Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
9 februari 2014, om 19:56 uur
Bekeken:
364 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
202 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Schrijven is therapie"


VIJF MAAL ACHTER ELKAAR KLAAR BOKKEN 

 

 "Uitgevers durven mijn werk niet aan, om verschillende redenen. Personeel wilde niet met mij communiceren, ze waren bang voor negatieve publiciteit, ze vonden het moreel verwerpelijk en dachten dat ik bij het minste of geringste de computers door de ramen gooi, de brandende kachel uit de muur ruk en van drie hoog naar beneden over het balkon naar beneden kwak op een zwarte import hongerlappie om daarna in de vergaderruimte de secretaresse vijf keer achter elkaar te verkrachten voorover met d'r kop in een bak pindas om haar het zwijgen op te leggen en als dat niet lukt douw ik er een Mars reep in met wat M& M-etjes er achter aan om ze zoet te houden! Moet kun nen!

 Vijf maal een teef bokken?

 Dat haal ik niet eens! Hooguit vier en een half keer, maar dan moet ik de pijp wel aan Maarten geven. Men beweerde in Oldeboorn dat ik naakt op een opoefiets met alleen een strohoed op langs de Oudebildtdijk fietste tegen de wind in. Helemaal niet waar! Het was met de wind mee! Ik ga daar een beetje tegen de wind in fietsen! Ik ben toch niet gek?

 Ik ben kort mijn twintigste 1991 met het schrijven begonnen. Eerst voor mezelf, om de gebeurtenissen te vast te leggen, later om er een boek van te maken.

 

 BOEK SCHRIJVEN

 

 

 "Je bent schrijver èn schilder of je bent het niet. Hoe schilder, hoe wilder! Hoe schrijverd, hoe sijkerd! En ik schrijf over mijn leven, over wat ik heb meegemaakt. Dat heb ik altijd gedaan. Puur geldingsdrang. Ik ben geen Maarten 't Hart of W F Hermans, ik hoef niets te verzinnen. Van alles wat er staat, is 99,9 procent waargebeurd. De overige 0,1 procent is verzonnen, omdat er altijd een persoonlijke intimiteit is die je met niemand deelt, ook niet met je geliefde. Niemand laat het achterste van zijn tong zien of in zijn doos kijken door Jan en Alleman."

 

 SCHRIJVEN THERAPIE?

 

 "Daar schrijf ik niet voor. Mijn werk gaat niet over de schlemiel in de samenleving, die als brancardduwer in Kennemerland aan de kost moet komen en zich elke avond van pure ellende een stuk in zijn kraag moet drinken met zes flessen geodkope slobber, roowijn van de Aldi of de Lidl, maar mijn proza gaat wel over mensen die zich met tegenslagen door het leven worstelen.

 De beschrijving van die tegenslagen maakt iets interessant.

 Het is zoals Charles Bukowski zegt: totaal niet boeiend om over een geslaagde neuk partij te lezen, want dat gaat gewoon van hop hop hop er boven op, drie keer Héhéhé roepen, vier keer Oooh Oooh Oooh, paar minuten hijgen en voor toe één keer een klaarkomschreeuw van RABIERRELULLLLLLLLLLL in het snoeperige oortje van het naar asem happende onderliggende vrouwtje met d'r gespreide achterpoten, dat heet dan gotsamme liefde, je kan 'm net zo goed met je kurk in een zak cement stoppen, het wordt pas boeiend als die neukpartij mislukt; dat bijvoorbeeld je door het bed heen stort en er per ongeluk een dooie net onder ligt stuip te trekken of dat je l*l driedubbel klapt, in de knoop raakt en je ook nog je penisbotje breekt en je ballen naar binnen schieten zodat je hele geval weken lang in het gips moet met in je gaatje een limonaderietje voor het plassen. Niet direct een katheter van al weer een kilometer maar toch lastig in de overvolle tram als er weer een nicht tegen je op staat te rijen, dan wil zo'n rietje wel eens splijten.

 Je hebt toch niet voor niets je pisbuis gekregen, daar moet je zuinig op zijn, maar je feesttoeter niet alleen met pissen verslijten, want dat zou pas echt zonde zijn. Wat ik schrijf, is autobiografisch. Als ik niet zo'n bewogen leven had gehad, zat ik nu achter de geraniums te verpieteren als al die AOW-ers. Dan was U nooit op bezoek gekomen."

 

 ZORGELOOS LEVEN

 

 "Wat is dat voor onzin? Ik sta er niet bij stil of mijn leven zorgeloos is. Ik leef mijn leven. Als kind werd ik op school getreiterd, maar ik sloeg wel terug. Op de middelbare school knokken tot in het prikkeldraad. Ik werd midden in het schooljaar van de tweede klas lagere school door een opvoeder van school gehaald. Een school waar ik me thuis voelde en tegen mijn zin naar een schoffiesschool gebracht met 52 kinderen in de klas. Zonen en dochters van SS-ers, NSB-ers, zwarthandelaren, Jodenverlinkers, hoeren, pooiers en bajesklanten. Totaal gederailleerd. Dus vluchtte ik in de boeken. Dát was mijn wereld zonder zorgen. Later beoefende ik vechtsporten. Ik heb daar niet geleden in de sport zaal, ik leerde daar overleven, incasseren en uitdelen. Dat is voor de gemiddelde web logger niet te begrijpen!"

 

 

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.