Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
13 mei 2014, om 10:14 uur
Bekeken:
348 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
217 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Zij willen rusten in m'n derde oksel..."


 

Aan wie voelt Fred van der Wal zich als beeldend kunstenaar al jaren verwant? (deel 1)

 

Voor alle webloggers die ook wel eens willen weten van wie, wat waar en hoe of wat over de dingen die voorbij gaan en weer terugkeren in het kunstenaarsplantsoen. Een leergang voor de jonge collega en de oudere werkonbekwame uitkeringstrekker met ambitie

 

Aan geen enkele kunstartiest voel ik mij verwant, want het is absolutely lonely at the top zoals Randy newman zo treffend zingt bij zijn effectieve piano klanken, waarmede mijn exclusieve positie om die reden dan ook onmiddellijk mee verklaard wordt en volledig van top tot teen ten voeten uit is neer gezet.

Door wie, vraagt U?

Moet U dat nog vragen ook?

Door mijzelf natuurlijk en door niemand anders.

Ik weet wie ik ben en waar ik voor sta.

Dat kan ik van al mijn collegaatjes niet zeggen, behalve van de man met de sombrero en de nog steeds heel veel belovende Isis Nedloni die ik nooit meer zoals in het begin  Ibis Neokoloni zal noemen met de hand op mijn hart.

Zonder hand op het hart natuurlijk ook wel, dat spreekt vanzelf, maar dan is het van hart tot hart! Als iemand zich heeft waar gemaakt dan is het Isis wel en bovendien met een gloed, een passie in woorden en met verve in beeld.

Het zijn er maar een paar die het aardig doen, maar dan vooral niet in de streng christelijke hoek van Christian Artists en Art Revisited of in Friesland, want die liggen op elk terrein mijlen achter in de rat race, die zijn van nature in hunne indolentie al niet vooruit te branden, zonder dat dat je ze een mud Spaanse, groene pepers in hun ondeugende, immer geurige bibsje douwt en daar voor de zekerheid gelijk een fikse voetzoeker of een gillende keukenmeid aan vast bindt en aansteekt met een Cubaanse sigaar om politiek correct te blijven.

Misschien dat ze dan met een turbotietvaart vooruit schieten. In tien seconden van nul tot honderd kilometer.

Ja, wie wil dat niet?

Progressie maken.

Het griffermeerdendom en die evangeliese E.O. jubelaars als dat vroeg oude belegen meisje B. en die hysterica Tante T. hebben geen enkele voeling met beeldende kunst, dat is bekend.

Ku(ns)t met peren in die kringen wat de klok slaat.

Zo hoort het ook.

Wat zien ik?

Ik zien niks!

Ook niet door mijns epciale roze gekleurde bril met de dubbelfocus glazen. Behalve de obligate gratuite rotsooi van dat legioen aan tekenleraren afgebeeld in afschuwelijk vorm gegeven griste lijke periodieken…en reactionaire blaadjes.

Soms schaam je je wel twee minuten dat je kunstenaar bent en denk je; in plaats van uit gloeiend heet gestoomd vilt eindeloos maar vormeloze hoedjes te trekken voor kleine meisjes is economie lessen geven aan het VMBO te Zeist ook een mooi vak met een puik ABP pensioen en een klein va kantiegeldje om het flatje te kunnen blijven betalen, hè, Cat!

Nu nog maar twee jaar voor de grote finale van het ambtenarenpensioen en dan kun je ook in je kist kruipen, een hele geruststelling, want de gas- licht- en gemeente lasten verdubbelen met het jaar in Holland verneem ik uit de pers waar ik al zo lang afstand van heb genomen omdat ik veelal buitenslands verkeer…daar wil ik mij verder niet op laten voor staan, maar onderdehand!

Prima hoor dat ’t onderwijspersoneel flink afgeknepen wordt van staatswege en moet doorwerken tot d’r lui zullie d’r zeventigste als ze al lang krom van de rheuma staan en stapelgek aan hun moeie kop zijn getetterd, mij hoor je niet, alhoewel het een kolerebaan is, maar mijn Godt; als je ook zo moet leven ging ik zelf nog liever vandaag mijn neus flink ophalend aan het biogas om ten onder te gaan in een wolk van euforie! Héééérlijk gewoon!

 

En aan al die achterhaalde, gristelijke periodieken op kunst en kultuurgebied, daar werken trouw ens heel onbenullige mensen aan mee.. dat zijn van die familiebedrijfjes waar heel wat subsidie in om ging. Vooral lui uit Rotterdam, maar ook uit Kampen of Aduard, waar niets goeds vandaan kan komen. Ik wil geen namen noemen, dat heb ik de redactie van de Volkskrant beloofd met de hand op het hart en belofte maakt schuld.

 Tekenleraren kunnen van huis uit niets, daarom werden ze ook tekenleraar, zoals leraren Neder lands allemaal gefrustreerde schrijvers zijn. Ze produceren alleen uitgekauwde  didactische histo rische feitjes! Origineel? Op geen enkel gebied. Read my lips! Kus mij-kiss my ass- met een broek vol liefde voor ik sterf! Ik blijf aan Uw lippen hangen en dan is het echt slikken of stikken als ik U vacuum zuig. Als artiest ben ik voornamelijk oraal gefixeerd. Woordbraken zum Kotzen aan toe.

 

Er kwam hier vorige zomer de griffermeerde DiepFriese tekenleraar J. langs om eens even pools hoogte te nemen met zijn ouwe kutbus, zo’n aftandse tweedehandse truttenschudder uit gegolfd blik, een rammelende Renault of een Citroën van veertig jaar geleden, waar een enorme rookpluim van achteren uit kwam. Een bus waar wijlen Heer Reve indertijd in huisde.

 J. vond ons huis veel te groot en het park er omheen daar kon een eenvoudige tekenleraar sowieso wel eens in verdwalen en ons wagenpark beviel hem ook niet zo, dus hij is heel gauw weer terug gegaan om verslag uit te brengen aan al die griffermeerde lulletjes die achter mijn rug om mij al sinds 1963 beledigen, beliegen, beleuteren, belatafelen, besodemieteren en belasteren, maar toch ontzettende veel van de Heere Heere blijven houden en die van nature het liefst met hun hele hebben en houwen in mijn derde oksel zouden willen rusten, maar die is niet langer vacant.

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.