Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
3 februari 2014, om 17:14 uur
Bekeken:
464 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
280 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Wij zijn een kudde lemmingen op weg naar de afgrond...."


 

Gelukkig ben ik de enige niet die lijdt aan ongecontroleerde woede aanvallen, maar soms wordt het mij zwaar te moede.

Alarmerende berichten steken regelmatig de kop op. Ik heb van die dagen dat ik elke verrukt kraaiende pas geboren boreling uit de wieg wil rukken.

Er vallen links en rechts slachtoffers.

Is er iets aan te doen of moeten we de boel gewoon maar de boel laten? En ten koste van hoeveel doden? Leven wij in een tijd die de cultus van de dood heeft omarmd? Ellenlange dodenlijsten doen de ronde in de Amsterdamse onderwereld die langzaam doorsijpelen naar de bovenwereld.

 

Professor Siep Standaarbuiten en Professor Ger Hemelrijk zijn psychiaters in een bekend niet nader te lokaliseren Medisch Centrum West en behandelen patiënten met ongecontroleerde, ongemotiveerde woede aanvallen. Beide medici dragen een verboden stroomstoot wapen in de zak van de witte dokters jas om in geval van 

nood dertigduizend volt door het kruis van een potentiële aan valler te jagen.

Professor Siep: ‘Je kunt het in medischsociaal psychologisch opzicht als een

Groei end probleem zien of je kunt het gewoon negeren en denken; ik kom mijn tijd

wel door met de verpleegsters, die hun kruisje met trots dragen en zo snel mogelijk een ooievaartje willen gaan halen, hetgeen weer een heel ander hoofdstuk is. Ik kan ze daar bij helpen op verantwoorde wijze, hahahah! Meiden met een missie waar we het van moeten hebben met zijn allen, noem ik ze altijd’.

Professor Ger: ‘Tsja, wat zal ik daarop zeggen als kenner van het heel specifieke veld? Je kunt het wetenschappelijk zien of juist niet, dan ga je gewoon om de tafel zitten, pakt een fles dure slobber en zet een boom op.

Jazeker, met vertakkingen! Ongecontroleerde woede uitbarstingen? Schijnen nogal

eens op te treden. Reflexmatig handelen is het beste in die gevallen of een cursus zelf verdediging volgen. Pas na de gedane daad gaat de patiënt nadenken, maar dan ligt er al weer een in het leipespeis. De dader schaamt zich na afloop en denkt:

Wat heb ik nu weer aan mijn fiets hangen? Hij heeft er geen antwoord op en raakt in verwarring. Rieleksende refleksen, hè, die niet uit te bannen zijn dat zijn nog de mooiste reflexen.

Professor Siep vult aan: ‘Je denkt als patiënt; wat was er nou weer aan de hand?

Was er wel een aan leiding om hysterisch op te treden of lag het aan de cooldown bij de ochtend gymnastiek die niet ge pakt heeft? De impact, hè, daar gaat het om, maar de impact van wat? Dat mogen wij ons wel eens gaan afvragen en dan heb ik het over de medische ethiek. Kun je iemand die over de rooie gaat gewoon bij zijn lul pakken en meesleuren naar de gesloten afdeling? Of kun je dat niet maken voor de nabestaanden die toch ook inspraak hebben bij het verwijderen van de organen!

De zwarte markt schreeuwt om verse niertjes en kalfshersenen! Men denkt mondig te wezen maar mist de elementaire kennis! Je kunt niet zo maar als een wildeman overal in gaan snijden! Iedereen wil zijn vinger in de pap hebben!

Professor Ger: ‘Als het maar niet hun elfde vinger is, want dan hoef ik die lammetjespap niet meer!’

Professor Siep: ‘Gooi je er gewoon met de dekzwabber wat lysol in ter ontsmetting! Of wat virusremmers! Je kunt er heel wetenschappelijk over gaan doen en allerlei theorieën bij halen maar dat werkt voor geen meter.

Boos is gewoon boos zo lang er boos op staat.

De uitbarstingen zijn net als die van de Vesuvius, oncontroleerbaar en onvoorspel baar, dat zien wij als voortdurend terugkerend patroon bij onze patiënten. Heel treurig!’

Professor Ger: ‘Wij spreken dan ook van geconditioneerde reflexen. De agressor denkt er niet over na, die begint gelijk te meppen. Soms is dat goed, vaak ook niet. Wij mogen niet alle geweld bij voorbaat afschrijven op de snijtafel. Kijk  naar de Friezen! 

