Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
19 maart 2014, om 10:39 uur
Bekeken:
557 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
308 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Afgekeurd voor militaire dienst als 24-jarige in 1966"


OPROEP MILITAIRE DIENST ‘S HERTOGENBOSCH

 

Fred besluit daar op zelf zijn zaken te regelen. Aangekomen in de kazerne te ’s Hertogenbosch weigert hij elk bevel van de sergeants[1] op te volgen, het zijn lulletjes van rond de 20 en hij belooft de zwaar besnorde corpscommandant zodra hij de kans krijgt hem in de rug te schieten, wordt voor straf  één dag ‘achter de wacht gesloten’ (= prima voorkeurs behandeling waarbij Fred als slaapvertrek de beschikking heeft - als uitzonderingsgeval - over een hele verlaten vleugel van een gebouw), krijgt zijn avondmaal door een dienstplichtige sergeant keurig op een blaadje gebracht waarna hij uit verveling paginas uit een handboek soldaat scheurt[2], slaapt vervolgens prima  en tekent goed uitgerust de volgende ochtend in het bijzijn van de ietwat ner veuze commandant van de kazerne papieren in vijf voud waarmee hij op de wet gewetensbezwaren militaire dienst weigert[3].

‘Zulke jongens zoals jij hebben wij hier liever niet, die sturen we meestal voor een opfriscursus naar Nieuwersluis, daar rammen ze dat artistiek gedoe wel uit je lijf’ verklaart de gezagsgetrouwe overheidsdienaar ten einde raad hulpeloos, vraagt weifelend of Fred soms een ‘provo’ is en voegt er aan toe: ’Als je hier ooit nog terug komt zullen we het je zwaar maken, dan schrobben we de plees met je suffe, langharige drugssmoel, dan word je letterlijk onze pispaal, dan trekken we je door, daar zal ik persoonlijk voor zorgen’.

Fred, totaal niet geïmponeerd door  de taal van dienstklopper brom snor, die als een pauw door zijn kamer paradeert met een stokje on der zijn arm om indruk te maken, lacht hem vierkant uit en zegt: ‘Ik heb kennissen in Antwerpen en Spanje[4] wonen, dan ga ik dáár toch naar toe. Terug zie je mIJ hier in elk geval nooit meer!’

Fred (sept. 1966 nog steeds in het bezit van zijn half lange haar en baard, door het rechtse establishment gehate status symbolen van de silver sixties)  krijgt vijf gulden soldij en een vrijkaartje voor de treinreis en wordt per militaire truck[5] naar het station gebracht. Voor hij instapt in de mosgroene truck zwaait hij vol leedvermaak nog even vrolijk naar de andere, meer volgzame, kort geknipte, dulle  dienstplichtigen die in een groene overall met een nummer er op gestikt in de stromende regen moeten marcheren en roept:’Doe maar goed je best, anders kom je nog net zo ver als Fred van der Wal’.

Volgzame sukkels waren het. Een opkomst van 950 recruten, slechts twee protesteren.

Tijdens de treinreis terug naar Heemstede gooit hij in een overmoe dige, vrolijke bui zijn aan stukken gescheurde militaire paspoort en identiteitsplaatje uit het raam en zingt luidkels in de coupé ‘What a day for a daydream’.

Een periode uit zijn leven is voor goed afgesloten. Anderhalve dag militaire dienst! Vijf gulden beloning achteraf! Defensie blijkt een gulle werkgever.

Een zonnige toekomst lijkt aan te breken. Acht maanden later verhuist hij definitief van Heemstede naar Amsterdam.[6] Zomer 1967 krijgt hij na een uitvoerige herkeuring[7] en onderzoek naar zijn sociale achtergronden[8] per brief het definitieve ontslag uit militaire dienst op gestuurd door het ministerie van defensie “vanwege gebreken.”[9]

 

Noot 8: Dhr. A. de Munnik, muziekleraar te Heemstede, Jacob de Witstraat 9,  waar Fred van der Wal tussen dec. 1965 en mei 1967 regelmatig komt omdat hij min of meer bevriend is met de dan al aardig los geslagen wulpse, ravissant ogende biseksuele dochter M., schrijft een brief aan defensie waarin hij de noodzaak van deelname aan de militaire dienst voor Fred van der Wal ernstig betwijfelt. Eveneens schrijft Dhr. R. Scholten, oom van Fred van der Wal, hoofd blo school te Haarlem een soortgelijke brief.

