Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
9 april 2014, om 08:18 uur
Bekeken:
396 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
190 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"...want gotbewaarme als calvinisten uit de krammen schieten! (3)"


 

…WANT GOTBEWAARME ALS CALVINISTEN UIT DE KRAMMEN SCHIETEN EN EN EINDELIJK EENS LEUK GAAN DOEN. DAAR IS DE CANDY, DE TUK EN DE CHICK NIKS BIJ ! ! ! (DEEL 3)

 

…want gotbewaarme als calvinisten uit de krammen schieten! (deel 3)

 

 

Declameert met overslaande hysteriese aanstellerige nichten stem: Men heeft tegenwoordig zwaar behaarde, en loodzwaar bebaarde denkende sociowerkgroepen, nodig om mensen aan te sporen tot een zelfvernietigende zelf verwezenlijkende zelfverwerking in groepsverband, die voor ons, de lui van de rock and roll en de kelder artiesten van de Underground, als vanzelf kwam.

Waarom ?

Omdat wij niet bij een zuchtje tegenwind omvielen maar gewoon meebogen en door gingen. En de vorige generatie met hun optimisme: ”Liederen van de NSB, kun je nog zingen, zing dan mee ! ”

En hoe het door de straten van Hilversum schalde met trommels en trompetten!

Een vrolijke tijd .

Journalist Willem Waterman beweerde altijd van achter zijn befsnor als hij dronken was dat hij zo veel Joodse vrienden had, die allemaal bij hoog en bij laag vol hielden dat ze nog nooit zo gelachen hadden als in Auschwitz . Die Witz behoort dan tot de categorie Zwarte Humor .

 

Magdalena: Nou ja jongen, ik word altijd vreselijk geïrriteerd, vooral in Friesland, als ik al die onzin hoor: kunstenaar, meesterwerk, broek vol zilverwerk, eerbiedwaardige eeuwigheid swaarde, Dziezus Kraajst! Stop die woorden maar in mijn reet en hou er dan een vlammetje bij, dan blaas ik het allemaal weg!

Ik hààt die woorden.

Al die knakkers uit de Renaissance, dat waren ambachtslieden die gewoon als rauwdauwen op een stuk marmer stonden te beuken of een stukje schilderden en daarna zich het leplazerus zopen en een wijf of een leuke jongen pakten. Het woord geniale kunstenaar bestond gewoon niet in die tijd.

Ik ben een bescheiden vakman die een tekening maakt of een schilderij, en in de marge absur distische verhaaltjes en dat zo goed mogelijk schrijft. De rest is opgekookte shit. Daar zijn ze natuur lijk hoogst pissig over, onder moderne, gesubsidieerde dikke lul kunstenaars zoals dat groepje rond Huub Mous in Friesland willen ze dat niet begrijpen, daar ligt hun makkes.

Ik hoor nérgens bij, ik wíl ook nergens bij horen, ik ben een éénling en dat wil ik blijven. Géén kulturele kliekjes, géén opgeschroefde verhalen, géén Boekenballen, géén shit, géén intellektuweel gelul; àls ik daar per ongeluk toch in zo’n kliekje beland, word ik dronken van ellende, ga ik vloeken, schelden, schreeuwen, met armen en benen rond mij heen maaien.

Zélf ben ik van geen enkele importantie; je moet mijn werk leuk vinden of niet, dat maakt mij helemaal niets uit, maar je moet niet in mijn smoel glimlachen en achter mijn rug tijdens een opening van een tentoonstelling mijn werk be lachelijk maken zoals die fijne Groningse me neer Rommrt Bonnstra flikte en dan kijkt zijn lieve vrouwtje Henriët er van op dat ik ‘ m de deur uit heb getrapt.

En of ik er nu een mooie vriendin op na houd, of af en toe aan mijn ballen krab of me laat neuken door een mooi wijf met een voorbinddildo voor,  gaat het luizige, pluizige kunstpu bliekje in principe toch geen sodemieter aan, eigenlijk.

 

't Is met mij zo geweest dat mijn kunstwerken altijd eerst door galeriehouders en museum directeuren geweigerd werden omdat zij ongewoon in het genre waren. Zo nu en dan komt de intelligente, wel bespraakte kunsthistorcia Jacqueline Couvee uit Utrecht hier kijken en zegt : wat jij maakt heb ik nog nooit gezien !

En dan zeg ik : Ik ook niet daarom maak ik het, want een ander doet het niet !

't Heeft ook te maken met mijn afkomst. De ene tak van de familie komt uit Noord Frankrijk. Daar heb je nog die los gezongen verftoetsen en puntige potloodstreken, die een eigen leven gaan leiden. Op de automatische piloot, hè!

 

 Het leven in de Bourgogne is ontspannen. Terwijl, boven de Moerdijk, daar gaat dat allemaal op één monotone calvinistische domineesdreindreun door. Stijve Jezussen uit Kampen, Friesland en Groningen zijn het met hun fatsoensmoraal! Die Noordelijke kerkgangers van de behoudende fundamentalistische stroming hebben ook dat boertige, houterige. 

De taalgrens ligt voor mij bij de rivieren, maar is ook een grens van een sociale code.

Boven de rivieren verandert de instelling van de meeste mensen, behalve van Zoenvis, die dansend door het leven gaat met veel muziek !

Taal is muziek. Je moet de kadans horen lopen.

Echt zo van Kedeng Keding.

Ik bedoel van Lekker Ding, lekker Ding.

Beeldende kunst gaat over structuren. Wie niet structureert is voor mij een fantasieloze klerk! Die vlotte subisie boys met de laatste mode designbrillen die allemaal met een digitaal came raatje rond lopen met een air van wij maken kunst, hun fotoboekjes worden binnen tien jaar vergeetboeken. Modieuze flut !

Het bezwaar dat ik vanuit de Bourgogne tegen Nederland van boven de rivieren heb, is dat alles hier verziekt wordt door die grimmige, calvinistische ruzie en rotsooisfeer.

Elkaar bestrijden, afmaken, smiespelen, intrigeren, de jaloezie, de kinnesinne en de rancune, dat is mij gotzijdank allemaal vreemd…

 

 (wordt vervolgd)

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.