Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
12 januari 2014, om 09:47 uur
Bekeken:
493 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
224 [ download ]

Score: 1

(1 stem)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Slablaadjesgedichten"


“SLABLAADJESGEDICHTEN OF BAKKEN VOOR AAN DE TAP! IT’S UP TO YOU, FOLKS! “

NA HET SUCCES VAN RUTGER KOPLAND MET ZIJN SLABLAADJESGEDICHT IS VOOR ELKE STAATSGESUBSIEERDE AMATEUR POWEET DIE ZO NU EN DAN LIEFHEBBERT IN FOTOGRAFIE ELK SLABLAADJE EN SPERZIEBOON, IEDERE GRASSPRIET OF AFGEVALLEN KASTANJE EEN OPENBARING, DIE ONMIDDEL LIJK TOT EEN GEDICHT BIJ EEN FOTOOTJE NOOPT, ONDER HET MOTTO; EEN PLAATJE BIJ EEN PRAATJE EN KUN JE NOG LULLEN LUL DAN MEE!
IK HOOR DAN NOG LIEVER “BAKKEN VOOR AAN DE TAP” VAN HARRY TOUW!

Ik ken een naieve, doch zeer pedante, labiele en rancuneuze meneer die wat liefhebbert in fotografie en powezie. Niets op tegen, helemaal niet; een AOW-er moet op zijn tijd ook zijn tijd vullen, ware het niet dat het slechte fotografie en nog slechtere powezie is die hij maakt. Geen probleem, zult U zeggen want wat U slecht vindt dat vinden wij juist goed en wie denkt U eigenlijk wel dat U bent?
U heeft al weer gelijk in Uw onfeilbaar oordeel, lieve lezer. U ziet maar!
Wel vergeten wij dan voor het gemak dat de zeer middelmatige resultaten van menig kunst artiest de alziende Fred van der Wal soms toevallig onder ogen komen, een kunstenaar, die net als de grote W.F. Hermans elk middelmatig of slecht kunstwerk als een persoonlijke be lediging ervaart. En daar heb ik maar één remedie op: het vlakgum metje! Ausradieren die hap! Auf die Flucht erschossen!
Wij weten ook dat de van zichzelf overtuigde Fred van der Wal geen middelmatige of kwali tatief slechte beeldende kunstenaars in zijn omgeving duldt, zelfs niet als hij in zijn linge rie, geblanket, geparfumeerd en glad geschoren heup wiegend rond trippelt op geleende pumps maat 42 van zijn goede vriendin Isis of bij maanlicht door de tuin rond walst in zijn glan zende Meesteressepakje met de hoog opgeneden lieslaarzen en een nerveus opgesneden lederen slip om uren lang op de klanken van PV and The Heartbeats een paringsdans te dansen en dat de bastonen van deze feestband aankomen als een leverstoot in een up tempo waar een normaal mens ter plekke van in mekaar zou storten dondert dan niet meer voor de gemiddelde maso. Ik kan daar alleen nog maar op zeg gen: “Baby, I don’t care!” en “Let’s have a party” met Wanda Jackson, want some people like to rock, some peopel like to roll!
De bass player van The Heartbeats Conan is de Cassius Clay van de Dutch Rock Asso ciation en daarmee is genoeg gezegd.

Ik had het over slechte beeldende kunst. Alweer niets op tegen, voegt U mij verongelijkt toe en die zit, ouwe rukkers! Zijn er niet honderden uitleen instellingen voor beeldende kunst onder de afkorting SBK die voorzien moeten worden van kleurige wanddecoraties die de burgerman voor kunst verslijt? Kloten van de bock! En hiermee classificeren de SBK’s zich toch een pretentieuze versie van de Decorette en aanverwante winkels voor goedkope bin nenhuiskamer versierselen. Turkenlampen en bijoudoosjes met glitter en strass steentjes. SBK kunst is minder dan middelmatige rotsooi en daarom neem ik daar geen deel aan.
De SBK is een werkverschaffing voor duizenden beeldende kunstenaars en even zo veel lager administratief personeel dat er een aardige wedde aan over houdt.
In 1972 stapte ik in Haarlem een keer de SBK binnen waar een nerveuze, broodmagere rood harige juffrouw in een tuinpak met kruisbanden op Zweedse houten muilen met een coupero sekop achter een immens buro zat te rieleksen met haar besmeurde schoeisel en achterpoten op het bureau als de eerste de beste vol gevreten VVD proleet. Ik raakte met haar in gesprek en wist binnen vijf minuten dat ze naar de mode van the seventies extreem linkse sympathiën had, iedereen die er andesr over dacht een fascist was, haar echtgenoot de voorlichter van de gemeente, zij zelf op een oude opoefiets reed om sympathie op te wekken van de plaatselijke contraprestatiekunstenmakers in de kunst kroeg, dat ze per maand wel tien mille schoon had, dat ze haar schimmeltjes en andere venerische ziekten graag liet behandelen door de altoos glunderende krullenbol Dr. “feelgood” Peter Lens en zij vanwege de uitstekende medicatie en sluitende ziektekostenverzekering een hobby had in permanent vreemd gaan, want zoals ze zei “twee spuiten en je bent weer fit”. Aids was toen nog niet uitgevonden als algemeen gang baar verdelgingsmiddel als variant op de oude flitspuit van mijn opoe.
Een gevoel van walging kon ik nauwelijks onderdrukken na de schimmel story van de kunst hotemetoot. Haarlems kunstleven. Ze kon geen zeefdruk van een offset reproduct ie onderscheiden, maar dat mocht de pret niet drukken.



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.