Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
29 maart 2014, om 17:55 uur
Bekeken:
463 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
238 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Zure liezen, geurig reetje en natte benen (deel2)"


 

De strips Oxazepam en Diazepam om kalm te blijven. Zonder die tabletten zou ze met liefde de halve afdeling van het redactie secretariaat in mekaar rammen en de ogen van GeertJan, chef internetredactie uit zijn kop krabben, maar eerst zijn bril met een liefdevol gebaar afzetten om vervolgens op de grond aan splinters te trappen.  Alleen baas Beer Broertjes zou ze sparen, die had een zwak voor haar na de dertiende kerstborrel. Eerder niet. Hij moest een beetje wazig zijn voor ie los ging.

Ombudsman Thom Gemeen kon ook een paar rammen krijgen voor zijn opgetogen babyface vurrukkulluk bek.

Arbeidsconflict.

Vloog er binnenkort ook vast uit door die kop.

Net goed.

Een kinderwens kwam plotseling in haar op toen Beer Broertjes voor haar troebele geestesoog voorbij trok.

Een warm gevoel.

Vlinders in haar buik, vlammen door haaar kut.

Kon je zo hebben als overgeschoten vrouw.

Was ze maar de moeder van een weblogger. Zo’n klein Beertje met broertjes. Kindergekrijs. Poepluiers. Stront met de buren.

Toch maar effe het web opduiken via de Dell naar Wayne of naar Facebook.

Een late chat met Fred, een mail met Neel. Misschien was Marlène Duivendak-Rotgans of Sjoukelien Galoppe in het Veld met haar nieuwe motor er nog.

Of die gast van het gas die een eigen fittersbedrijf had in de Pijp naast otomatiek De Vette Bek.

Bertus Stijgerpijp met vennoot Tinus Tusssengas.

Firma Beun & De Haas. Joviale dikzakken van 120 kilo. Reed wel effe een nieuwe Porsche dankzij het witwassen voor de plaatselijke drugsboeren.

Zij in een derdehands Panda als intellektjuweel. Dat kwam er van als je aan lager wal raaakte en filosofie wilde gaan studeren. Alsof dat het wereldraadsel voor haar zou oplossen.

Ze kon het nog beter bij Fred aan lager Wal op zoeken, had ze meer lol bij een pot pils en als ie niet onder tafel haar binnen twee minuten ging bepotelen kon ze altijd nog naar de Alles Okee Kits Bar om zich te laten versieren.

Kwart voor twaalf.

Kon ze nog iemand bellen?

Slecht idee.

Een weblog opstarten? De grootste sukkel kon het. Als die kunstartiest Fred van der Wal het kon met zijn befbaard, dan kon zij het ook.

Binnen een kwartier was ze binnen.

Lay out? Nieuwe header?

Niet nodig.

Het hoefde niet zo mooi te worden als het weblog van de omstreden Isis Nedloni godin van de rozen.

Eén Isis was genoeg.

Rozen? Volgens Freud kutten op steeltjes.

De negatieveling.

Wat zijn nou kutten op steeltjes?

Zend mij de rozen en hou jij de dorens. Een boek over moderne sadomasochistche life style. Boeiend.

Het lettertype nam ze Times New Roman.

Lekkere, leesbare ouderwetse, degelijke krantenletter met vriendelijke uitstraling. NRC sfeertje van vijftig jaar terug.

Ze had de pest aan de Arial. Te kaal, te niets zeggend, te zakelijk. Echt iets voor de Story. Ver domme, voelde ze daar een knobbeltje of was het een teek door dat werken in haar moestuin? Nee, het was een verdwaalde gebakskruimel.

Een header?

Te veel werk.

Een zweepje als avatar?

Nee, teveel refererend aan Fred van der Wal en het SM genre waar ze van gruwde. Vanillesex en dan nog met mate kon haar bekoren, misschien mmoest ze het toch eens over een andere boeg gooien.

De snelle wip met de een of andere voor de derde keer gescheiden vlaflip uit de kroeg was ook niet alles.

Een maal per week en daarna met de poes onder de doeszj.

De walging weg spoelen.

Love is just a four letter word. Zure liezen, geurig reetje en natte benen.

Ze wilde schrijven over Het Navolgbare Leven Van Een Weblogger.

