Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
12 mei 2014, om 15:34 uur
Bekeken:
428 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
183 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Het leven is één klaar komen, zei Hans Wesseling..."


 

Het leven is één klaar komen, zei Hans Wesseling

 

Spreek mij daarentegen niet langer van de schrijnende problematiek van moeizame cohabitaties onder de groep verzuurde, heteroseksjuwelen gristenen op mufzuur ruikende stoffige zolders met los liggende planken -voor je het weet heb je een spijker of een splinter in je reet of door je bal len als er al weer vrachtverkeer door de nauw Gasse dendert- maar dat toch nog altijd veel liever dan de vrolijke, lachende, onbeschermde, tegen natuurlijke sex in duistere Achteraf boekhandeltjes na sluitingstijd in het homo pornohoekje, gevolgd door onbegrijpelijke uitstapjes naar treurige lokaties als Voorthuizen en omstreken, bezoekjes aan smerig saunas, maar ook tripjes naar de aldaar ge vestigde naburige neder zettingen der autochtonen, alsmede bezoek aan de koffie ochtenden bij zang en dans van Jantje Smit in door de overheid gesubsidieerde verzorgingstehuizen vol incon tinente mummelende bejaarden, die op zullie d’r eigenste uit werpselen ondanks alles toch vrolijk en joelend door de gangen blijven glijden en binnenkort van staatswege allemaal ab gespritzt worden als bepaalde kringen hun zin krijgen. Ik ben er onder dehand toch zwaar op tegen om daarmee de gunsten te winnen van wel doorvoede politiek correcte lezertjes, waar ik achter hun rug om een lange Pinokkio neus tegen trek. Ik heb geen rechtse sympathietjes maar ben wel voor een fatsoenlijke maatschappij en aanhanger van de idealen van de Burke Stichting, het laatste bolwerk van de Wes terse Beschaving. Opgeruimd staat netjes, zegt men dan wel eens als ik het over de Club van Tien Miljoen heb.

Geen gelul. Lebensraum is een zwak excuus. We weten waar het alle maal toe leidt als we in een vecht maatschappij belanden! Als in de tijden van weleer? Het Grote Lijden van de Yid. Het wordt snel duister om ons heen. Wie zal dat nog durven ontkennen? Ik pleit voor een humane sa menleving waar plaats is voor alles en Iedereen in een New Babylon alwaar het huwelijk niet meer al worden gevon den, want huwelijk rijmt op gruwelijk en op afschuwelijk. In de pauzes van een optreden van Jantje Smit om de tijd te doden is daar dan nog het verleiden van het ziekenhuis personeel van de vrouwelijke zo wel als de manlijke kunne en het is een kunst an sich voor de outsider om die tot interaktie te bewegen.

Man of vrouw? Verschil is er voor mij niet. Een gat blijft een gat, zegt een mij bekende auteur en anders stop ik ‘m wel even tussen de draaideur en geef die een hengst.

When the shit hits the Van. Ben ik ook op tijd klaar.

Het klinkt groof, maar zo is mijn realiteit. Het leven is één klaar komen, zei Hans Wesseling mij eens en toen verslikte ik me toch in mijn glaasje Ranja met een rietje van Sophietje. Orgasties leven dus. De bittere werkelijk heid buiten sluiten. Liefde is niet altijd tijdverlies. Een mooie jongen komt altijd aan zijn trekken. Al die verplegenden zijn mee levende tiepes die er wel pap van lusten, dus waarom zou je er dan als gezonde Hollandse jongen zoals ik daar geen gebruik van maken?

Vooral als het gratis is of van het fonds gaat. En wordt er ergens toevallig een Domkerk afgebroken dan doe ik van harte mee. Ik schuw het eenvoudige handwerk geenszins. Want als de algemeen beleden gristelijkheid naar de ratsmodee kan worden geholpen door mijn initiatieven zal ik het niet laten. Zo’n stenen gebouw is een misselijk makend achterhaald sym bool van de aloude leerstelligheden der verkrampte voor vaad’ren die het vaste woord van hun behoud hebben verkwanseld en verstjeerd tot een holle, dode religie, gestold in een hoop bakstenen, mag ik misschien even gatverde gatverdamme zeggen zonder dat U mij euvel duidt?

De kerken zijn toch de terreur instituten van de geest! Religie verworden tot een sentimenteel humanisme en ongebreideld winst bejag. De ver wereldlijkte kerk afgebroken tot op de fundamenten en dat is goed, héél goed. Mij zult U niet horen!

Voorbij, voorbij, die mooie zomer. Ausrotten die hap. De beuk d?r in! En dan noemt men mij in fijn gristelijke kringen een arrogante, ordinaire patser, een groot zondaar voor het Aangezicht des Heer’n en een proleet met een verwaten smoelwerk omdat ik zonder rijbewijs al jaren Mercedes rijd uit de duurdere klasse en mijzelve op de glad geschoren Zeven Heilige plaatsen parfumeer met Chanel Egoïste of Opium van Yves Saint laurent?

Gotsalmeliefhebbe! Wat blijft mij verder over? Wil U soms uren lang aan mij ruiken? Iets anders kan ik er niet op zegen! Maar onder de rechterarm dan wel de loodzware Statenbijbel met de  koperen sloten.De sleutel is gebroken, dus moesten we maar even naar Engeland varen met de Ho vercraft, want ik weiger te vliegen met die Vliegeraar van Kale Khaled of door die vermaledij de tunnel te gaan die binnen kort toch wordt opgeblazen door terroristen in het kader van de multiculturele integratie. For sure.

De psalmbundel vanzelfsprekend in de Oude Berijming op het voorhoofd gebonden met de lederen gebedsriemen. Interreligieuze visie. Zo ram je de Bijbelse wijsheden dr in op sadomasochistiese wijze.

Veel klappes, de riemen, de zweep, de boeien en de ketenen, exclusieve dameslingerie aan je lijer, daar teken ik voor, zwart satijnen lakens om onder te liggen zweten, gouden of zwarte kaarsen, kundig bind- en tuig werk doen een mens zo ontzettend goed. Wie niet horen wil moet voelen. Eventueel ten dode toe, maar liever niet. We moeten niet kinderachtig wezen. Een enkeling geniet als hij ziet hoe een leeuw een dikke zwarte Boebe in zijn kaken mee sleurt en het doffe afscheuren van vleespartijen een aanvang neemt. Ik geloof dat men dat wel moet zien te voorkomen. Gothic heeft wel mijn grote belangstelling. Zwarte romantiek. Loeiende klokken. Liemburg mien lân. Stenen, vochtige, duistere kerkers gevuld met windjammers.

Rammelende ketenen. Winden die om de rotsen waaien. Stehgeigers met smeltende violen, die jammerhouten die de walsjes van Strauss, totaal in houdsloze muziek, door zagen alsof het niets kost! Hoor ik daar al weer een ruft of is het de rollende donder? Heisse Nächte und Schwarze Nylons. Laten we het daar maar op houwen!

 

 

 

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.