variaties ook bij. Voor mij lagen daar de onderwerp en voor mijn verhalen en schilderijen voor het op rapen. In 1996 heb ik al die gereformeerde klootzakkies de deur uit getrapt en daarmee ook hun schijnheilige gristelijke smoes jes. De nacht van de lange lullen, noemde ik dat, naar analogie van de nacht van de lange messen. Met mij is de S.S. de kunst binnen gemarcheerd hebben ze wel eens gezegd bij de linkse kliek, maar daar lachte ik om.

 

U zegt dat met een bittere glimlach?

 

Ja, dat zeg ik. Ik vond de Amsterdamse artiestenkliek in d tweede Nassaustraat in de seventies een stel gederailleerde verslaafden en parasieten van de maatschappij. Dat kun je pas zeggen als je zag hoe ze aan losers drug number one begonnen, crack en vooral als je dat smerige spul rookten met hoererende transsexuelen, psychies gestoorde hoerenjongens, dwangmatige travestieten en gillende relnichten geplukt van doorweekte bedden in smoezelige achteraf hotelletjes in de Warmoesstraat te Amsterdam.

Een paar junks in het atelier complex staken mijn studio in brand. Zonder enige aanleiding. Vriendjes van de contraprestatie knoeier Ernst Jan Engels,  neukie van de auteur Gerard Reve.

Ik gebruikte mannen en vrouwen niet als wegwerp artikel om mijn externe secreties in kwijt te raken.

Snotlappen, meer zijn zij niet in suspecte milieus en zij maken het daar zelf naar.

Klotsende vleeszakken verschrompeld vel, gevuld met bloed, zweet, tranen, stront en pis, dicht geknoopt bij de navel. Zo zien de existentialisten de mens. Ik niet. Als creationist geloof ik in de schepping.

 

Wat trok U aan in deze helse sferen?

 

Simpel. Ik kon niets anders vinden dat verder van de griffermeerde gezindte af stond dan deze mensen die maar liefst man en vrouw tegelijkertijd zijn en dat uit vieren op allerlei manieren en ook nog eens verslaafd aan drugs en alcohol, maar vooral aan de snelle sex zijn. Gevaarlijk leven waas hun devies. Ik vond het vies.

De homosexuele broer van een gereformeerde brave E.O. producent H.  was HIV positief en lag in een New Yorkse flat weg te rotten op een matras op de kale beton vloer met als enig meubilair een zwart leren zweep en een paar handboeien naast hem.

Het handvat van de zweep was tevens een dildo dus het was werkelijk een multi functioneel instrument uit het sadomascochistiese pain en pleasure assortiment. Ik kies niet voor die ambiance. Het is treurnis alom. 

Bij mijn jongste dochter in Nijmegen hangen de handboeien aan de trekker van de plee. Met liefde binden zij elkaar vast aan de bril.

Vreemde streken en merkwaardige genoegens.

Mijn oudste dochter heeft zelf met panter bont gevoerde handboeien. Het hoort bij het disco wezen en de moderne omgang van de jeugd.

Mijn afdalen in de hel van de gerformeerde gezindte was A Dogs Day Inferno en daarom ook A Hell Of A Job. Dieper in de perverse waanzin kun je niet afdalen dan ik heb gedaan in de achter liggen de jaren.

Ik zeg daar op tegen elke liefhebber van het kinky genre: At your service, but not for me!

En kniel neer, sla de ogen naar de grond en vang prevelend de lippendienst aan in het gebedsbankje!

Alleen als de ander een beetje appetijtelijk is, anders geef ik de pijp aan Maarten!

 

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.