 Een novelle. Makkelijk zat! Het was toch ook standaardprocedure op het Web? Iedereen lulde iedereen na. Een plaatje bij een praatje.

 Kutfotootjes bij geouwehoer.

 Die weblogs; het was allemaal onderdrukte sex, sex en nog eens sex. Een verkapt huwelijksburo noemde vriendin Anneke het. Ze had geprotesteerd. Als ze het wilde vergelijken met sex was een weblog toch meer droogneuken. Isolement. Geschikt voor binnenhuiskamerfilosofen en uitgerangeerde academici met psychische problemen.

 Je had al klupjes op websites die met elkaar zeilden op zondag.

 Voor toe warme sjokola en een appelpunt uit de diepvries.

 Burgerlijker kon niet. Truttiger ook niet.

 Of ze voerden sketches op in de stijl van Freek de Jonge tussen de schuifdeuren. Gelachen dat ze hadden! Alleen de bouvier van Martine bleef tijdens de voorstelling blaffen, dat zenuwebeest. Je zou ‘m de ribben door zijn vacht schoppen en daarna de plomp in kwakken of aan de vivisectie geven.

 Eigenaren van honden gingen op honden lijken. Het begon met onwillekeurig een doorrookte, lage gutturale stem aan te kweken. De blafhoest bij hondenweer. Daarna hondenbrokken vreten.

 Hondje kennelhoest?

 Baasje broekhoest, vrouwtje woest!

 Hondje hondsdolheid?

 Baasje last van de temporale voorhoofdskwab!

 Hondje ziekte van Weil en anus drab?

 Baasje extra bloedgeil en achterklap zoekt bij vrouwtje heil!

 Ziekte van carré? Last van dichtgeslibde snee.

 Baasje dunne reetkeeskakkitis op de wc!

 De komende dagen meldde zij zich ziek. Het weblog was belangrijker. Stond om 6 uur op. Statistieken bekijken. 3500 pageviews per etmaal. Via IP tracker achterhaalde ze sommige reaguurders. De wereld ging voor haar open. Weblogborrels bij de vleet, afspraakjes, secret manoeuvres in the dark. Knisperende nylons, waar bij kou in de lucht de electrische vonken door de statische electriciteit van af vlogen. Elkaar bepotelen onder tafel. Ze begon van de weeromstuit weer repen sjokola te vreten en de pukkels kwamen al weer aardig op. De weblog fever. Peggy Lee. Fever. Wat hield ze van die stem, maar wie hield van haar? De stembus? Een appelbolus?

 De eenzame blogger? Bestond ie wel? Ze geloofde er niks van. Knakkers die zich op het weblog zielig voor deden en vol gevoel over hun tranen trekkende eenzaamheid in dichterlijke taal presenteerden. Venerische liegbeesten tot en met. Ze wilden maar één ding. Je plat lullen. Er in, drie keer Ho Ho Ha Ha roepen bij het klaar komen, vierde keer er uit, omdraaien, een roffelende scheet laten, als dank voor het aangenaam verpozen, onder het bed de schillen en de dozen, kleenex, durex, de dubbele tarzan dildo van gel met LED verlichting om bij in slaap vallen en te snurken met open bek.

 Voor je het wist had je via het weblog zo’n besmetbak met powetiese neigingen te pakken en kon je weer naar de lullensmid om een paar honderdduizend eenheden antibiotica in je bil laten spuiten. Weer een paar putjes erbij in je sinaaspappelhuid. Ze was toch geen wegwerpartikel?

 Life was full of strange surprises, mailde een jonge lector uit Groningen waar ze net kennis aan had.

 Ze had hem gemaild met de vraag of lector hetzelfde was als het eerste woord in Luctor et Emergo. Hij had geantwoord dat hij homerisch had moeten lachen en Zeeland nog wel eens onder zou lopen door de Klimat wechsel als het aan het nivo van haar algemene ontwikkeling lag. Afgeserveerd.

 Homerisch, had zij zich afgevraagd. Wat is dat nou weer? Iets met homos? Maar even op Google opzoeken. Op haar schrijftafel lag een kleur potlodendoos van het ouderwetse, vijftiger jaren merk Homerunpas. Misschien moest ze het maar in de kunst zoeken…iedere stad zijn eigen kunst schat, elk dorp zijn eigen Picasso!

 

(wordt vervolgd)

 

 

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.