 

Noot 9: Zie afb. dokument. Hij viert in een uitgelaten stemming het heuglijke feit de zelfde avond in café Eylders, Leidseplein, met het 25-jarige exoties ogende, pro miscueuze, maar vrolijke, goed gebekte Leidse pleinmeisje Catharina S.


[1] Zij maken hem o.a. uit voor ‘kuttekop’, ‘hondenlul’ en “gratekut”. Krijgszuch tige en manhaftige, platte taal waarmede men in de zestiger jaren nog ‘echte man nen’ kweekte in het leger.

[2] Vernieling van staats eigendom! Oei! Je bent ‘gevangene van de staat der Ne derlanden’ of je bent het niet!

[3] Gewetensbezwaren kende Fred niet, maar het was de enige weg zo snel moge lijk weer back home te zijn.

[4] De kennis in Spanje was een jonge antiekhandelaar, die Fred van der Wal ten huize van Marlou Witzel in Overveen had ontmoet. In Antwerpen betrof het kon nekties uit de antiquariese wereld. Wie tot zijn 35-ste in het buitenland verblijft is daarna niet meer dienstplichtig, deelt Fred de korpskommandant minzaam mee.

[5] Het idee van een eigen chauffeur heeft de kunstenaar altijd aangesproken.

[6] Inmiddels heeft hij een nieuwe (zomer)liefde ontmoet; de exoties ogende, slanke Catharina  S. Zie fotos.

[7] o.a. door defensie psychologe Bierens de Haan, die later zelf niet helemaal snik bleek te zijn (dus voor defensie een prima kracht) en in een televisie pro gramma beweerde aan ‘helderhorendheid’ te lijden. Aldus zou zij als mallote van uit Amsterdam kunnen horen wat zich in Geleen  af speelt. Een ware aan winst voor de NAVO deze verre afstandsluistervink! Eveneens werd Fred ge hoord in 1966 in het kader van zijn dienstweigerings procedure door de psychia ter Hanrath van het ministerie van defensie te Den Haag. Zij oordeelden in 1966 en 1967 zeer negatief over Fred van der Wal, die door de selektie officier indertijd in 1960 was gevraagd n.b. voor de kommandos te tekenen en behoorde tot de katego rie waar de reserve-officieren uit werden gerekruteerd op grond van de zeer gun stige abozis staat. Voor alles de hoogste score), behalve voor de ogen een 1. Zo zien wij wat de mening van psychologen en psychiaters waard is. Het resultaat zal een S-3 of S-5 zijn geweest. Fred, totaal ongeïnteresseerd in de beweegredenen van defensie nam nooit de moeite de reden van afkeuring in 1967 op te vragen. Volgens een uitspraak in 2001 van de wegens ernstige psychiese klachten in de WAO verkerende in antiek en kunst liefhebberende dierenarts P.W. te L. (dienst plichtig ex-sergeant. Als de Nato het met zulke watjes moet doen in oorlogstijd vreest Fred het ergste voor het behoud van de eeuwenoude superieure Westerse beschaving!), die het met de mensheid als Volkskrantlezer zo goed voor zegt te hebben, is de uit verzetskringen afkomstige Fred zelfs een ‘heel gevaarlijk man’ en volgens een telefoniese mededeling van de snel in snikken uitbarstende ge voelige  echtgenote van deze meneer, Ginnie W. te L. ARBO medewerkster, een  ‘S.S.-er en een moordenaar’. Opgepast dus bij mondelinge kennismaking met de beeldend kunstenaar, lieve lezer!

[8] Dhr. A. de Munnik, muziekleraar te Heemstede, Jacob de Witstraat 9,  waar Fred van der Wal tussen dec. 1965 en mei 1967 regelmatig komt omdat hij min of meer bevriend is met de dan al aardig los geslagen wulpse, ravissant ogende bisek suele dochter Monique, schrijft een brief aan defensie waarin hij de noodzaak van deelname aan de militaire dienst voor Fred van der Wal ernstig betwijfelt. Eveneens schrijft Dhr. R. Scholten, oom van Fred van der Wal, hoofd blo school te Haarlem een soortgelijke brief.

[9] Zie afb. dokument.Hij viert in een uitgelaten stemming het heuglijke feit de zelfde avond in café Eylders, Leidseplein, met het 25-jarige exoties ogende, pro miscueuze, maar vrolijke, goed gebekte Leidse pleinmeisje Catharina S. 

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.