Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
17 mei 2014, om 08:23 uur
Bekeken:
345 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
211 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Op de schouders staan van Groten"


Beste Huub,

Vier emmers met een zak zout en maar door emmeren in brede commissie gezien de rejakssies van derden blijkt weer eens uit je mail èn op je weblog waar ik openlijk schande van moet gaan spreken als vier emmers met een zak zout een metafoor voor de mens en je tegelijker tijd met de gevlochten mattenklopper de mantel uit zou moeten vegen ware het niet dat ik de Man ben van de Onuitsprekelijke Vrede die ik maar liever niet uit spreek anders is er weer stront aan de knikker en is de onuitsprekelijke vrede niet langer de onuitsprekelijk! Krishnamurti dus met die lullige bril, die heel wat poen heeft opgebraacht op een veiling. Al die modieuze salonsocialisten uit jouw kunst kringen dragen ook zo’n Harold Lloyd bril trouwens.

De onuitsprekelijke vrede dus die stront aan de knikker oplevert hadden we het dus over.

Hetgeen jij wilt voorkomen en ik ook.

Helaas bij jou uit een Rooms, dus dualistisch motief, bij mij uit een knoertharde, lineaire calvinis tische, extreem rechtse instelling ten opzichte van de unisex, concurrent van het Nuon en de Essent en langzamerhand een grote speeler in het veld. Ik hoop dat je begrijpt waar ik heen wil. De man van het gas dus, maar laat ik vooral niet van mijn apropos af stappen anders houdt alles op vanzelf.

Enige animositeit ten opzichte van hen die mij omringen ken ik toevallig niet, dus waar het hebben we het over! Helaas voor de o-zo-gevoelige maatschappelijk bewogen echt artistieke collegaatjes als Sies B., Harmen A. , Sjoerd d. V. en andere gewetensvolle omstanders met een broek vol mede dogen voor de naaste zo lang het percenetage opdrachten op levert, ken ik mijn kwaliteiten en zal mij niet verliezen in de vlucht naar voren; de agresssie dus waaar over wij het hebben. Ook niet in de vlucht naar achteren; het escapisme, want poep is krachtig en pis is limonade-achtig en van achteruit hollen word je moe.

Waar het plafond van menig overgesubsidieerd staatskunstartiest eindigt, begint nou net mijn vloer als erudiet . Ik weet mij op de schouders te staan van de Groten die mij voor gingen. Wortel schieten.

Het was zo mooi; jaren geleden zit ik op een zonnige middag met mijn gade op het terras van Wouters te epibreren en uit me neus te vreten tussen een contingent boertjes waar de landelijke lucht vanaf sloeg van onder op uit de wit uitgeslaagen gulp en aan een andere tafel ontwaarde ik een stoot kortgeknipte, grijze kuttenkoppen in tuinpakken op Donald Duckschoenen, ik geloof dat Martine B. die later weer zuiver heteroseksjuweel op de graat is geworden en daarom van de weeromstuit in Lelystad ging hokken om niet langer op te vallen maar dat geeft allemaal niks, want wie hou van mekoar.

Ik keek de andere kant op vanzelf gesproken op dat terras en nadrukkelijk niet naar die potten tiepe Bet van Beeren op de Norton en de BSA, je weet wel op de Zeedijk, als die een dot gas gaf begon ze me toch te ronken uit alle in- en uitgangen, geen manlijke heteroseksjuweel durfde dan bij haar in de buurt te komen door de fijnstof en roetmopvorming.

Waar viel mijn oog die middag vanaf het Wouters terras verder nog meer op?

Helaas op een bebaarde Haarbal aan de overkant van het terras waar een op het eerste gezicht gesubsidieerde kunstartiest zijn brique kar had geparkeerd, in wie wij de overbetaalde teken leraar Henk P. herkenden, die nog steeds niet kan tekenen of schilderen, dus er voor het gemak les in gaf aan een schooltje om de staatskas een stuk droog brood af te dwingen zoals al die tekenleraren, die te stom zijn om voor de duvel te dansen.

Henk was tot mijn stomme verbazing bezig een onwillige donkergetinte Afrikaaander in zijn auto te douwen, een heer die duidelijk tegen stribbelde en helemaal niet door Henk gered wilde worden. Het was in de tijd de grote mode onder het artistieke provinciale tekenlerarentuig van de NHL om compassie met de gekleurde medemens te hebben die zo nu en dan de zaak besodommieterde door zonder verblijfsvergunning onder te duiken, hoorde ik van mijn wederhelft.

Echt een hobby voor tekenleraren.

Henk vertelde het in de pauzes aan die Tehatex mafklappers en zelfgebrejen mafkutten van het instituut Ubbo Emmius (de latere NHL) vele malen onder het genot van een bakkie leut uit een wit plestikken bekertje.

Henk noemde zichzelf een sociaal verzetstrijder naar de mode van de tijd en liep met een gevechts alpino stijl Che Guevara rond. Friesland liep altijd al vijftig jaar achter. Niet veel later toen succces uitbleef met zijn kinderlijke krabbels op papier zocht hij het in kringen van de EO en Christian Artists waaar hij met medewerking van de directie van Christian Artists Leen en Ria LaRivière mij en mijn echtgenote uit wist te werken op gristelijke grondslag. Het is altijd goed om achter de evan gelische en fijngrifffermeerde zoet sappige, op de smoelen gemetselde glimlach, de ware bedoel ingen te ontdekken van die drop lullen.

 

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.