Knuppelfeest met huppelkutjes. Balkenbrei en hangop.. 

Het woord zegt het al. Beslist niet negatief geladen. Pas later gaat de dader even nadenken; wat heb ik nou weer uitgevreten en wat zijn de gevolgen.

Een daderprofiel opstellen, heel belangrijk voor het dossier. Dan komen ze tot de conclusie: was er eigenlijk wel een aanleiding om zo hysterisch te gaan doen of geeft het mij een grote kick om uit mijn dak te gaan en een onschuldig slachtoffer uit te kiezen om af te rossen?

Professor Siep: ‘Ja, maar je hebt natuurlijk aanleidingen en aanleidingen om over verleidingen en afleidingen maar helemaal niet te spreken want dan bouw je een oneindig aantal variabelen in ons model in, dat kunnen we niet hebben, 

dan komen we voor zes uur nog niet weg. Een aanleiding kan ook echt wel van alles zijn!’

Professor Ger: ‘De discussie kan zo lang doorgaan. De maatschappij staat onder druk, dus het individu ook. Oorzaken van plotseling optredende woede? Dan denk 

ik aan ontslag op het werk of aan preventieve hechtenis terwijl je niks gedaan

hebt.

Of je zit helemaal kutjekaakklem in een uitzichtsloze relatie met een man als

man en wilt dat niet weten voor je lieve vrouwtje thuis achter het aanrecht die

de piepers jast in haar besmeurde schort. Daar wordt je dan een beetje zweverig

van. Ga je malen. Kabaal en matschudding in huis.

Ieder mens heeft zo zijn eigenaardigheden en gevoeligheden. De een wil tijdens sex bij zijn tepels worden gepakt als man of in lingerie gekleed geneukt worden door een man of een vrouw met een voorbinddildo, de ander niet.

Nou, ja, smaken verschillen, maar om daar dan over in woede uit te barsten.

Je kunt ook zelf met een fikse komkommer aan de slag gaan.

Is heel wat goedkoper dan een vibrator toch?

Een hoop lol voor een paar centen en na afloop kan je ‘m ook nog door de sla doen! Pittig aroma, hoor!

Zo multi functioneel als de pest!

Kijk ook eens naar je eigen Achilleshiel.

Zijn de pezen nog niet afgesleten?

Waar liggen de gevoelige plekjes in je G-string? Misschien heb je wel een hekel aan sadomasochistische bisexuele lingerie travestieten met baardgroei, maar bedenk dan dat de vrouw met de baard vroeger op de kermis een bezienswaardigheid was.

Veranderen de tijden, veranderen de zeden.

Het lijkt een cliché, maar als één uitdrukking zijn inherente waarheid heeft bewezen!

Er kunnen andere factoren in het spel zijn.

Ben je soms bang om in de steek gelaten te worden of ligt je vriendin geregeld je beste vriend te pijpen, terwijl jij naar Country Line dancing bent.

Dat kan een pijnpuntje wezen en een pijnpuntje wordt al snel een min puntje. En vele kleine minpuntjes maken een grote.

Min maaal min is dan misschien plus maar een heleboel minnen bij elkaar opgeteld niet.

Het moment dat je jezelf voor de trein gooit of van het balkon af stapt is dan niet ver meer, behalve als je op één hoog woont, dan verstuik je hooguit je enkel.

Professor Siep: ‘In stressvolle situaties maak je van een mug een olifant. Alom bekend. De wet van elefantiasis. Net zoiets als de wet van Murphy met zijn dikke slurfie.

Daarbij zijn we in onze verwerpelijke Westerse consumptiemaatschappij alleen maar bezig al werkend met de ellebogen over andermans rug weelde te vergaren.

Het werktempo wordt steeds hoger.

Mensen knappen af of op.

Geen wonder.

Raken in het verdomhoekje of maken de blitz.

Er is geen middenweg meer behalve in de Watergraafsmeer. Het valt ontzettend aan te raden die geregeld af te wandelen naar de begraafplaats of het Muiderpoortstation. We kunnen an sich niets aan die gehaaste samenleving veranderen. 

Je ziet duidelijk een tweedeling. Wij zijn een kudde lemmingen op weg naar de afgrond.

Toch moeten we iets aan onze woede uitbarstingen doen, anders wordt het een één op één situatie, slacht de ene helft van de bevolking de andere af. En willen wij dat? Nee, dat willen wij helemaal niet! Alhoewel het aan de andere kant ook weer zijn charme

heeft als je een paar pelotons ME enthousiast ziet rennen met de getrokken wapenstok achter het straatschorriemorrie.

