Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
17 mei 2014, om 08:19 uur
Bekeken:
311 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
172 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Over de schilder Kik Zeiler"


Fragment uit het gesprek met FRITS ABRAHAMS:

 

Figuratieve schilders is vaak groot onrecht gedaan. Ze werden geboycot en genegeerd door musea en kunsthandelaren.

Kik heeft er zelf over gezegd: ,,Het modernisme was te kwader trouw door stelselmatig mensen die wat anders wilden weg te schreeuwen, te verbieden. Iets wat je zelf niet kunt, wil je bij de ander verbieden. Iets wat je in jezelf doodt, wil je ook bij anderen doden.’’

Kik vertelde mij hoe hij als jonge man vrienden kwijtraakte met wie hij kunstgeschiedenis had gestudeerd. Toen hij hun zijn schilderijen toonde, haalden ze hun schouders op. Ze negeerden zijn werk, ze weigerden te kijken. Dat heeft hem diep geraakt, en ik kan me dat goed voorstellen. Ik zeg niet dat je van het werk van Kik Zeiler móét houden, maar als je niet ziet dat hier een bezield vakman aan het werk is, ben je stekeblind. Dan laat je je te veel leiden door de wanen en modes van de dag.

Kik heeft zich altijd strijdlustig tegen deze vorm van miskenning gekeerd.

 

fred van der wal :

 

De conclusie van Abrahams zowel als Kik onderschrijf ik van harte:

In de jaren 60 was je als figuratieve jonge schilder een outcast, langharige, in met verfspatten besmeurde spijkerpak gehulde heel of half gedrogeerde abstracte klodderaars compleet met Sjon Lennon brilletjes en Ibizalaarzen kregen de beste huizen, ateliers, reis- en werkbeurzen, kwamen moeiteloos in de BKR, verdienden zwart soms tonnen bij, één van die grappenmakers, de plat Amsterdams pratende (dat hoorde er bij) Jan S. bezat als communist vijf gerestaureerde panden maar trok moeiteloos een BKR uitkering die gerelateerd was aan de bijstand, dus is het erg vreemd dat zo iemand huizen kon bezitten. Ik heb met die man nooit een woord willen wisselen omdat ik minachting voor zo iemand heb.

Ik heb elke centimeter moeten bevechten in de jaren zestig en zeventig.

De jaren lange tegenwerking van zogenaamde collegas is massief en massaal geweest. Wie Fidel Castro zei te bewonderen of Mao was eind jaren zestig goed voor ruimhartige reis en verblijfkosten op Cuba door CRM gefourneerd. Ik vond die salonkommunisten potentiële landverraders. Een soort nieuwe NSB-ers. Linkse fascisten en linkse Nazis. Bij sommigen lag een cursus Russisch op de salontafel, omdat ze dachten dat de Russen wel snel zouden komen en dan konden ze gelijk de bestuurlijke posten betrekken. Voor die houding en dat streven kan ik alleen maar mijn afschuw blijven verkondigen.

Elke illusie ten aanzien van mijn beeldende collegae is mij vreemd.

Denk niet dat de figuratieve en realistsch werkende collegaatjes een haar beter zijn. Dezelfde lafhartige groeps haaien mentaliteit kenmerkt ook deze categorie.

 

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.