Professor Ger: ’Zorg er voor dat je jezelf tegen komt. Je kunt namelijk niet over je eigen schaduw heen springen, die gaat altijd met je mee.

Ik zie dat dan ook in Jungiaans perspectief. Het komt maar op een ding neer: Mens, durf te leven! Kijk naar de rode draad in je leven. Zit er een patroon in de woede

uitbarstingen of zijn ze zo onvoorspelbaar als het weer. Word ik boos om het boos zijn, vanwege dat lekkere, opgejutte adrenaline gevoel waardoor je weer weet dat je leeft en alle sappen gaan stromen of iets anders?

Krijg ik de aandacht die ik wens als ik boos ben en anders niet? Dan kunt U alleen nog maar bozer worden.

En hoe pakt U hyperuitbarstingen aan?

Kijk eerst eens of de situatie wel is op te lossen. Zo niet; let it all hang out! En anders: durf de confrontatie met jezelf aan! Zoals de Friezen zeggen: pak ‘m beet, Stanzi!

Skutje silen! Ik spreek geen Fries, maar met een kersvers Skutje kun je bij mij altijd mee aankomen maar geen afgeneukte sletten, hahahaha!

En wilt U misschien niet veel of juist helemaal niks, dat kan ook een enorm probleem worden! En zeg tegen jezelf dat je voortaan je woede gaat beteugelen zoals een tieten beteugelaar de vrije val van de vrouwelijke vleesvulkanen binnen de boorden van het woelige bestaan houdt in het laag uitgesneden bloesje.

En zeg tegen jezelf dat je je gaat verbeteren en voortaan goed oppassen in het leven! Elke keer dat je een golf van woede voelt optrekken een rode vlagen voor je geestes oog voorbij trekken zeg je gewoon tien keer godverdomme, net zoals je vroeger eerst tot tien leerde tellen voor je een meid bij d’r tieten greep.

Zo bouw je een biologische vertragingsmechanisme in waar iedereen baat bij heeft.

Of ga lekker hard lopen.

Komen de endorfinen goed van vrij.

Gelukshormonen.

Doe

dingen waar je steengoed in bent.

Iets creatiefs.

Macramee.

Haken en ogen.

Eén recht, één averecht. Breien is hot.

Zo buig je de dingen om. Vooral als je het in de hand houdt.

Professor Siep: ‘Toch is het beter voor de beroepsstand als de patiënten geen zelf medicatie toe passen, zeker niet op psychotherapeutisch gebied, dat kan helemaal verkeerd uitpakken. Er zijn onderdehand zevenduizend therapieën, die voor het groot ste gedeelte psychische placebos zijn.

Inhoudsloos.

En waar blijven wij dan?

Brodeloos? Ook als iemand kerngezond is verwijs ik hem of haar altijd door naar de GGZ (Geestelijke Gezondheids Zorg). Je komt er geestelijk gezond in en gaat diep gebukt onder een aangeprate afwijking weer naar buiten opdat je in het therapeutische

circuit kunt worden opgenomen. Heeft iedereen baat bij! Ik zie dat toch gebeuren tot in de lagere echelons.

Komt een vrouw met d’r hondje bij de diernarts, gaat vijf minuten later snikkend naar buiten met alleen een hondenriem.

Operatie geslaagd, hondje dood.

Ik heb het zelf gezien.

Okee, zul je zeggen, niks aan de hand; die hondenriem kan ze altijd nog gebruiken om haar vriend mee vast te leggen in het lege hok en Woef Woef te laten roepen als Ersatz mechanisme.

Dat zijn rituelen van macht en onmacht, sex gekoppeld aan milde pijn is een aanjager met turbotietvaart!

Rouwverwerking noemen ze dat, maar onderdehand. Het lijkt de Casa Rosso wel! De toegangsprijzen zijn de laatste tijd sinds die brand ontzettend omhoog gegaan. Some like it hot, hè!

Professor Ger: ‘Toch wil ik de gangbare mening bestrijden dat woede aanvallen onge zond, ziekelijk of pathologisch zouden zijn.

Woedeaanvallen, een keer of tien per dag, zijn gezonde aanvallen. Pas als je het helemaal niet meer in de hand hebt, de belendende panden door je in brand zijn gesto ken, de vrouwelijke bewoneres meerdere malen anaal verkracht en daarna afgemaakt bij een potje wurg sex, ja, dan zou ik zeggen: ga naar je dominee of als je nergens meer in gelooft, kijk eens of een deskundige het kan oplossen.

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.